Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σύγχρονοι Έλληνες Ποιητές. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σύγχρονοι Έλληνες Ποιητές. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2016

<< Άνθρωπε... >> του Γιώργου Μανέτα

Άνθρωπε...
.
Απόκοσμο μοιάζει το φως του φεγγαριού που φτάνει.
Γκρίζα π’ αστράφτουν σύννεφα μάς βάλλουν με βροχή.
Στ’ άναστρο ισχνό και σκοτεινό το απατηλό λιμάνι.
Του στοχασμού η καρίνα μας, σε θάλασσα ρηχή.
.
Από το μόλο κι ύστερα, παραπατάς, διστάζεις.
Τ’ άγρια συγκρίνεις κύματα με κείνα της στεριάς…
Χαρτογραφείς και ντρέπεσαι. Ματώνεις και τρομάζεις.
Κλαίς καταγής κι οδύρεσαι. Σωριάζεσαι μεμιάς.
.
Μες στις παλάμες σου μπορείς τον ήλιο, το σκοτάδι.
Μες στην καρδιά σου το σωστό και τ’ άδικο, μπορείς!
Λευκό και βάψε της ψυχής το μαύρο σου ρημάδι.
Γυμνώσου! Πέτα το μαβί το ντύμα που φορείς.
.
Πλέει το καράβι της ψυχής σ’ ήρεμο αν θέλεις τόπο.
Και της καρδιάς τα φύλλα της σαν θέλεις, μ’ ευανθούς!
Άμα πανί έχεις κι άνεμο, δεν θέλει πολύ κόπο.
Δες το φεγγάρι, ως αναδύεται μέσ’ απ’ τους βυθούς…
.

©Γιώργος Μανέτας

·

Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015

Πάρης Παπανικολάου




                        

                              

                                                                                                  

 Στο συννεφένιο παλάτι...

Στο συννεφένιο παλάτι της καρδιάς σου
ανεπαίσθητα, το φως της αγάπης βασιλεύει
και μες στη φεγγοβόλα ματιά σου
ήλιοι, ολόλαμπροι αστέρες
από κόσμους...
εξωτικούς

με την σκέψη σ' επίπεδο α-συνειδητό
αγγίζω, την αιθέρια μορφή σου
με θείο χάρισμα,
χάδι αστραφτερό,
σκορπισμένη λάμψη...
αισθαντική γαλήνη, ομορφιά
δεσπόζει...

- στον επουράνιο θόλο -

να εν-αγκαλιστούμε,
να εν-βυθιστούμε
στη δροσοπηγή...
του έρωτα και της ευτυχίας
με τα δροσάτα γαλήνια, ύδατα ιερά

τίποτε άλλο πια,
δε μπορεί να χωρίσει
της μοίρας μας το πηγαίο πάθος...
που ανεξίτηλο παρέμεινε στα χρονικά

- και σμίγει έπειτα ξανά -

φτάνοντας εκείνη,
η μονάκριβη,
αδιάλειπτη στιγμή....
από ψυχής,
καρδιά μου να εξομολογηθώ
πόσο πολύ πολύ σε αγαπώ...

- και ήταν αδιανόητο να σε λησμονήσω -

νεράιδα μου,
φωτόλουστη οπτασία
θεά μου κι ευλογητή Κυρία...
αναπάντεχα εκαρτερούσα
την ακατάλυτη ετούτη ώρα που
φάνταζε αιωνία πριν,
οδυνηρή,
δίχως εσένα...
παρά μόνο μου επιτρεπόταν
μ' ευχέρεια να ονειροπολώ

- στα ενδόμυχα του είναι μου -

που βρίσκεσαι εσύ,
μοναχά εσύ....
ψυχή μου,
αιθέρια γλυκιά
που τόσο λατρεύω...
και με πολύ ευλάβεια αγαπώ.

Πάρης Παπανικολάου

                                                   
                                                                




 Η νεραϊδογέννητη
Το νεραϊδογέννητο σου κορμί,
το αιθέριο, το μαγευτικό
με συννεφένιο θ’ αγγίζω χάδι
εν' αξημέρωτο,
αστερόφωτο δείλι,
μες σε κήπο πάμπλουτο
αφθονίας χρωμάτων

στο παράδεισο εκεί...
απ' τον άνθρωπο λησμονημένο
ο πηγαίος πόθος μας,
θα ξανανταμώσει
μπρος στη ακατάλυτη αίσθηση,
θωρία…
της εύμορφης ύπαρξης,
της σαγηνευτικής
με την έκφραση,
άδολου έρωτα,
καθάριου, πλατωνικού

νεραιδούλες μικρές,
αγγέλοι ολόγυρα μας
χαρωπά ρομάντζα θα μας εξυμνούν
με νότες διθύραμβες,
τιθασεύοντας τις αισθήσεις
μελωδία αγιασμένη...
ακόρντων ιερή,

τα ροδοκόκκινα λουλούδια
θα μας στέλνουν την γλυκιά ευωδία,
της εκστατικής μέθης
μες την καταπράσινη κοιλάδα του ονείρου
να μας θυμίζει συλλογιστά...
το χρώμα της μονάκριβης αγάπης μας
που ανεξίτηλη παρέμεινε στα χρονικά

