Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σύγχρονοι Έλληνες Ποιητές. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σύγχρονοι Έλληνες Ποιητές. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

~ΨΗΦΙΔΕΣ~ Στρατής Παρέλης

                                                              
                                                                           

                                                             
                   
Μαγική πορεία λοιπόν τα δρώμενα του λόγου.
Πορεία προς ένα ανέσπερο φως.Και την ακολουθώ με σέβας στον Ιερό Σκοπό της,μιας και ξέρω ότι πρέπει να θυμηθείς το Μηδέν σου,πριν αρχίσεις να μαθαίνεις που σε οδηγούν οι αριθμοί..
                                                     
                                                                 

Όλα τέθηκαν μέσα μου κάποια στιγμή υπό αμφισβήτηση- εκτός απ’ την ποίηση και την αθωότητα. Έτσι που όταν έγραφα, οι λέξεις μου ήταν τόσο φορτισμένες με σκέψη λυρικής ευθύτητας ώστε καταλάβαινα να είναι για μένα αυτός ο ρυθμός που συγκολλούνται οι λέξεις μεταξύ τους ρυθμός αναπνοής και μάλιστα λαχανιασμένης. Σαν να ανέβαινα στην πλαγιά ενός βουνού που ήξερα ότι επάνω του εδράζεται ένας ναός αρχαίος όπως που ήθελα να ρθω να προσκυνήσω.. Μαγική πορεία λοιπόν τα δρώμενα του λόγου. Πορεία προς ένα ανέσπερο φως. Και την ακολουθώ με σέβας στον Ιερό Σκοπό της, μιας και ξέρω ότι πρέπει να θυμηθείς το Μηδέν σου, πριν αρχίσεις να μαθαίνεις που σε οδηγούν οι αριθμοί...

                                                   ~~~
Έχω μέσα μου ένα ποτάμι λέξεων που αντιβαίνει τις λογικές των πολλών και μακαρίζει την δική μου απελπισμένη ελπίδα.
Πώς να το εξηγώ; Ένας μοναχικός είμαι που συνηθίζει να σφυρίζει αδιάφορα κάθε που έρχεται η νύχτα και είναι πάνω στην γη και κάτω από τα όμορφα άστρα.
Αυτό δεν είναι ποίηση με κανέναν τρόπο. Είναι απλά τρόπος να επιβιώνεις μέσα στις δυνάμεις που εξαπολύει γύρω σου το Κακό και ο ιδεαλισμός σου δεν σε αφήνει  να συμπράξεις.
Μεταφυσικά αν το δεις είναι όπως να προσπαθείς να μεταφράσεις ένα λουλούδι στην καθομιλουμένη των αγγέλων.
Και αυτό από μόνο του αποτελεί μέγα και σπουδαίο εγχείρημα.. Στέκομαι στο φως μιας αστραπής και ατενίζω τον ορίζοντα όπως οι αισθήσεις μου θέλουν να καταγράψουν τον λόγο ενός αόρατου Θεού.
Εκεί εμμένω που οι άλλοι βλέπουν ύλη κι εγώ ένα μικρό πουγκί με γρόσια του λεξιλογίου.
Σαν να εξουσιάζομαι από μια μάνητα που έρχεται από μια μέθη μυστηριακή.
Και την υπαγορεύει ο Μάγιστρος Αόρατος Νους του Σύμπαντος.
Θωπεύω με την φαντασία μου το ελληνικό φεγγάρι..
Σε μια ιεροτελεστία που το γαλάζιο είναι χρώμα και παλμός της ψυχής.
                                                           ~~~
Αυτό που είναι απάντηση είναι ταυτόχρονα και μια, εν δυνάμει, ερώτηση στην οποία απαντώ για να μην χαθεί η σκέψη μου σε μονοπάτια κανενός εφησυχασμού.
Τίποτα απ' όσα λέω δεν αποτελούν άλλο από μια υποκειμενική γνώμη και το γνωρίζω τούτο καλά· γράφω προπάντων για να συναντώ την ψυχή μου· γράφω χωρίς να διαμορφώνω κανενός είδους μανιφέστο· γράφω γιατί θέλω να σκέφτομαι: θέλω να σταθώ στην κορφή μιας φαντασίας που είναι η δική μου και πλάστηκε ακούγοντας τις διηγήσεις του παππού και της γιαγιάς μου από τις ιστορίες τους της μικρασίας και που πλουτίστηκε με κείνα τα μπολιάσματα που ήρθαν επάνω στο κορμί της νεραντζιάς και της λεμονιάς από τον σουγιά του παππού μου που ιερουργούσε τέμνοντας και προσθέτοντας τα όμοια στα ανόμοια, ώσπου να πιάσει το μπόλι και να βλαστήσει το μάτι του..
Όπου θυμάμαι ότι με συνάντησε η Φύση
Έγινα κάποιος που αγαπά να γίνει ποιητής..
                                                          

