Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σύγχρονες Ελληνίδες Ποιήτριες Λένα Σαμαρά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σύγχρονες Ελληνίδες Ποιήτριες Λένα Σαμαρά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Λένα Σαμαρά

                                          

                                                            

Φεγγάρι μου
......................
Πάντα κοιτούσα το φεγγάρι
σαν τρελό ανέμελο παιδί
χωρίς να ξέρω το γιατί.
Έπειτα αφηνόμουν στο φως του
γαλήνευε η ψυχή μου
κούρνιαζαν
τα καρδιοχτύπια μου
χαριζόμουν στο χαμόγελό του
δάκρυζα
στο μεγαλείο της γκρίζας σκιάς του
ξάπλωναν
τα όνειρά μου στο μαξιλάρι του

Κοιτώ ακόμα ..το ολόγιομο φεγγάρι
βλέπω
τις στιγμές μου ...μιλώ στη σιωπή του
απλώνομαι
στο πιο γλυκό του κύμα ..στην αγκαλιά του
νυχτώνομαι ....στο πιο γλυκό του χάραμα
φιλώ ...τα μεταξένια χείλη του..
μοιράζω ....την ψυχή μου μαζί του

Φεγγάρι μου ακριβό μαργαριτάρι μου
πόσα δεν σου χω πει ...
στην αγκαλιά σου έσταξα
κείνο το πρώτο μου φιλί
Iena Samara





 Το άπιαστο του λόγου σου καρτέρι
...................................................

Σε ένα αναλόγιο κρέμασαν τη ζωή σου
κι ένας τόμος σε έχει κλείσει σε κελί
γυρίζουν τι σελίδες μπρος και πίσω
σε έναν τροχό που δένεται η πνοή σου

κοιτάς τριγύρω να βρεις αέρα να φυσάει
να σε φυλάξει απ του παντού την ερημιά
ένα λιοστάσι που να σπάει το κλωνάρι
κι ένα γράμμα που να ξέρει να μιλάει

αγρίμια που να παίζουν την φλογέρα
κι ένα δισάκι να σου κρύβει τη ματιά                      
να σαγηνεύει την αγρύπνια της φωτιάς
κι εσύ να καις της αδικίας την παντιέρα

γυμνό το σώμα της ψυχής σε ένα στάχυ
παίρνει τον ήλιο και την πέτρα αγκαλιά
ασπίδα του το άδολο βλέμμα του παιδιού
αντάμα να χει πέταλο απ αντοχής τη ράχη

σε ένα τίποτε θα στρώσεις το τραπέζι
σε ένα πολύ θα κολυμπήσεις στα στεγνά
θα ναι το άπιαστο του λόγου σου καρτέρι
κι ένα δίκιο που στους ώμους σου θα παίζει

θα ναι απόσταγμα που στάζει πετιμέζι
να σου μελώνει της ζωής σου τα σκαλιά 

Iena Samara

                                                  

 Στις ρίζες του ουρανού
........................................
Εκεί τον γνώρισε
σε μια τραμπάλα της ζωής
εκείνος με τα χέρια του έπιανε το φεγγάρι
Κοιτώντας τα μάτια της
έκοψε μια φέτα του και της την χάρισε
εκείνη μόλις είχε πατήσει το πρώτο σκαλί
για το ανέβασμα στον άπιαστο
Τον έφτανε κάθε που ξεμύτιζε το άστρο της
απ την κρυψώνα του καιρού
Άγγιζε τα λευκά του φτερά
κι ανέμιζαν τα φυλλοκάρδια της
μικρές ψίχες που φόρτωναν
το δισάκι της ομορφιάς
Μετρούσαν τις μικρές ηλιαχτίδες τις νύχτας μαζί
κοιτάζοντας από ψηλά το γύρο του κόσμου
Τα λαμπιόνια πετούσαν τις πολύχρωμες
σκιές τους στα μάτια τους .                                                      