κι επανήλθε έπειτα σαν ροδοφόρα άνοιξη
με θαλάσσια φωνή, σαν ωκεάνια αύρα
αναδυομένη μέσα από κύμα αφροδίσιο

<< εγκάρδια έκσταση, γαλήνη...αξιο-ζηλευτή >>

με λέξεις μαγικές απ τα χείλη αναφώνημα:

''νεραΐδα μου, αστροστολισμένη
γοργόνα μονάκριβη τ' απείρου

με αγάπη θεϊκή,
αστείρευτη, μοναδική
παντοτινά, στα διαχρονικά
θα σε αγαπώ'''.

Πάρης Παπανικολάου 
                                       Η νεραϊδογέννητη
                                          (απόσπασμα)
                                                     
                                       
                                                                            

 Στη χώρα των γαλάζιων κρίνων

Στη χώρα των γαλάζιων κρίνων…
εκεί όπου ανταμώνει
το ξημέρωμα με το δειλινό,
ήχοι μαγικοί θωπεύουν τις αισθήσεις...
από άρπες αγγέλων,
υμνούν…
έρωτες θεϊκούς,
για μένα και για σένα νεράιδα.
Έμελλε η μοίρα κι αντάμωσαν…
οι δυο μας οι καρδιές,
να γίνουν και πάλι μια...αναπόσπαστη,
διαμελισμένη για αιώνες ήταν…
δυσβάστακτος ο αποχωρισμός…
κάτω στη γη…
σε ρηχές σκοτεινές λίμνες,
η νηνεμία επιστρέφει ξανά…
στης καρδιάς τα φύλλα…
και κοπάζει ο άνεμος,
με δάκρυ, κρυστάλλινης σταγόνας
από βροχή διαστρική.
Τα μονοπάτια του έρωτα…
για μας είναι στρωμένα
με ροδοπέταλα κόκκινα λευκά,
για αιώνες η φύση ήταν νεκρή…
η ανάταση του πνεύματος όμως…
και της θειας χάρης,
μετουσιώθηκε από χλωμό φεγγάρι…
σε ήλιο πανέμορφο λαμπρό.
Χρυσαφένια πανδαισία, ζωγραφιστή
αγνάντεμα μαγευτικό,
στο βλέμμα της ψυχής…
που ‘χει το χρώμα το ωραίο…
του γαλάζιου πάντοτε ουρανού,
ένα η σκέψη σε ευθυγράμμιση...
με την απόλυτη αρμονία,
της συμπαντικής ολότητας,
σε ωκεάνια πλοήγηση τ' απείρου
κάθε φορά που θωρώ...
των ματιών την λαμπροφόρα λάμψη
νεράιδα μου -αστροστολισμένη-
την θεϊκή σου λατρεύω ομορφιά,
θέλημα μου κι ευχή προσμένη
στην αγκαλιά σου να ζητώ
την αστείρευτη γαλήνη,
και την ολόδροση...παντοτινή
παραδείσου απανεμιά.

Πάρης Παπανικολάου

                                          
                                                                  



Στη γαλάζια λίμνη

Ητανε χάραμα, μαγευτικό…-
στη γαλάζια λίμνη δίπλα,
των κύκνων το τραγούδι,
ταξίδευε νοερά τις αισθήσεις…
σε τόπο γαλήνιο κι ωραίο,
τότε ήρθε εκείνη η στιγμή
π' αντάμωσα με βλέμμα βαθύ
τα δυο σου φωτόλουστα μάτια,
ήλιοι λαμπερόμορφοι έγιναν
στα μάτια τα δικά μου.

Ουτοπία πρόσφορης
ενθύμησης, παντοτινής...
ατμόσφαιρα αδιάλειπτη,
φαντασμαγορική,
μ' αιθέριο ρομάντζο στ' άκουσμα
γλυκόλαλων ήχων...
παραδεισένιων αηδονιών,
ηλιαχτίδα αγάπης φεγγοβολά
με χρώματα σαγηνευτικά
ολάκερη την οικουμένη,
πανδαισία ακατάλυτη, ζωγραφιστή
μες στα άδυτα του νου.

Δάκρυ συγκίνησης έσταζε ζεστό
καθώς δεν ήσουν πια...
μιαν οπτασία,
για χρόνια ολάκερα σε είχα
μονάκριβη μου συντροφιά
στης νυκτός τα όνειρα μου,
επιτέλους σε συναντώ
νεράιδα μου...λαμπεροφόρα
με κρίνα πολύχρωμα στολισμένα είναι
τα ολόξανθα σου μαλλιά,
ήρθες όπως ακριβώς σ' ονειρευόμουν
βαστώντας δυο τριαντάφυλλα
το ένα κόκκινο του έρωτα
και το άλλο κατάλευκο...
στο χρώμα της αγάπης.