Δεν αδιαφορώ για τίποτα: όλα με αγγίζουν, όλα με εμπνέουν, όλα αποτελούν την σχεδία μου για να πλεύσω σε μια τόσο απέραντη θάλασσα.
Τα λεχθέντα μου δεν αποτελούν καμιά ομολογία κι όμως, ομολογία είναι: του πως βλέπω τα πράγματα, του πως τοποθετούνται μέσα μου έχοντας ειδικό βάρος μιας ποίησης που είναι ηφαιστειακή και που αγαπά να αναλύει και να απλουστεύει.
                                                                 ~~~

                                                                 
                                                                   
Το σκέφτομαι και το ξανασκέφτομαι: είναι το Γεγονός του Σεβασμού απέναντι σε καθετί καθαγιασμένο, απέναντι στην συνείδησή μας η Ποίηση:- και, ω παράξενο! έρχεται ίσως κι από ένα ασυνείδητο μέρος της προσωπικότητάς μας· σαν να φέγγω το σκοτάδι μου με το φεγγάρι κι όμως να με πλημμυρίζει η νύχτα, απέλπιδη, φοβιστική, σαβανωμένη με την μεγάλη της μελαγχολία.
Αυτό όμως που έχω ανάγκη είναι να έχω ένα φως, μακρινό έστω, που να έρχεται κοντά μου σαν ελπίδα, και με κάνει να αντέχω την πραγματική μου ζωή.
Είναι τρόπος του καταδείξαι λοιπόν.
Και του καθαγιάσαι..
Δυνητικά αδέκαστα απαρέμφατα..
                                                                   
                                             ~~~
Δεν ξέρω αν θα μείνει τίποτα απ' αυτά που γράφω. Ίσως να ταξιδέψουν κάποια χρόνια και μετά να ξεθωριάσουν και να μείνουν σαν μηνύματα μέσα σ'  ένα μπουκάλι που πέταξε στο πέλαγος ένας ναυαγός λίγο πριν χαθεί στον υγρό του τον τάφο.
Πάντως θα πω πως είναι η αλήθεια μου, την τίμησα την αλήθεια μου, και την κατέθεσα χωρίς να λογαριάσω το οποιοδήποτε τίμημα- υπήρξα θηριότερος των θηρίων, πιο απόλυτος από τον αέρα, και το χαίρομαι αυτό- δεν παραχώρησα τίποτα, δεν ζήτησα συνδρομή από κανέναν, πολιτικό άσυλο ζήτησα μόνο από την Ποίηση..
Ήξερα τις λακκούβες της εκδοτικής και τις απέφυγα επιδέξια. Εξασκήθηκα να λείπω από τα κατεστημένα τους- έβγαλα πολλές ποιητικές συλλογές και τις χάρισα στους φίλους μου, χωρίς ποτέ να ζητήσω ούτε μια δραχμή.
Δωρεάν λάβ(α)τε δωρεάν δώτε ημίν, έλεγα…
Και το τήρησα όσο να με βρουν αυτές οι κακές μέρες της κρίσης που κρήμνισαν τα οικονομικά μου και δεν μπορούσα να το κάνω πλέον αυτό.
Και πάλι έψαξα να βρω ένα τρόπο να λείπω από αυτήν την αγοραπωλησία..
Δεν ήθελα να λερώνομαι με το χρήμα. Ήθελα να μείνω ακριβός..
                                                          ~~~
Ορίζει μια παρήγορη πλευρά της ζωής η λογοτεχνία. Και όσο κι αν μερικές φορές γίνεται σκοτεινή κι απροσπέλαστη, τόσο έχουμε ανάγκη τους θησαυρούς της και τις ευαγγελικές ουτοπίες που κομίζει. Εκεί που το να σκηνοθετείς παραβαίνοντας την ζωή, σημαίνει να παίζεις κομπάρσος σε μια σκηνοθεσία της που επιδεικτικά σε αγνοεί.
Μετά είναι η Τέχνη με όλα της τα ψιμύθια που ονειροποιεί την πραγματικότητα και την γανώνει με εκείνο το νίκελ που την καθιστά άφθαρτη και δυναμική.
Προσπαθώ πάντα να έχω στόχο στην θεματική μου και προσηλώνομαι στα στιγμιότυπα που με καθηλώνουν και με εμπνέουν καταμαρτυρώντας μου την αλήθεια τους.
Αυτά που σαν ψηφίδες συνθέτουν, απ’ όποια πλευρά κι αν το δεις, το έργο μου.
Επιμένω να το λέω: μην κάνετε την ποίηση έωλη μες τους ανέμους που παρασέρνουν σ’ ένα φρικτό πουθενά.
Δαγκώστε το φρούτο και μην φοβάστε το κουκούτσι του.
Αυτός που ξέρει να αναγνώθει, θα γευτεί με προσοχή τους χυμούς και θα αφήσει το κουκούτσι στο χώμα, να υποσχεθεί εκ νέου καρπό.
Αέναα θα ζητά η ποίηση έναν δρόμο που μας φέρνει πιο κοντά στον παράδεισο.
                                                                                