Ένας κόσμος τόσο ίδιος με κείνους
και τόσο μακρινός από αυτούς
Στα δάχτυλα τους μετρούσαν τις λέξεις
στο κομποσκοίνι του λυτρωμού
Το φέγγος της μέρας κούρδιζε το ρολόι του
κι εκείνοι μοιράζονταν στους λεπτοδείκτες
της στιγμής .
Φωνές αρμένιζαν στα πανιά της άσφαλτου
και εκείνοι σαν άλλοι  ιχνηλάτες αναζητούσαν
το χώμα που φύτρωνε η μοσχοβολιά
το μίσχο που θα έσπερνε τα γελαστά μάτια
Κρατιόταν από τις μύτες που είχε το φόρεμα
του σύννεφου μη και ξυπνήσει απότομα
το αγέρι και φυσήξει τα όνειρα και χαθούν
Στα μάτια του φάνταζε η πούλια
στο βλέμμα της χωρούσε ο Αυγερινός
Δυο νυχτολούλουδα.. στις ρίζες του ουρανού

Λένα Σαμαρά


                                                         




Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Λένα Σαμαρά

                                      Λένα Σαμαρά
 

Γυναίκα
..............
Γεννιέσαι ανάσα
βροχή κι αστραπή
ανθίζεις λουλούδι
σε βράχο που σέρνει αντοχή
μεγαλώνεις πυγμή
ιδέα το γέλιο σπορά ακριβή
ποτίζεις το χώμα
φυντάνι να βρει
γεννάς τη ζωή
με ένα δάκρυ στα χείλη ο ήλιος να βγει
κερνάς την ψυχή
κομμάτια απλώνεις που δινουν φιλί
σκορπάς αγκαλιάς θαλπωρή
ζεστασιά ή φωλιά σου σε ναού την κορυφή
περπατάς στη σκιά
κι απλώνεις το χέρι δροσιά
γυναίκα νησί
κατάρτι το βλέμμα ο βυθός σου πνοή
ο ουρανός σου Ιθάκη στη γη

Γυναίκα ..εσύ





Περιμένοντας να ρθεις
.............................................
Θέλω να σου μιλήσω να σου πω
πως περιμένω να έρθεις
έτσι όπως ξεπηδά ένα μικρό φυντάνι απ τη γη
Όπως την μικρή ηλιαχτίδα
που χώνεται στα μάτια μου στο πρωινό ξύπνημα
Ναι ξέρω .. ξέρω πως μ ακούς
η κοιλιά της μαμάς η κρύπτη σου απ τον κόσμο των μεγάλων
κι εκείνα τα μικρά τραμπολίνια που σε κουνούν πέρα δώθε
τα συναισθήματα είναι που σε κάνουν να μαθαίνεις
το γέλιο , το κλάμα , τη λαχτάρα , κι ένα κόκκινο ρυάκι που πλέει
γύρω σου δείχνοντας σου το χρώμα της καρδιάς .
Αχ !! μικρή μου να ξερες πως καρτερούν τα δάχτυλα μου
να νοιώσουν το βελούδινο δέρμα σου
τα μάτια μου να αντικρίσουν το φως σου
να μετρήσουν οι πνοές μου τις μικρές μινιατούρες
του άδολου χορού σου .
Πόσο θα θελα μικρό μου πόσο θα θελα να σου πω
πως θα έρθεις σε ένα κόσμο που να μυρίζει δυόσμο και γιασεμί
πως ο δρόμος σου θα ναι ένα μονοπάτι που θα ραντίζουν οι αξίες
Πόσα πόσα .. μα μωρό μου ..θα σου πω πως τούτο το παιχνίδι
θα το μάθεις περπατώντας ,μιλώντας στο χώμα
ακούγοντας τα φύλλα να σου τραγουδούν .
Κοιτώντας αυτά τα μεγάλα δάχτυλα του μπαμπά
που θα δένονται πάντα στην αγκαλιά σου
Τα βλέφαρα της μαμάς που θα ανοίγουν
μόνο για να αντικρίσουν το βλέμμα σου
Κι εγώ καρδούλα μου θα σου μάθω
να χτενίζεις τα μαλλιά της άνοιξης
να παίζεις με τα κύματα του ήλιου και της θάλασσας
να κολυμπάς στις στάλες της βροχής
κρύβοντας στα χέρια σου τα αστέρια
να στροβιλίζεσαι στην αγκαλιά του χιονιού
φορώντας τη ζακέτα της ζεστασιάς
Μωρό μου ανοίξαμε ένα γαϊτάνι ομορφιάς
και μες τα σωθικά μας βαδίζουν βήματα χαράς στα ίχνη τους
γράψαμε όλοι μας μαζί ΄΄Αγάπη ΄΄ να χεις για ζωή .
Μικρή μου κοίτα πως μας ενώνεις σε καρτερούμε πολλές καρδιές  σε μια ψυχή 