Να πιω το νέκταρ των θεών λαχταρώ
στη δροσοπηγή των χειλιών σου
αγναντεύοντας ταυτόχρονα…
στη κοιλάδα των ματιών σου
τον θαυμάσιο ανέσπερο ήλιο
φεγγίζοντας τον δρόμο πάλι να διαβώ
με πνευματική γαλήνη...
στη ψυχή και την καρδία,
μαζί με σένα τούτη την φορά
οδηγώντας με εκεί...
όπου βασιλεύει...
η αληθινή ομορφιά κι αρετή
στο ευλογημένο τόπο των αγίων,
πόνος κι οδύνη, απουσιάζουν
έμειναν εγκλωβισμένα,
πίσω μακριά...στη καταχνιά.

Πάρης Παπανικολάου

                                        Στη γαλάζια λίμνη
                                           (απόσπασμα)
                                      

                                                                       






 Στη κοιλάδα των ονείρων

Ήχοι από άρπες μαγικοί…
στη κοιλάδα των ονείρων,
αρμονία, υπερκόσμια μελωδία,
τις σκέψεις ταξιδεύουν, νοερά
σε κόσμους... εξωτικούς.
Η νύχτα έγινε φωτόλουστη…
απ' την ολόλαμπρη σου παρουσία,
με χάδι αιθέριο αγγίζω το κορμί σου,
καθώς μες στ' αστρικά σου μάτια, θωρώ...
την συμπαντική ολότητα.
Εσύ που ήρθες στη καρδιά μου…
αφού πρώτα σ’ αντίκρισα γυμνή,
στα αστρικά τα όνειρα μου…
πάνω σε δυο ίππους να ‘ρχεσαι…
με καβαλάρη τον ήλιο,
τα μεταξένια σου μαλλιά…
βαμμένα ήταν στο χρώμα της αγάπης,
κι από αστερόσκονη πλασμένα…
στη νεραιδοχώρα μια φορά,
από την δροσοπηγή των χειλιών σου
μέλι χρυσοκίτρινο έσταζε…
και γίνονταν λέξεις αμάραντες
βγαλμένες απ’ τα άδυτα της ψυχής.
Τα μάτια μου πότε δε θα κλείσω…
μπρος στην ολόλευκη θωρία κι αρετή,
αγνάντεμα μαγευτικό, στη νεραϊδένια ύπαρξη,
καθώς το χέρι σου τ' απαλό βαστώ…
καθότι ποτέ να μη σε χάσω…
στα μονοπάτια των παθών.
Νεράιδα μου, αγία οπτασία…
θέα μου κι ευλαβική λατρεία,
υποκλίνομαι με σέβας, δοξαστικά
στην ανυπέρβλητη σου ομορφιά…
και στην αστείρευτη γοητεία,
μες στου απείρου την καρδιά.

Πάρης Παπανικολάου


                                            
                                    
                                             
                               
                                                 

 


                                                                

Ο Πάρης Παπανικολάου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη,είναι 31 ετών,σπούδασε στο ΤΕΙ Καβάλας μηχανολογία.Καλλιτεχνική φύση έδειξε από παιδική ηλικία,έχει ασχοληθεί με μουσική,ζωγραφική και τα τελευταία χρόνια τον κατέκτησε εξ' ολοκλήρου η ποίηση.Αυτό που διακρίνεται κυρίως στη ποίηση του είναι,η ονειροπόλα-ρομαντική κι επίσης,νοσταλγική διάθεση,αγάπης,έρωτα και ομορφιάς.








Τρίτη, 10 Μαρτίου 2015

Γιάννης Ποταμιάνος -ΤΟ ΝΗΣΙ



Το νησί
======
Μοναχικό
μες στα θαλάσσια ρεύματα
................. θαλασσοδαρμένοι βράχοι
Αυτό το νησί με κυριεύει
Κάθε μέρα λες και μεγαλώνει
Αυτό το νησί με μια σπηλιά σαν μάτι
με κοιτάζει και με καλεί
.......................... να περάσω απέναντι

Σ’ αυτό το νησί δεν υπάρχουν πόλεμοι
και τα λουλούδια ευωδιάζουν ειρήνη
Τ’ αγριοπερίστερα φωλιάζουν
.............................. στις σπηλιές του
κι απ’ τα ηφαίστεια οι κληματόβεργες
........................ τάζουν γλυκό κρασί
Σ’ αυτό το νησί οι άνθρωποι
................................. ξεχνούν τα μίση
κι ο πρωινός χαιρετισμός είναι
.................. «καλημέρα σύντροφε»
Αυτό το νησί με μια σπηλιά σαν μάτι
είναι δίπλα μας και μας καλεί
.......... να διασχίσουμε την τρικυμία
Γιάννης Ποταμιάνος







Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2015

Στρατής Παρέλης

                                             





 Καθαρά Δευτέρα...

Πού θα πας; Είναι τραγικό το Σαββάτο, τραγική
η Κυριακή
και πιο τραγική η Δευτέρα
που αμολάει τους χαρταετούς της να φτάσουν το μήνυμα
έως τον ουρανό που σπάζει
σε μικρές παράταιρες επιφάνειες
που κροταλούν μες τον χειμωνιάτικο αέρα.