                                                                                       
                                                                                               

                                                ~~~
Ξόδεψα πολύ χρόνο για να ‘ρθω σ’ αυτή την ήσυχη σκέψη ότι όλα στέκονται εντός μου ταχτοποιημένα σαν να είναι να ακυρωθούν. Είναι η ζωή με τις αντιφάσεις της που σε πολιορκεί, αλήθεια σε πολιορκεί, και δεν φτάνεις ποτέ νικητής πουθενά. Έζησα έναν ήλιο ποιητικό. Τον πίστεψα τόσο που με κατέφαγε. Αλλά παράλληλα μου έδωσε τόση δύναμη και τόσο καθαρή ματιά που έγινε να υιοθετηθεί από μένα ολοκληρωτικά το μανιφέστο του- προσανατολίστηκα στον καημό μιας Ελλάδας. Και πικραινόμουν που ένιωθα ότι αυτή η πατρίδα μες τους αιώνες προδόθηκε, ήθελα να μεγαλουργήσει πάλι με την παιδεία της- αλλά έβλεπα το ράθυμο ″εγώ″ να λειτουργεί σαν τροχοπέδη σ’ αυτήν την πορεία που ονειρευόμουνα. Να τι γίνεται όταν εξαπλωθεί η κόλαση: το βόλεμα του οκνού. Πάνω σε μια μάντρα διάβασα το σύνθημα ″Ξυπνήστε ρε, κάποια στιγμή θα σας πάρουν και τους καναπέδες…″.. Ω πόσο δίκιο! Μήπως ο πυρήνας της υγιούς σκέψης και της υγιούς αντίδρασης είναι πάντα αναρχικός; Η πολιτική βάρυνε πάνω από τον τόπο σαν ένα σύννεφο που θα βρέξει δυστυχίες. Θέλω να σταθώ στο ύψος μιας τολμηρής θέλησης και να ανταμώσω με έναν λαό περήφανο που δεν δέχεται να του στερούν την λευτεριά του. Θέλω να εξοστρακίσω στο όνομα της δημοκρατίας, στο όνομα της ψυχής που θέλει να ζήσει λευκά και της ταιριάζουν οι πολλές αθωότητες. Ας είναι ρηξικέλευθα τα στιχάκια μου κι ας τολμήσει να υιοθετήσει μιαν προσήλωση στο μη ταπεινό η εποχή. Ας έρθουν οι ποιητικοί άνεμοι απολυμαντικοί να σαρώσουν το σκέλεθρο σώμα μιας αρρωστημένης κάστας σαλτιμπάγκων του φαιδρού που ξεπουλούν τα πάντα γιατί γι αυτούς τίποτα πια δεν είναι πατρίδα..
 
