Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σύγχρονοι Έλληνες Ποιητές.Σπύρος Λ. Βρεττός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σύγχρονοι Έλληνες Ποιητές.Σπύρος Λ. Βρεττός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014

Σπύρος Λ. Βρεττός


                                                          ΤΡΙΑ  ΠΟΙΗΜΑΤΑ
                                                          ΣΠΥΡΟς Λ. ΒΡΕΤΤΟς


 

 
               


1.ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΑΓΝΩΣΤΗς(;) ΓΥΝΑΙΚΑς

Τώρα λοιπόν, γυναίκα που παραμένεις άγνωστη,
θα σε ονομάσω για να σ’ έχω,
όχι για να ’χω επάνω σου την εξουσία
-δεν το βλέπω το θέμα και τόσο μυθικά-
μα για να σ’ έχω χειροπιαστή σαν αμφορέα,
να σε κρατάω κάτω απ’ τα χέρια σου κι από τις δυο μεριές
κι ύστερα να σε γέρνω μες στο στόμα
κι εσύ, σαν το νερό που χύνεται,
να λες το όνομα που σου ’δωσα
και με την λέξη σου αυτή κι εμένα να ονομάζεις.

Αλλ’ ίσως και να μην σου δώσω όνομα
για να μπορώ κάθε φορά αλλιώς να σε φωνάζω
κι εσύ την λέξη μου να νιώθεις και να στρέφεις το σώμα
και στη στάση αυτή
-σχεδόν μετωπική και καταπάνω μου,
σχεδόν στηθαία,
στα ξαφνικά γυμνή, με λίγη ανάσα-
να μου ποζάρεις μερόνυχτα σαν άγνωστη κι ανώνυμη
-κι ίσως γι’ αυτό με τόση άνεση-
λες και δεν θα μείνει η μορφή σου εδώ -στον πίνακα αυτό-
γι’ αυτούς, που ας μην γνωρίζουν ακριβώς,
πάντως σε υποθέτουν.

Σπύρος Λ.Βρεττός

(''Συνέβη''2007) 




 2.ΕΥΑ

Η Εύα τoυ είπε:
«Για ποιού Θεού τη χάρη
ούτε ματιά δεν έριξα
έξω από τον παράδεισο
που νόμιζα πως υπάρχει;

Εντάξει. Το δέντρο εκείνο στην αυλή
το φύτεψες για μένα.
Κι ούτε μου απαγόρευσες τον ίσκιο του.
Κι ήσουν εσύ το φύλλωμα
όταν αυτό δεν είχε.

Όμως, δεν θα σου πω πως με αγάπησες.
Δεν θα σου πω ασφαλώς και πως με αρνήθηκες.
Φαντάζουν και τα δύο
δύσκολα πολύ να τα παλέψω.

Μα θα σου πω για τον παράδεισο που έφτιαξες
κι ήταν απ’ την αρχή χωρίς νερά
και δίχως δέντρα.
Με ένα δέντρο μόνο
που παράσταινε καρπούς
και όταν τους άπλωνα το χέρι
αντί γι’ αυτούς έπιανα αέρα,
άντε και λίγο φύλλωμα
όταν εσύ παράσταινες τα φύλλα
καθώς αυτό ποτέ δεν είχε.

Σε βλέπω. Έτοιμος να πεις
πως φρόντισες μην αμαρτήσω
και πως γι’ αυτό κι ευχήθηκες
το δέντρο μας να μην καρπίσει.
Το όνομά μου, Εύα, σαν πολύ και να σου άρεσε
μα σαν πολύ και να σε τρόμαζε.»

Kι αφού έτσι του μίλησε
στάθηκε για λίγο στην ανοιχτή πόρτα.
Σα να ’θελε αντί να μείνει, να φύγει.
Μα έκλεισε γρήγορα την πόρτα.
Τράβηξε και τον σύρτη να μη τους δουν.
Τον αέρα ωστόσο στο παράθυρο
τον άφησε για τα μαλλιά της.
Κλεφτές ματιές στο τζάμι το ανοιχτό
για το γυμνό της σώμα.

Της είπε:
«Ωραία τον σύρτη έσυρες.
Και τα μαλλιά σου
ωραία που φθάνουν στο κρεβάτι
από τον δυνατό αέρα.»

Κι αυτή:
«Ενδίδω και πάλι.
Το αισθάνομαι.
Το όνομά μου, αλλά κι εγώ
πλαστήκαμε γι’ αυτόν τον μέτριο παράδεισό σου.»


Σπύρος Λ. Βρεττός
(Τα δεδομένα,2012) 



3.ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΕΝΟΣ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΠΟΥ ΚΟΙΜΑΤΑΙ
 
Μεγαλώνω και μικραίνω,
γρήγορο φύσημα σε φυσαρμόνικα,
σώμα ακορντεόν, να σε προλάβω
σε όλες σου τις άκρες.

Εσύ φεύγεις με τη λευκή σημαία των σεντονιών,
στα μισοειδωμένα πράγματα αφήνεις το προφίλ
ενός προσώπου που κοιμάται,
γυρίζεις, στο πρώτο όνειρο, στο άλλο μάγουλο
και φαίνονται ολόκληρα ερωτικά.

Στις πτυχές του σεντονιού
που κόλλησε στο σώμα σα μανδύας
εξελίσσεται ένα ποίημα΄ στις λέξεις του
κυκλοφορούν μικρά ένστικτα που αγαπάνε.
Τίποτα δεν αρκείται να μείνει στον εαυτό του εδώ μέσα,
όλα δίνονται,
γίνονται ανόμοια έξω στο μπαλκόνι,
πίσω από το καρμπόν της γαλάζιας κουρτίνας
που συστηματικά μας αντιγράφει.

Σπύρος Λ. Βρεττός

(Ως Αζτέκοι στις Αζόρες,1985)