Όλο το βράδυ έπεφτε η βροχή· τα πάντα μούσκεψαν· στων δέντρων
τις λόγχες καρφώθηκαν οι λυπημένες φωνές των πουλιών· μετά
η σιωπή έκλεισε τα πάντα μες το σκοτάδι και η αίσθηση
ότι όλα έχουν τελειώσει, κυριάρχησε. Εσύ
φόρεσες μάλλινα γαντάκια και κατέβηκες στον κήπο.
Κοίταζες κατά την ανατολή που ένα άστρο κρύβονταν
καλά
πίσω απ' τα σύννεφα και προκαλούσε
την σκέψη σου να ταξιδέψει προς το αχανές διάστημα
του χρόνου εργολάβου..

Ερμητικές ακρίβειες που ισορροπούν κι εκείνα που δεν είπαμε, ανοίγουν
τους ασκούς των ανέμων- μια πνοή βγαίνει
και που χιμά μες την ατμόσφαιρα ταράζει το λιανό ψιχάλισμα
που λούστραρε των δέντρων τα γυμνά κλαδιά..
Ετικέτες ΕΣΤΙΝ ΚΑΛΛΟΣ...



 

Στρατής Παρέλης
 
Απ’ όσα λέω μόνο ένα άρωμα επιζεί
της γλώσσας, μιας κι η ευτυχία
ευπαθής μη μου άπτου κόρη
την παίρνει ο βοριάς και πάει
μακριά
μέσα στα πέρα σύννεφα!

Τίποτα δεν γνωρίζουμε.
Ο βίος τέτοιος είναι.
Πλάθεις υπέροχα με ύλη
αόρατη, φανταστική.
Κι απ’ τα βουνά απέναντι
αναχαράζει ο ήλιος!

Όλης της νύχτας οι εξάρσεις σαν μια επική σιωπή
τώρα που ξημερώνει
αφήνουν όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά-

Αν φωνάξεις
σε όλα χάνεται η φωνή
και πάλι μόνος είσαι..

Ετικέτες:Απ'όσα λέω μόνο ένα άρωμα επιζεί της γλώσσας...



Φούντωσε ο λόγος...


Με ειλικρίνεια τώρα: συνωμοτικές είναι οι σιωπές μας- γιατί μπορούν
Να κρύψουν το ερωτικό αποτέλεσμα
Ενός φιλιού που σου πήρα και πήρες.

Στα κακοφωτισμένο δρομάκι, στην επιφάνεια μιας νύχτας που η καρδιά σου φτερούγιζε
Τρελά σαν η αντωνυμία σου που ερωτεύτηκε
Ανάμεσα στα δροσερά τριαντάφυλλα- όμορφος πόνος!

Χτυπώ το χέρι μου επάνω στο τραπέζι, εξίσταμαι
Δεν τον μπορώ τόσον θάνατο που την ζωή ανατρέπει.

Κανείς δεν θα σε πάρει από μένανε-
είμαι ο πολέμαρχος
που για την Βρισηίδα του αγαπά να πεθαίνει..


Ετικέτες:ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ...

              

Κατά βάθος...
Κατά βάθος, είσαι σκιά, μια ακαθόριστη σκιά που παίζει με την αντοχή μου.
Χορεύουμε διαδηλώνοντας τον έρωτα που πάντα θα διεκδικεί.
Πουθενά το κορμάκι σου δεν ομιλεί την όμορφη δημοκρατία.
Με θρυμματίζει αφήνοντας τα κομμάτια μου στο χώμα του ποτέ.
Και σκαλίζω με τον σουγιά μου ένα ξύλο που φωνάζει λυρικές αγχόνες.


Ετικέτες:ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ...



Κλείσε την πόρτα κι ερωτεύσου με-

Γιορτάζουνε οι ορτανσίες δίπλα στα πεζούλια λίγο πριν
Ο ήλιος βυθίσει. Κλείσε την πόρτα κι ερωτεύσου με-
Φέρε το ροσόλι του φιλιού ως τα χείλια μου.
Διάβασα, άκουσα, είπα.
Χρεοκόπησαν οι ελπίδες μου.
Πίσω απ’ το παράθυρο, φεύγει κατά αιωνιότητα η θάλασσα.
Σταματάν τα ρολόγια.
Ξεκληρίζονται οι ουτοπίες αλλά εγώ μάλλον μ’  αυτές θα σιτίζομαι.
Εντεταλμένος ευσεβής.

Ετικέτες:ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ...



                                              

Εκεί...

Μπροστά η μάντρα με το γιασεμί και μετά
το σπίτι με την αδέκαστη ώχρα  
ευλογημένη
ως την ταράτσα του
εικόνα από άλλον αιώνα  
αφιλτράριστη.
Η μουσική που διαχέεται από μέσα ως
την γειτονιά που μοιάζει
βγαλμένη από σενάριο παρελθούσης εποχής
και ταινίας.
Εκεί βγήκες κάποια στιγμή  
με τα πιασμένα μαλλιά σου
αρραβωνιαστικιά του φεγγαριού.
Και τα γεράνια πήραν το ποίημα μου το κατόπι
μαθαίνοντας την ιστορία να τα αγνοεί.
Στο παράθυρο δίπλα διάβαζες τα χρώματα που αποσκίρτησαν
απ’ την αιωνιότητα
γινάμενα σαν τραμπάλα που ανήκει
σε μία μελέτη του ήλιου
που σου γελά
ευτυχισμένα.