 Σ.Π

27.11.2011
                                                                    
~~~

Η αγάπη μου είναι οι στιγμές, αυτές οι ζωντανές ψηφίδες που συνθέτουν της ζωής μας το πάζλ.
Χάνω την μουσική με τον τρόπο που την απορροφά ο έρωτας μέσα στα σώματα, ώσπου να βρεθούν σε ιερή συνουσία.
Αλλάζω το ύφος. Η γραφή με ξεπερνά. Σαν
να βαδίζω στον παράδρομο κι όμως να φτάνω
πιο γρήγορα στον μακρινό προορισμό μου.
Αν με διαβάζεται οχυρωθείτε πίσω από δηλητήρια που εξοντώνουν το μίσος και ζητείστε καταφύγιο στον ναό της ζωής..
                                                                                

                                                                           
                                              ~~~
Ο βαθμός που συνειδητοποιώ τα πράγματα μέσα από το πρίσμα της ποίησης, έχει να κάνει με το πόσο ανοικτός είμαι στις επιρροές των στοιχείων που συνθέτουν ή γεννούν μια λέξη.
Θέλω να πω, ότι αυτή η αναζήτηση που πολλές φορές είναι το ίδιο το κορυφούμενο δράμα, μπορεί να πάρει πολύν καιρό και να αφήσει κατάλοιπο μέσα μου αυτό το κάτι του ανεκπλήρωτου που κάπως αλλιώς βολεύθηκε αλλά δεν αγγίχτηκε ποτέ η τελειότητα σαν σώμα και σαν κατακλείδα.
Καίει το φως απ’ όπου και να το κοιτάξεις.
Δεν το αντέχει ο αμφιβληστροειδής.
Η Αλήθεια η ίδια καίει.
Κάτι φορές αισθάνεσαι στο ποίημα σαν στο σπίτι σου και κάτι άλλες όχι.
Είναι αυτή η πορεία προς ένα πουθενά που σε κάνει ένα είδος πρόσφυγα μες την επικράτεια του λεξιλογίου.
Έζησα πάντα οπαδός μιας αντίρρησης.
Ίσως γιατί ήξερα, διαισθανόμουν, ότι αυτός που αντιδρά είναι ο πιο υγιής.
Έτσι με λύπη μου καταλαβαίνω ότι απ’ το 100% της ποιητικής παραγωγής εκείνα που θα μείνουν τελικά δεν θα είναι άλλο από ένα 10% ίσως- μπορεί και λιγότερα.
Γιατί ο στόχος ποτέ όπως του άξιζε δεν επετεύχθη.
Θα περιπλανιέμαι πάντα αναζητώντας την ποιητική μου πατρίδα.

                                                                                      



                                                                                 ~~~
*~Συζητώ με τον εαυτό μου. Σιγά, ήρεμα. Καταλαβαινόμαστε. Κάτι φορές νομίζω ότι ποιητής σημαίνει να είσαι κάτι σαν φαροφύλακας. Πρέπει να συνηθίσεις την μοναξιά και την απεραντοσύνη του πελάγου. Έτσι και με την ποίηση. Την μοναξιά και την απεραντοσύνη των ιδεών. Ποτέ δεν θα κατακτήσεις κάτι άλλο από την μικρή λάμψη που στέλνει ο φάρος σου στα πλοία που ποντοπορούν κοντά σου αποφεύγοντας τον κίνδυνο που γεννά το πλησίασμα. Αναφλέγουν τα πάντα οι ιδέες που αγαπάς. Μα εσύ δεν τις αποφεύγεις: τις θέλεις όλο και πιο πολύ ώσπου να γίνει το βασανιστήριο αναπνοή σου. Κεκτημένη. Απαρέμφατο που σε κάνει να ζεις το υπερβατικό εξουσιάζειν.. 
                                           ~~~

                                                                          
Είναι εκεί που η ζωή φαίνεται να χάνει το χρώμα της και όμως, όταν ο Έρωτας έρχεται τα πάντα αναζωογονούνται και είναι πολύτιμα και λαμπρά.
Μια ευτυχία την κατακτάς μόνο αν την προσθέσεις αφομοιωτικά στην ψυχή σου.
Το γεγονός των λέξεων είναι ένα μυστήριο που υπερβαίνει αυτό που μεμονωμένα η καθεμιά μπορεί να σου δώσει.
Εκεί, στην διάταξη η μία πλάι στην άλλη, γεννιέται το πολυδαίδαλο νόημα και η μαγεία μιας διαφορετικής αστραπής.