Iena Samara




Σταματημένα παπούτσια
………………………….
Μαμά σήκω να βάλεις τη σημαία στο μπαλκόνι της φώναζε
γιορτάζει η Ελλάδα μας .
Ένα σπασμένο χαμόγελο υγρό ακόμη από τις βραδινές  βελονιές
που χώραγαν στο νου και τρύπαγαν την καρδιά ,
αποκρίθηκε ..ναι μάτια μου σε λίγο ..θα κρεμάσουμε τη σημαία .
Μόλις χθες με την ψυχή που έκλαιγε εξηγούσε
στο μικρό της κρινολούλουδο πως δεν θα μπορούσε να συμμετέχει
στο δρόμο της παρέλασης γιατί δεν είχαν τα απαραίτητα ρούχα .
Προσπαθούσε να θάψει τις κρυμμένες ενοχές της που της φόρτωσαν οι καιροί
μη και το βλαστάρι της αντικρίσει τα αγκάθια στο βλέμμα της
μη φανεί το μάτωμα της καρδιάς της σαν αυλακιά στο μέτωπο
Όχι δεν θα μπορούσε να τη στείλει όπως άλλα παιδιά.
Μια παρήγορη σκέψη την επισκέπτονταν χτυπώντας το μυαλό
φωνάζοντας .. μα θα χει κι άλλα  χρόνια
Μα αυτή πονούσε για τούτες τις μέρες .
Σαν ιχνηλάτες που έψαχναν τα μύχια της ψυχής της οι φωνές μέσα της
στροβιλίζονταν γύρω της αφήνοντας χαρακιές .
-Πόσα παιδιά ταΐζονται με τούτον τον χορό;
-Πόσα άστεγα κεφάλια θα φορούσαν για λίγο τον σκούφο του κεραμιδιού;
-Πόσα χέρια της παλιάς σκάφης θα γέμιζαν το πιάτο τους στο άδειο της  τραπέζι;
κι εκείνα τα σχολειά πως θα έμοιαζαν με σπίτια που αγκαλιάζουν την ζεστασιά .
Ένας άγρυπνος χτύπος χτυπούσε ανελέητα μέσα της αφήνοντας τις ματιές στο πεζοδρόμιο που σκορπά η ανάσα , στη γέφυρα που κρύβει γυμνά κορμιά στα σκαλάκια της απόγνωσης ξεραμένων γιασεμιών
και μόνο ένας ήλιος φανέρωνε τα χρώματα της μέρας .
Μικρό το κακό σκέφτηκε η μικρή μου έχει φαγητό μια αγκαλιά κι ένα ταβάνι που κάθε βράδυ κλείνει τα όνειρά της .
Μα εκείνες οι μικρές πιρουέτες που ξέμπαρκα ανοίγουν τα πανιά τους στα φανάρια;
Τι κι αν τα μάτια εκστασιαστούν απ τη βοή των αεροπλάνων αν η μικρή καρδούλα χτυπήσει στο πέρασμα της αρματωσιάς το ψωμί στα χέρια λειψό .
Στη φούστα του τσολιά αρμενίζουν χρόνια παλληκαριάς κι αντρειοσύνης
Μέσα της φτερούγισαν εκείνα τα απρόσωπα κορμιά που στόλιζαν τις δάφνες κείνα τα αμούστακα που χόρευαν στο όνομα της λευτεριάς πριν να την καλομάθουν
-Μαμά ξεχάστηκες; σε περιμένω ..έξω είμαι
-Ναι καρδούλα μου .. βγαίνοντας για το μπαλκόνι είδε εκείνα τα σταματημένα παπούτσια που με ένα τους νεύμα να την καλούν να προχωρήσει ..
Όχι δεν θα της έπαιρνε το θάρρος μήτε θα τσάκιζε τα φτερά της .
Κρέμασαν μαζί την σημαία και εκείνη παίρνοντας στην αγκαλιά την Μαρία της ,
της είπε ναι .. γιορτάζει η πατρίδα μας για όσα της έδωσε το χθες
-Μα να θυμάσαι για να αρχίσει ο ήλιος να γελά κι η πατρίδα να μιλά
 θα πρέπει να αντικρίζει χαμόγελα στα δέντρα, στόματα με φιλιά
 και χέρια που να κρατούν καλάθια που να χορταίνει η καρδιά
 Τα σταματημένα παπούτσια την άκουγαν σιωπηλά κι ένα μικρό χάδι κύλησε  στα κορδόνια τους 