Ετικέτες:ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ...

                                                        

  Υποδούλωση...

Δεν ελπίζουν οι ελπίδες μου- δεν ελπίζουν·
Ξεθύμαναν σαν άρωμα που έχασε το σφρίγος του·
Πώς να πιστέψω την εικόνα που θέλουν
να με κεράσουνε τα καθεστώτα;
Το χνότο μου νοτίζει το τζάμι·
η έρημος υπάρχει και μέσα μου·
Δεν έχω διαφυγή·
Η μελαγχολία νομοθετεί γύρω μου·
Δίπλα στο πορτατίφ- η εφημερίδα είναι ένα σκεύος ταξικό·
Θα σε παραπλανήσω άσκεφτε, θα σε παραπλανήσω·
Θα σου δώσω το δικαίωμα να διαλέξεις εσύ τα δεσμά
Που θα σε δέσω, θα σου αφήσω την επιλογή
Να υποδουλωθείς με τους πολλούς τρόπους που θέλω..



Ετικέτες:ΓΡΑΜΜΕΣ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ..



                 
Ηχώ παραδείσου...


    Όταν πάψει η φυλακή να είναι φυλακή και ο ορίζοντας,
χορτασμένος χρώματα, αφήσει,
έναν λυγμό, να γίνει μουσική,
που τρίζει μέσα στο φαρδύ γαλάζιο του πουκάμισο, αχ γυναίκες
ελάτε να με αγαπήσετε
πίσω από όλα αυτά τα αδιάφορα πράγματα
 που με αναλώνουν, κάνοντάς με
 δορυφόρο μελαγχολίας.
    Απλησίαστα όλα αντανακλώνται..
Μνήμες από μια άλλη προ-ύπαρξη- και πώς την έχω
 αφού με μαγνητίζει
 η σκιά και αποκτούνε
σάρκα οι επιθυμίες μου;
Μετρώ τα πάντα -κανένα δεν έχω. Ούτε
 φιλιού ανάμνηση, ούτε
την μυρωδιά απ' το φρεσκολουσμένο
 κεφάλι σου Μαρίνα
εκεί στο λιμανάκι του έρωτα και του αγγίγματος
 την θαλερή μυσταγωγία..
    Για αιώνες ανήλικος ενήλικος, για χρόνια
 να μην υπακούω πουθενά- με κυρίευσαν
αιθέρια άνθη, φωτιές επακόλουθες
 αυτών που δεν οξειδώνονται
στο πείσμα των καιρών και στον μόχθο της ύλης.
    Κι εκείνα που μου αποκρύπτονται
όταν το βράδυ εισχωρεί το άστρο μες την κάμαρά σου
 θα 'ρθουνε να με βρουν,
 ελαφρά,
 αποστηθισμένα,
μέσα στην αγριότητα των εποχών, καλλιεργημένα
σε ώτα που γυμνάστηκαν να πιάνουνε την μουσική
από μια νότα που επικρεμάται
στο τίμιο ξύλο του λεξιλογίου,
φρέσκια
 σαν η ηχώ
από νεόκοπο -και μην τον χάσουμε!

- παράδεισο…

Ετικέτες:ΓΡΑΜΜΕΣ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ..
     
Στην λίμνη εκεί...

Τα μελαγχολικά προάστια βουβαίνονται μες το φθινόπωρο
και ξαναζωντανεύουν
όταν ο ήλιος κάποιο μεσημέρι τα συνδράμει
με τα ωραία καλά του- ω τι υπερβολή αυτές οι λέξεις,
που γίνονται κοίλες και κυρτές και συνουσιάζονται
επάνω στην σελίδα
αδιάφορες για την εντύπωση που θ’ αφήσουν μεταθανάτια
μαλακώνοντας έως την υστεροφημία τους
αυτές οι λέξεις οι αγκιστρωμένες πάνω στο πέτο του κόσμου.

Στην άσφαλτο γλιστρούν τα αυτοκίνητα
τα λάστιχά τους στριγκλίζουν, τα φρένα τους μουντζουρώνουν το λουστρίνι του δρόμου
την ώρα ετούτη που σου μιλώ και κοιτάς κατά τον ορίζοντα
ευθεία πάνω από την λίμνη, στην κοιλιά ετούτη της γης.

Εξαλείφονται οι θόρυβοι και μένουμε μόνοι
σ’ ένα τοπίο που η υγεία του αφήνει
μια γεύση υπόγλυκη πάνω στις πικροδάφνες
που κυκλώνουν την γέφυρα όπως για να σε πάνε κάπου αλλού.