Και όταν οι ερωτευμένοι παρίστανται στο θέατρο αυτό που η ποίηση γράφει το ευρηματικό του σενάριο-τι καλά!
<<Καταλαβαίνεις γιατί η Τέχνη αποτελεί μια περιουσία που κι όμως ανήκει σε όλους και την κοινωνούν όλοι, φτάνει να προσφέρουν κάτι λιγάκι από καθαρή και αθώα καρδιά..>>
                                                   
                                                          ~~~
Κάποια πράγματα έτσι κι αλλιώς δεν τα ορίζω. Απλά κρατάω την οσμή της πραγματικότητας ενώ η πραγματικότητα ολοένα με ξεπερνά. Η πράξη θεατρικά συντελείται.
Πάντως δεν είναι δικό μου και τίποτα. Ένας χρυσοθήρας είμαι που απλά κλέβει από τις φλέβες της γης πολύτιμα και δυσεύρετα.
Προκύπτει η ποίηση.
Σαν δώρο.
Για να συμβεί μια κοσμοθεωρία που περικλείει ουρανό και γη και όλα τα μυστικά που έρχονται από την αρχαιότητα και πατούν πόδι στις μέρες μας- αφηνιασμένα.
Όταν γεννιέται ένας στίχος είναι η καυτή λάβα του που κυλά επάνω στις πλαγιές του όρους Αραράτ που θα σταθεί εκείνη η παράξενη κιβωτός που σώζει τα είδη της ζωής του πλανήτη.
Κι ο Νώε είναι επιλεγμένο σύμβολο μιας καθαρότητας ψυχής από εκείνες που θα συναντήσεις μόνο σε μεγάλα ψέματα και παραμύθια..
                                                        ~~~

Αυτά που αγαπώ τα έχω στην καρδιά μου και τα φυλάω καλά.
Είναι το κράτος μου, η αδιαφιλονίκητη γεωγραφία μιας τάξης πραγμάτων που τα κρατώ δεμένα με αισθήματα και προσήλωση.
 Ό,τι προκύπτει πέρα από την πραγματικότητα που την ζω αλλά δεν μου αρέσει, αντιβαίνει σ’ αυτό το οπλοστάσιο και τον θησαυρό που κατάφερα να μου ανήκει, μυστικά και παθιασμένα.
Με την ποίηση πάω παντού όπου δεν πήγα ταξιδεύοντας μέσα στον κόσμο τον πραγματικό.
Και είναι μεγαλύτερες εκείνες οι ήπειροι- μεγαλύτερα και χωρίς σύνορα τα πάντα γύρω μου.
Ένας γαλαξίας ευωχίας και μουσικής φωτιάς 
                                    
                                         
                               
                                  ~~~
                                                                  
Ο ποιητής είναι σημαιοφόρος στην παρέλαση της γλώσσας.
Ίσως γιατί ο βηματισμός του ενίοτε είναι τόσο τολμηρός· είναι εκείνος που επωμίζεται την ιστό της λεκτικής σημαίας και αυτό τον κάνει ξεχωριστό και πρωτοπόρο.
Ο μεγάλος ποιητής ανοίγει νέες οδούς απ' όπου περνούν οι λέξεις.
Πολλή τόλμη είχε ο Σολωμός να γράψει τους Πολιορκημένους του.
Πολλή τόλμη ο Παλαμάς να γράψει τον Δωδεκάλογο του Γύφτου.
Ο Σικελιανός τον Αλαφροΐσκιωτο.
Ο Σεφέρης το "Μυθιστόρημα" και τα Ημερολόγια Καταστρώματος.
Ο Ελύτης το Άξιον Εστί και το Φωτόδεντρο.
Ο Ρίτσος την Κυρά των αμπελιών και την Ρωμιοσύνη..
Φαντάζομαι το ίδιο είχε γίνει σε άλλες εποχές με τον Αισχύλο, τον Ευριπίδη, τον Σοφοκλή- τον Όμηρο ακόμη, την Σαπφώ κλπ κλπ..
Ιερό φορτίο αλήθεια!

Και από αυτήν την τόλμη του, η γλώσσα πλουτίζει και γίνεται πλατιά θάλασσα, που διεκδικεί κι άλλα ακρογιάλια, κι άλλες στεριές, κι άλλες νοητές πατρίδες..
                                                            
                                                                   
                                                                       ~~~