                                                   Iena Samara

                             


Ψευδιασθήσεις
.............................
Είναι κάτι στιγμές
που μιλώ και νομίζω απαντάς
που γελώ και μαζί μου γελάς
που διψώ και φιλί με κερνάς
αυταπάτες του νου
μαριονέτες στιγμής
τα θέλω της ψυχής
στήνουν χορό παράνοιας
σαν ακροβάτες μιας γιορτής
σε σύνθεση της λησμονιάς
με νότες σταγόνες της χαράς

είναι κάτι στιγμές
που νοιώθω να μ'αγγίζουν απαλά
τα μάτια σου σαν μια αγκαλιά
τα λόγια σου να με κρατάν σφικτά

ψευδαισθήσεις σαν ανάσες καυτές
που κυλάνε σα ρέμα
μες του χρόνου το νεύμα
γρατζουνιές σε πηγές
που γεννιούνται γιορτές
και αφήνουν σημάδια
μες τα έρημα βράδια

είναι κάτι στιγμές που νομίζω πεθαίνω
και τον Άδη διαβαίνω
μα σε βλέπω .ψυχή.. να περνάς από κει
να μου δίνεις το χέρι ...να ανεβούμε στη γη


       

Ταξίδι στο όνειρο
................................
Στη μικρή .. γωνιά μου
σεντόνι απαλό η καρδιά μου                                     

κι αφήνω την ψυχή γυμνή
να βγει να σ'ανταμώσει
στην ανεμώνη του φεγγαριού
στη γύρη κάποιου λουλουδιού
να αγγίξει φύλλα αστεριών
μες το πηγάδι των χειλιών
στάλες αμάραντων στιγμών

άσε μια χαραμάδα στο κλειδί
να μπω να σεργιανίσω
του ονείρου σου την πύλη
να ρθω να περπατήσω
να τη στολίσω με σκιές
με μύρο βαφτισμένες
να τη γεμίσω ζεστασιά
να ναι τα βλέφαρα κλειστά
γλυκό φιλί να αφήσω

άσε να ζήσω τ 'όνειρο
πλάι του να πλαγιάσω
να δω της μέρας ουρανό
να κρύβει άστρο φωτεινό
Ρωμαίο κι Ιουλιέτα να επικαλεστώ
μια στιγμή να κλέψω
τα αχνάρια τους να αντέξω
τη φλόγα τους να σκεπαστώ