Τα μαλλιά σου ανεμίζουν, τα μάτια σου αγιοποιούν τα λιόδεντρα
κι ένα πουλί αφήνει τον κελαηδισμό του να ψηλώσει
κατά του ουρανού την άφατη αρμονία.

Η λίμνη γεμίζει πάπιες και φοβισμένα νεροκοτάκια
που τσαλαβουτούν πάλι και πάλι
σ’ έναν της ευφροσύνης χορό.

Κι η ζέστα αυτή η απρόσμενη, όπως ιέρεια που τα λειτούργησε όλα καλώς, δίνει
το χάδι της απλόχερα στις καλαμιές που στον ρυθμό κινούνται
της δικής σου και της του ζέφυρου αναπνοής..

Ετικέτες:ΓΡΑΜΜΕΣ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ..


Κάποτε υπήρξα αναγνώστης στο χάρτινο όνειρο της ζωής.

Κάποτε υπήρξα αναγνώστης στο χάρτινο της ζωής' σημείωσα επάνω στην ανθρώπινη μοίρα πείσματα που μ' έκαναν να ξεχωρίσω' είδα την φωταγωγημένη ψυχή αλλά και την θλιμμένη ακούμπησα την κατάθλιψη, την κατάλαβα- κι ένιωσα πόσο κάποιος ψάχνει με αγωνία θεό για να του εκμυστηρευτεί φοβισμένος την αγωνία του. Πήγα κοντά στον θάνατο- τον ερμήνευσα  σαν απώτατο δώρο- μελέτησα την απουσία μου Δεν είναι παρά μια μηχανή που κουρασμένα δουλεύει αλέθοντας τα φθαρμένα γρανάζια της. Έφερα την ζωή μου πιο κοντά στην αιμάτινη αλήθεια κουρδίζοντας με το μεράκι μου της μουσικής την κεντρομόλο μου που λες με πάει στο σημείο το ίδιο που ποτέ δε ήμουν. Κάτι φορές αισθάνομαι συγγένειες με τα νερά που κυλάνε- άλλες φορές με τον αέρα. Μέσα μου γράφει αλλόκοτα όνειρα η ζωή. Τα βλέπω που όταν ερμηνεύονται σαν άλλος είναι ονειροκρίτης που ήθελα. Τραγουδώ πάνω στην στέγη του κόσμου: βιολιστής της πεντάρας. Πόσο ν'αξίζει αλήθεια μια μελαγχολία μου; Και ο θεός μέσα μου πικραμένος.. Δεν είναι αυτό που ήθελε.. Με κατατρώει επίμονα η φθορά.. 

Ετικέτες:ΒΙΒΛΙΟ ΣΥΜΒΑΝΤΩΝ




                Ροκανίζοντας την νύχτα...


Είναι απ' τα μεσάνυχτα που αρχίζει η νύχτα απελπιστικά να αφοπλίζεται.
Η σελίδα που γράφω έχει τον τρόπο της, πραγματικά έχει τον τρόπο της-
Και με μια πλούσια ηχώ από εκείνα που θα ήθελα τόσο να κρύψω,
με φανερώνει όπως είμαι:
πιο γυμνό και πιο παραδομένο στην δική της αλήθεια.
Σκέφτομαι πόσο μεγεθύνει ο φακός μου..
Να κοιτάς τα πράγματα αλλά τα πράγματα να παίρνουν άλλες διαστάσεις:
σχεδόν υπερφυσικά,· μερικές φορές δεν μπορείς να τ' αγγίξεις, δεν χωράνε στα χέρια σου- και τότε
συλλογίζεσαι ότι είσαι ταμίας που θέλει απλά να έχει υπό έλεγχο
όλο αυτό το έλλειμμα των αισθημάτων..

                                                                  25.6.2011

Ετικέτες:ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΧΑΟΥΣ2


Στρατής Παρέλης

Ανοίγουμε τα κοιμητήρια και κάθε ευχή είναι μια επωδός''ανέστη!''


Πληθαίνουν του φωτός τα παιχνιδίσματα κι οι μέρες
Μεγάλωσαν γίναν καθρέφτες
Όπου κοιτάζεται ένας γελάμενος θεός. Στα δέντρα

Κρουστά που λάμπουν τα φυλλώματα- και οι κορμοί
Δονούμενοι από την ευφορία της άνοιξης, εκεί
Που ζει της Περσεφόνης η επάνοδος.

Αυτό το δίχτυ του φωτός που πλεονάζει
Πάνω στην γη σαν ύμνος.

Σημαίες βιαστικές χελιδονιών που κόβουνε τον λαγαρό αέρα, σημαίες
Ουρές που βασιλεύουνε σαν λογικά μαύρα ψαλίδια.

Κι όταν πεινάνε για ανάσταση οι πενθούντες
Ανοίγουνε τα κοιμητήρια και κάθε ευχή είναι μια επωδός "ανέστη!"

Ετικέτες:ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΧΑΟΥΣ2

 Ζωγράφισα μέσα μου με άπλετο φως.

Υιοθέτησα την μάχη των λέξεων, αυτήν την δυνατή κλαγγή
Των όπλων τους καθώς που πέφτουνε η μία κοντά στην άλλη
Και γίνεται εμπόλεμο το νόημα.