Η Γραφή αποδίδει στον συγγραφέα προθέσεις που ίσως κιόλας καμιά φορά κι ο ίδιος δεν έχει. Κάτι φορές το ειπωμένο ξεπερνά τον ίδιο τον δημιουργό και ως προς το εύρος των εννοιών που φιλοξενεί και ως προς την φασματική αντίληψη που ο ίδιος έχει ως προς τα μυθικά ή τα πραγματικά που αναγγέλλει γεγονότα.
Έτσι κι η ποίηση:
Σταματά πάνω απ’ την πραγματικότητα σαν μεγεθυντικός φακός που δίνει πολλαπλά πρίσματα μετουσίωσης και όποιος καταλάβει, κατάλαβε.
Εμένα μου άφησε πάντα ένα ίζημα Αλήθειας και Ομορφιάς στην καρδιά. Και γι’ αυτό, είμαι ευτυχισμένος.
Κατοικώ εκεί που η ελπίδα δεν έχει νόημα και εκεί που η απελπισία γίνεται ελπίδα.
Και γράφω γιατί είναι το Τίποτα που ανακαλύπτω, μέγας θησαυρός!
                                                                               

                                                                                    Στρατής Παρέλης
                                                                 
                                                                                            

                                                                                                
                                                 ~~~
                                                                                           

                                                                                                    
                                                                                                
                                                                                      


Κυριακή, 15 Μαρτίου 2015

Στρατής Παρέλης

 

 

Λιθάρια φυλακές του ήλιου κι αγριόχορτα

1ο.
Λιθάρια φυλακές του ήλιου κι αγριόχορτα
Βασανισμένα μέσα στην μεγάλη κάψα.
Δευτέρα.. 
      
Και ανυπεράσπιστη και εκκωφαντική!
Από έναν λαό τζιτζικιών που παίρνουν
Τ’ αυτιά των πεύκων.
 Στρατής Παρέλης

  3/7/2008Από την ποιητική  συλλογή:Ουρανοκατέβατος κόσμος(ή Σώζοντας αυτό το 
 ελάχιστο κάτι.)





Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2015

Σύγχρονοι Έλληνες Ποιητές, Vaios Metaxogiennis


  


                                             Vaios Metaxogiennis

 

1)<<...χειμερινοί κολυμβητές>>

Στην άκρη στοιβάχτηκαν όσοι νωποί προσπέρασαν την έξοδο διαφυγής. Στην άκρη της πόλης καταποντίζονται οι τόποι της γραφής. Αυτοί που στέρφουν από την ακύμαντη αλυκή. Αυτοί στην άκρη του άυπνου οπλισμένοι με ακίδα που τρυπάει μελάνι και αγκυροβολεί την ανυπακοή. Στην γλίτσα των υπονόμων κωπηλατούν ιππόκαμποι. Ακροβατούν στις χολωμένες δρασκελιές αυτών που περπατήσανε στο νερό. Αυτοί κρατούν στο στόμα τους ακόμα τις ακρίδες ζωντανές για να εξαγνίσουν την επιταχυνόμενη φθορά. Σε κάθε άκρη μια θάλασσα πνιχτή. Εκεί που οι γοργόνες πιάνονται από τα μαλλιά και την οστεοπόρωση και οι τρίτωνες το έχουν σκάσει από το γηροκομείο. Εκεί που αναδύονται από λερούς αφρούς ρακοσυλλέκτες και ζητιάνοι με θαμπά βότσαλα στις τσέπες,αναζητούν σπασμένα μάρμαρα και τούβλα. Πάντα εκεί και άλλοι αλάθητοι με ξέχειλα μαγιό. Εκεί και άλλοι ηρωισμοί πελαγώνουν στα λίπη και άλλοι απλά που ξέχασαν ετούτο το πρωί τις κούφιες τις μασέλες τους από βιασύνη να προλάβουν να εξαγοράσουν κύματα εκεί που εκβάλει το κουράγιο.


(painting- Rob McEwan)

                                        Vaios Metaxogiennis