ρωτώ το όνειρο μου
εκείνο να μου πει
αν θα ξυπνήσω το πρωί
θα είναι πλάι μου εκεί
και εκείνο μ'απαντά
τι κι αν θα φύγω μακριά
κράτα με εσύ μες την καρδιά
να ζω παντοτινά εκεί
σαν ηλιαχτίδα στην αυγή




Στη χώρα των ποιητών
........................................
Περγαμηνές
γραμμένες στο όρος της ψυχής
βαμμένα στολίδια
από όραμα …ζήση ….όνειρα
θέλω .. γρηγοπόδαρα άλογα
που καλπάζουν στον κάμπο λευκής σελίδας
ανάμεσα στο τίποτα και στο πολύ
λέξεις που τρέχουν
σε μονοπάτια ατραπούς με ολόλευκες
νιφάδες χιονιού και καυτές ηλιαχτίδες
κυνηγώντας κύκνους ελευθερίας
ζωγραφισμένες πορφυρές καρδιές
σε πίνακα αγάπης και μοναξιάς
έρωτας που κυλιέται στο γρασίδι
της σκέψης και της εικόνας
πλανεύτρες αγκαλιές φιλιά ματωμένα
χάδια ερημωμένα απόκοσμα γυμνά
μαγικός χορός μ ανάλαφρα βήματα
καράβια με κατάρτια ψηλά
φορώντας γλάρους για πανιά
ταξίδια φουρτουνιασμένα ..δειλά
ζεστές κορυφές της έκστασης
παγωμένες Κυριακές καλοκαιριού
μελωδίες του νου της ψυχής
κρυμμένες αποδοχές σε φιλιά σκοτεινά
λεύτερα πουλιά σ ουρανού αγκαλιά
χαμόγελα μοιρασμένα στου κόσμου την τροχιά
αγνά .. θολά και διχασμένα
λόγια απλά που ξεπηδούν απ τα σωθικά
αγγίζουν του κόλπου σου τα νερά
φράσεις κομμένες από φανταχτερά κορμιά
σε επιφάνεια στρωμένη με γυαλιά
πίκρες νεκρών κλεμμένων στεναγμών
νούφαρα νοτισμένα σε ρυάκια στεγνά
στάχυα που έπαψε ο ήλιος να κοιτά
κι εσύ … ερευνητής
στα γράμματα ψάχνεις .. να δεις
την μοναδικότητα …στο άγνωστο
γυρεύεις την αλήθεια ….της ψυχής



                                                          
Σε ποιο άγνωστο αστέρι
...............................................
Σου μιλούν για βροχή
κι εσύ ........
κοιτάς τον ήλιο
απαντάς ....
με τραγούδι σιωπή
στης βοής το βασίλειο
ξεφαντώνουν...
με ήχους της λύπης
μα εσύ...
στα φτερά σου κεντάς
λίγο γέλιο δροσιάς
σε χαράζουν...
με λόγια σπαθιά
τους κοιτάς..
μες τα μάτια βαθιά
χαρακιά σου το βλέμμα
σαν ποτάμι κυλά

για που το βαλες καρδιά μου
σε ποιο κόσμο γυρνάς
κυνηγάς τα θολά όνειρά μου
και την πίκρα με πούλιες κεντάς

σε ποιο άγνωστο αστέρι
περπατάς ...
μ ανεμώνες στο χέρι
τη γύρη τους σκορπάς
μ αγέρι ζεστασιάς
στα φύλλα ζωγραφίζεις
φιλιά δροσοσταλιάς
αγγίζεις ...
τον μίσχο ερημιάς
μπολιάζεις ....
στάλες γλυκιάς απανεμιάς
αφήνεσαι..
γυμνό κορμί η ψυχή
ανάλαφρο το σώμα της
αερικό.........
σαν από ξένη γη
ένα λιοπύρι στην αυγή

για που το βαλες καρδιά μου
μες τη νύχτα τραγουδάς
''φιλντισένια ακρογιαλιά μου
στο φεγγάρι σου ... μιλάς''

                                                          Σε ποιο άγνωστο αστέρι