Και το πρωί είδα τις ανθισμένες μανόλιες
Γλυκές, υπερούσιες, αφήνοντας
Τον αέρα να τις σκουντά.

Και τους ανθρώπους που τους έκαψε από την μια μεριά ο έρωτας
Κι από την άλλη η ζωή.

Το όμορφο δάκρυ στα μάτια της κοπέλας
Που ένιωσε να την αγγίζουν τρυφερά
Θεοί και άγγελοι.

Ο ουρανός σαν ένα ώριμο σύκο
Σχίστηκε
Και έσταξε επάνω σε καθένα δευτερόλεπτο
Μέλι.

Τα μάτια μου έκπληκτα να μάθουν τον κόσμο
Χάιδεψαν την εικόνα την πρώτη της μέρας-
Ζωγράφισα μέσα μου με άπλετο φως.


Ετικέτες:ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΧΑΟΥΣ2 


Τώρα μιλώ σε άλλους οραματιστές!


Τώρα μιλώ σε άλλους οραματιστές!

Με ροζιασμένα χέρια που με δυσκολία
στη φαγωμένη τους επιδερμίδα απ’ την χρήση
μπορείς ν’ αναγνωρίσεις αποτύπωμα δαχτυλικό..

Βέβαια λέω θέλει μία αεράτη τόλμη να συσπειρωθούμε
κάτω απ’ την νύχτα αυτή που φοβερίζει
και λέει βρισιές..

Τώρα μιλώ σε άλλους οραματιστές!

Αυτή η ψυχή η κακομεταχειρισμένη σαν
τόσες άλλες ψυχές που μετρούν
τις μελαγχολικές τους ώρες προσμένοντας
λίγον ηλεκτρισμό ελπίδας.

Η αρχιτεκτονική του σώματος σπουδαία
κινεί το χέρι στην δημιουργία, χαμογελά·
κινεί το πρόσωπο στην αλλόκοτη γκριμάτσα
του ανθρώπου που υποφέρει·
που βολτάρει μέσα στην λιμνάζουσα απόγνωση
για το βιοποριστικό παιχνίδι..

Τώρα μιλώ σε άλλους οραματιστές!
1983

Στρατής Παρέλης

Αλλά γιατί γράφεις;-θα ρώταγε κανείς.


Χρωστώ κάτι σαν η φλόγα του κεριού στον άνεμο. Καρφώνονται οι λέξεις τόσο στέρεα μες την ερημιά που, ειλικρινά, και που το καταλαβαίνω, τρομάζω.
Είπα: η πεζογραφία είναι κολύμπι με το κεφάλι έξω απ’ το νερό.
Η ποίηση είναι μεγάλο μακροβούτι-
Πρέπει να γεμίσεις τα πνευμόνια σου αέρα και να κολυμπήσεις κάτω απ’ το νερό, κοντά στον βυθό, εκεί που βλέπεις κοράλλια και ψάρια πολλών λογής – και ζεις ανασύροντας εικόνες και κάποτε ξεκεφαλώνεις έξω απ’ το νερό και σε χτυπάει ο αφρός του κύματος και σε θρέφει ο μύθος του κόσμου.
Είναι ταλάντευση επάνω από το χάος, το τόλμημα του συνταιριαγμού των λέξεων.
Αρχέγονα ωραίο και σαν πάντα, μυστηριακό..





  
Τι κομίζει λοιπόν ο ποιητής μέσα στην δραματουργία της καθημερινότητας; Αν το καλοσκεφτώ μάλλον θα καταλήξω σε κάτι που δεν είναι άλλο από το «ου τόπος» - ουτοπία δηλαδή: με όλες τις εκφράσεις της.
Κι από κει μπορεί ο καθένας να πλάσει το όραμά του, ακριβώς επειδή αυτό το ανεδαφικό σκεύος που ερωτεύεται ο ποιητής, είναι ασυμβίβαστο και λουστραρισμένο από όλα τα λαμπερά Τίποτα που χωρούν επάνω του.
Νιώθω να μην μου ανήκει τίποτα άλλο εξόν από την λευτεριά ενός αέρα που ιαματικός θωπεύει την μνήμη μου και σαρκώνει στο παρόν της σκέψης το μεγάλο ταξίδι προς εκείνο που δεν συλλαμβάνεται.
Το ποίημα δεν είναι άλλο από μια δικαιοσύνη και μια ακριβοδίκαιη ώρα που ζυγίζονται όλα πάνω στην πλάστιγγα της αιωνιότητας..

                                                            

 Αλλά γιατί γράφεις;- θα ρώταγε κανείς.