_________________

2)<<...χαράζει...>>

Μια απαράβατη ησυχία πλανιέται στο απέραντο φτεροκόπημα αηδονολαλιών στην απανθρακωμένη προσμονή συνεχίζουν να σιγοτραγουδούν απονενοημένες φύσεις μια ησυχία κρεμασμένη στο ξημέρωμα στο σφρίγος της στιγμής στα κάγκελα στο ικρίωμα της φρόνησης λίγο πριν την αντάμωση στην πτώση ανάμεσα σε ανθρωποστεγείς σκυροδετήσεις η ακύμαντη στιγμή έρχεται επάνω της η πλάση να ακουμπήσει εξημερώνονται τα τσιμέντα οι κακοτράχαλοι ύπνοι λοξοδρομούμε του αφηρημένου προς το ανήλεο της γεωμετρίας ένα κάδρο θάλασσας ξεβράζεται λερό μέσα στις φλέβες στραγγαλισμών εκβάλλεται στους ναρκωμένους εναγκαλισμούς εφημερίδων μες την ησυχία ήδη διογκώνεται η αυγή με την συντέλεια της...

 

(odd nerdrum-ζωγραφική) 

                                       Vaios Metaxogiennis


___________________________________

3)<<...μια μέρα στη ζωή του Ω...>>

Το χάραμα ξυπνούσε τρώγοντας μια χούφτα στάχτης και κάρβουνα σβησμένα. Έτσι ήξερε τι να περιμένει από το υπόλοιπο της μέρας του. Τη νύχτα στα βήματα του κάθονταν και έπινε καμένο ορυκτέλαιο μαζί με αμμοχάλικο. Έτσι εξιστορούσε την ουλή σε πασαλειμμένα βλέφαρα. Στην κάψα του μεσημεριού προσπαθούσε πάντα να φάει τις σάρκες του μα μέχρι τώρα πνίγονταν πάντα από τις τρίχες του...άσε που ξερνώντας του έπεφταν και οι λογισμοί. Στο σβήσιμο του απογεύματος έλεγε να ξεκινήσει να τρώει από τα πόδια του μα πάντα ανέβαλε ετούτη τη φυγή...ήταν που αηδίαζε από τις σκασμένες φτέρνες του. Κάποιες φορές επέτρεπε στον εαυτό του την σπάνια απόλαυση να καταπίνει χώμα... κάποτε είχε ακούσει ότι του έκανε καλό...κόβονταν μαχαίρι ο στόμφος κάθε τι αλύτρωτου που μάχονταν να ουρλιάζει στον ενταφιασμό του. Καλά τα είχε πάει μέχρι τώρα,μέρα με τη μέρα ο ίδιος ατέρμονος κύκλος. Το μόνο ότι σε κάποιες απόμερες γωνιές όταν τυχόν αντίκριζε ιστούς αραχνών ένιωθε μόνο το σφρίγος της ζωής που λαθρεπιβαίνει στις αναπολήσεις των άλλων...των ανήμερων...

 

(ζωγραφική-oswaldo guayasamin)
__________________

_____________

4)<<Η θλίψη δεν δαμάστηκε ποτέ>>

Η θλίψη δεν δαμάστηκε ποτέ σταλάζει αδέσποτο αλύχτισμα υπόκωφο στάλαγμα αλυσοδεμένης νιότης βοά στη νύχτα στους φθισικούς λαμπτήρες βρυχάται στο χρόνο που ξεροκαταπίνεται αμάσητος

(...τίποτα δεν με αγγίζει πια δεν ξύνεται ο παγωμένος θόλος καίγονται από το κρύο τα σπλάχνα από καρδιά...)

Η θλίψη δεν δαμάστηκε ποτέ αντιφεγγίζει στους προβολείς απρόσωπων αυτοκινητοπομπών πυρακτώνεται στους γκρεμούς των υποκλίσεων σπαραξικάρδιες...ανήμερες απωθήσεις αβίωτης νιότης

(...τίποτα δεν με αγγίζει πια παλμοί μελανιασμένοι... τα άκρα μου μπλάβα... ύστερη η χαρά...ακόμη καρδιοχτυπά ξεχαρβαλωμένο παραθυρόφυλλο στην απεραντοσύνη του ανέμου...)

Η θλίψη δεν δαμάζεται ποτέ βόρβορος...πίσσα....κόκαλα και σαπισμένες προσδοκίες είναι στα ίχνη των μεγάλων απαρνήσεων που ακολουθούν τα βήματα μου καιροφυλακτώντας αγωνίες πνίγεται ολόκληρος ο κόσμος ανείπωτος μες το κομμένο μου λαρύγγι βαριές οι λέξεις κόσμοι ανεπιθύμητοι στις ράχες των φτερούγων

  

 

(painting by Allison Schulnik)

                                          Vaios Metaxogiennis

 


_________________________________________
 

5)<<Φωτογραφίες Θανόντων Εαυτών...Αλλήλων...Άλλων>>