Και προσπαθώντας να απαντήσω σ’ αυτήν την ερώτηση, θα έλεγα ότι γίνονται όλα για να λυτρωθεί η ψυχή μου. Έτσι που τα κατάφερα να κλείσω μες το μπουκαλάκι το τζίνι της ματαιοδοξίας μου, έχω ελευθερωθεί από κείνα που βάραιναν τα πόδια μου και δεν μ’ αφήναν να τρέξω. Τρέχω στα λιβάδια των αναζητήσεων, χαρούμενος και ευτυχής. Και κάπου κάπου σκύβω και κόβω μια ποιητική κατακόκκινη παπαρούνα και την κοιτώ με λατρεία γιατί αυτή, την μεγαλύτερη απόλαυση από όλα μου έδωσε. Είναι το ποίημα τόσο άσκοπο και τόσο μεθυστικό, όσο ένα φτωχό λουλούδι που επάνω του συγκεντρώνει την αισθητική φιλοσοφία της Ομορφιάς. Περνώντας λοιπόν ο καιρός και ρωτώντας να μάθω τι εισπράττουν οι άλλοι πια όταν με διαβάζουν, ένας φίλος μου είπε ότι τώρα συνομιλώ με τον εαυτό μου, έτσι το νιώθει. Παραξενεύτηκα. Μετά που το πλησίασα σαν νόημα κατέληξα ότι μπορεί να έχει και δίκιο. Κλείνομαι σε σύνορα εαυτού από τα οποία δύσκολα μετά ξεφεύγεις. Γίνεται πιο ερμητικός κανείς και πιο οχυρωμένος. Έχει τίμημα μεγάλο η εσωτερίκευση. Σιγά που θα σ’ αφήσει απ’ τα δίχτυα της να φύγεις η δική σου μοναξιά. Αυτός ο στίβος είναι για αόρατους αγωνιστές και πρωταγωνιστές συνάμα.



 Βλέπω τον κόσμο σαν μια κλειστή έννοια που αυτοπυρπολείται από το πάθος της και υπερβαίνει εκείνο που είναι η σκηνοθεσία της γραφής. Κατά μίαν έννοια το ευτελές και το λίγο μεταμορφώνεται σε ποιότητα που καθορίζει τις εξελίξεις στην αρένα των ιδεών και των λέξεων.
Εκεί που βρίσκω το ιαματικό αεράκι της συνείδησης και πίνω το αθάνατο νερό της εγωιστικής μου αντωνυμίας.
Απόλυτα όλα ή τίποτα.
Και σχεδιάζω έξω από την ακρίβεια του κατανοητού, ξαπλωμένος στην χλόη του ονείρου, ένα μικρόκοσμο που κατ’ ευθείαν μ’ οδηγεί στο σπίτι του Θεού..




Ετικέτες:ΑΕΙ ΠΕΛΑΖΕΙ...

Στρατής Παρέλης

                                                      

Ο Στρατής Παρέλης γεννήθηκε,ζει και εργάζεται στην Αθήνα.Η καταγωγή του είναι από την Λέσβο πατρόθεν και από την Μικρασία μητρόθεν.

Εργογραφία:

Έχει εκδώσει ως σήμερα τις ποιητικές συλλογές:
ΦΩΝΗΕΝΤΑ ΘΕΩΝ (2007) Ιδιωτική έκδοση
ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΟΞΟΒΟΛΙΑ (2007) Ιδιωτική έκδοση
ΟΣΤΕΟΘΛΑΣΤΗΣ (2008) Ιδιωτική έκδοση
ΒΟΥΕΡΟΣ ΜΑΧΑΛΑΣ (2008) Ιδιωτική έκδοση
ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΤΟΥ ΑΚΕΡΑΙΟΥ ΜΥΘΟΥ (2008) Ιδιωτική έκδοση
ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΑΝΕΥ (2008) Ιδιωτική έκδοση
ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟ ΤΡΙΑΝΤΑ ΛΟΓΩΝ ΓΙΑ ΑΓΑΠΗ (2008) Ιδιωτική έκδοση
ΧΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΜΕΛΩΔΙΚΩΝ ΛΕΞΕΩΝ (2008) Ιδιωτική έκδοση
ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΤΩΝ ΑΙΓΑΙΩΝ ΥΔΑΤΩΝ (2008) Ιδιωτική έκδοση
ΟΥΡΑΝΟΚΑΤΕΒΑΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ (2008) Ιδιωτική έκδοση
ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ (2008) Ιδιωτική έκδοση
ΣΦΡΑΓΙΔΟΛΙΘΟΣ (2009) Ιδιωτική έκδοση
ΠΑΥΣΙΛΥΠΟΝ (2009) Ιδιωτική έκδοση
ΤΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ (2009) Ιδιωτική έκδοση
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ (2009) Ιδιωτική έκδοση
ΒΙΒΛΙΟ ΣΥΜΒΑΝΤΩΝ (2009) Ιδιωτική έκδοση
 ΥΛΙΚΕΣ ΣΥΜΠΟΝΙΕΣ
ΠΟΙΗΜΑΤΑ Β
ΠΟΙΗΜΑΤΑ Γ
ΠΟΙΗΜΑΤΑ Δ
ΠΕΡΙ ΟΥ Ο ΛΟΓΟΣ
ΠΟΙΗΜΑΤΑ Ε
ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΣΤ
ΠΟΙΗΜΑΤΑ Ζ
ΟΙΚΑΔΕ