Με πληγώνουν οι φωτογραφίες των άλλων είναι που δένονται τα χέρια τους άλλοτε σαν θεμέλια άλλοτε κλαδιά γυμνά σε τοίχο των χειμώνα ξύνουν και χτυπιούνται. Είναι το εύρος της απουσίας μου ορίζοντας ξερακιανός και κάθετος. Δεν συνυπάρχω στις φωτογραφίες άλλων, δεν μπορώ να βρω την κλίση των ρυτίδων, να σχηματίσω στο χώμα το εκμαγείο που θα φορά ακόμη χαμόγελο πλατύ με αδάμαστα ποτάμια αίμα.

Καταπίνω αμάσητες φωτογραφίες άλλων να βρω το βάθος της απάτητης πληγής, αυτής που εγώ φαντάζομαι χωρίς την αποφορά των απαιτήσεων. Σφίγγονται οι γροθιές, τα μάτια ασφαλίζουν, το στομάχι σκίζεται από την λάμα που σέρνει η θέλξη της σάρκας, ακυμάτιστος ωκεανός η θέρμη του δέρματος, φριχτή υπενθύμιση θνητότητας. Ήττα βαμμένη από το αίμα της μήτρας.

Δεν χωράω στις φωτογραφίες άλλων, κρέμομαι ανάποδα μέσα στη σπηλιά, έχω τα χέρια μου δεμένα, τα μάτια μου κλειστά, στο φόντο πίσω επιλέγεται ο κόρακας να κρέμεται δεμένος από το πόδι στον κορμό της αγχόνης, τινάζεται, κραυγάζει και οι σκλήθρες διαγουμίζουν φτέρωμα και δέρμα. Έσβησα από το τοπίο, υποχώρηση εμπρός στο γρανιτένιο βήμα της μονής ανάσας που ξετυλίγεται όπως το σώμα απογυμνώνεται από την σάρκα στον ερχομό της κατολίσθησης της επιδερμίδας. Βήματα πίσω πολλά, στην άκρη της ζωής, να υποκύπτω στην αβίωτη ζωή που μούλιασε το στέρνο με κρασί πυρφόρο που ξεχείλισε από τα χείλη αυτών που πνίγονταν στο αίμα.

Είχα και εγώ φωτογραφίες μα σε άλλες έσβησαν τα χρώματα, σε άλλες πάλι τράπηκαν σε φυγή τα ίδια πρόσωπα που βλέπω σε φωτογραφίες άλλων. Σε κάποιες άλλες παραπεταμένες χάσκουν τρύπες στα μάτια από φωτιά και βαρυγκώμια όταν ξεχειλίζει λάσπη από το σπλάχνο. Δεν χώρεσαν οι φίλοι στη ζωή και οι σύντροφοι σκορπίστηκαν ψίχες φτερούγες μαύρες σαν νυχτερίδες στη κλειόμενη συννεφιά των ουρανών και κάποιοι ελάχιστοι στο βύθος του ανθρώπου, στην κορυφή του λόφου γδέρνεται η γύμνια του πηλού από τα ξέφτια της σημαίας. Απωλέσας φίλους...συντρόφους...εαυτούς για να ανακουφίσω τον Τρόμο της πιο μύχιας και αλαζονικής προσωρινότητας...είναι ο(υ)λη δικιά μου... στο αίμα μου!

Έτσι έμειναν οι φωτογραφίες μόνες τους, αλλού κομμένες, αλλού κατεχόμενες, αλλού ξεθωριασμένες χωρίς τα πρόσωπα γιατί αυτά κουβαλούν τα νύχια της ελπίδας και την ψευδαίσθηση της μονιμότητας της σάρκας, της κραυγής. Επειδή πνίγονταν οι όψεις των άλλων στις φωτογραφίες, τα μάτια τους σπασμένα αγγεία, ηφαίστεια που εκρηγνύονται από φόβο, τις χάρισα σε εσάς και έγιναν οι φωτογραφίες άλλων. Μένω με φόνο ψυχής, με την αναπνοή μου, παλμός αρρύθμιστος, με την ανακοπή του. Γυμνός από αναμνήσεις, άδειος από ανθρώπους, τρύπιος από αγώνα στις παλάμες και στα πόδια, σβησμένη πίστη καύτρα στο αριστερό πλευρό.... και ο χρόνος χώμα...πόνος στις κόρες των ματιών και στην αναπνοή μου...



 (painting by Leon Golub-Burnt Man)

                                            Vaios Metaxogiennis

                                                        



 Βιογραφικό
Γεννήθηκα στον Πειραιά.Σπούδασα στο Λονδίνο Αγγλικές Λογοτεχνικές Σπουδές και Συγκριτική Σύγχρονη Ευρωπαϊκή Λογοτεχνία.Εργάζομαι ως καθηγητής Αγγλικής Γλώσσας.Σε έναν υπόγειο κόσμο γράφω για να ακουστεί η κραυγή μου,για να θεριέψει το σύμπαν,να πάρει την μορφή μου για να υπάρξω ολόκληρος.Είμαι 38 ετών και ζω στο Κερατσίνι με την γυναίκα μου και τους δυο γιους μου.