Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στρατής Παρέλης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στρατής Παρέλης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

~ΨΗΦΙΔΕΣ~ Στρατής Παρέλης

                                                              
                                                                           

                                                             
                   
Μαγική πορεία λοιπόν τα δρώμενα του λόγου.
Πορεία προς ένα ανέσπερο φως.Και την ακολουθώ με σέβας στον Ιερό Σκοπό της,μιας και ξέρω ότι πρέπει να θυμηθείς το Μηδέν σου,πριν αρχίσεις να μαθαίνεις που σε οδηγούν οι αριθμοί..
                                                     
                                                                 

Όλα τέθηκαν μέσα μου κάποια στιγμή υπό αμφισβήτηση- εκτός απ’ την ποίηση και την αθωότητα. Έτσι που όταν έγραφα, οι λέξεις μου ήταν τόσο φορτισμένες με σκέψη λυρικής ευθύτητας ώστε καταλάβαινα να είναι για μένα αυτός ο ρυθμός που συγκολλούνται οι λέξεις μεταξύ τους ρυθμός αναπνοής και μάλιστα λαχανιασμένης. Σαν να ανέβαινα στην πλαγιά ενός βουνού που ήξερα ότι επάνω του εδράζεται ένας ναός αρχαίος όπως που ήθελα να ρθω να προσκυνήσω.. Μαγική πορεία λοιπόν τα δρώμενα του λόγου. Πορεία προς ένα ανέσπερο φως. Και την ακολουθώ με σέβας στον Ιερό Σκοπό της, μιας και ξέρω ότι πρέπει να θυμηθείς το Μηδέν σου, πριν αρχίσεις να μαθαίνεις που σε οδηγούν οι αριθμοί...

                                                   ~~~
Έχω μέσα μου ένα ποτάμι λέξεων που αντιβαίνει τις λογικές των πολλών και μακαρίζει την δική μου απελπισμένη ελπίδα.
Πώς να το εξηγώ; Ένας μοναχικός είμαι που συνηθίζει να σφυρίζει αδιάφορα κάθε που έρχεται η νύχτα και είναι πάνω στην γη και κάτω από τα όμορφα άστρα.
Αυτό δεν είναι ποίηση με κανέναν τρόπο. Είναι απλά τρόπος να επιβιώνεις μέσα στις δυνάμεις που εξαπολύει γύρω σου το Κακό και ο ιδεαλισμός σου δεν σε αφήνει  να συμπράξεις.
Μεταφυσικά αν το δεις είναι όπως να προσπαθείς να μεταφράσεις ένα λουλούδι στην καθομιλουμένη των αγγέλων.
Και αυτό από μόνο του αποτελεί μέγα και σπουδαίο εγχείρημα.. Στέκομαι στο φως μιας αστραπής και ατενίζω τον ορίζοντα όπως οι αισθήσεις μου θέλουν να καταγράψουν τον λόγο ενός αόρατου Θεού.
Εκεί εμμένω που οι άλλοι βλέπουν ύλη κι εγώ ένα μικρό πουγκί με γρόσια του λεξιλογίου.
Σαν να εξουσιάζομαι από μια μάνητα που έρχεται από μια μέθη μυστηριακή.
Και την υπαγορεύει ο Μάγιστρος Αόρατος Νους του Σύμπαντος.
Θωπεύω με την φαντασία μου το ελληνικό φεγγάρι..
Σε μια ιεροτελεστία που το γαλάζιο είναι χρώμα και παλμός της ψυχής.
                                                           ~~~
Αυτό που είναι απάντηση είναι ταυτόχρονα και μια, εν δυνάμει, ερώτηση στην οποία απαντώ για να μην χαθεί η σκέψη μου σε μονοπάτια κανενός εφησυχασμού.
Τίποτα απ' όσα λέω δεν αποτελούν άλλο από μια υποκειμενική γνώμη και το γνωρίζω τούτο καλά· γράφω προπάντων για να συναντώ την ψυχή μου· γράφω χωρίς να διαμορφώνω κανενός είδους μανιφέστο· γράφω γιατί θέλω να σκέφτομαι: θέλω να σταθώ στην κορφή μιας φαντασίας που είναι η δική μου και πλάστηκε ακούγοντας τις διηγήσεις του παππού και της γιαγιάς μου από τις ιστορίες τους της μικρασίας και που πλουτίστηκε με κείνα τα μπολιάσματα που ήρθαν επάνω στο κορμί της νεραντζιάς και της λεμονιάς από τον σουγιά του παππού μου που ιερουργούσε τέμνοντας και προσθέτοντας τα όμοια στα ανόμοια, ώσπου να πιάσει το μπόλι και να βλαστήσει το μάτι του..
Όπου θυμάμαι ότι με συνάντησε η Φύση
Έγινα κάποιος που αγαπά να γίνει ποιητής..
                                                          

Δεν αδιαφορώ για τίποτα: όλα με αγγίζουν, όλα με εμπνέουν, όλα αποτελούν την σχεδία μου για να πλεύσω σε μια τόσο απέραντη θάλασσα.
Τα λεχθέντα μου δεν αποτελούν καμιά ομολογία κι όμως, ομολογία είναι: του πως βλέπω τα πράγματα, του πως τοποθετούνται μέσα μου έχοντας ειδικό βάρος μιας ποίησης που είναι ηφαιστειακή και που αγαπά να αναλύει και να απλουστεύει.
                                                                 ~~~

                                                                 
                                                                   
Το σκέφτομαι και το ξανασκέφτομαι: είναι το Γεγονός του Σεβασμού απέναντι σε καθετί καθαγιασμένο, απέναντι στην συνείδησή μας η Ποίηση:- και, ω παράξενο! έρχεται ίσως κι από ένα ασυνείδητο μέρος της προσωπικότητάς μας· σαν να φέγγω το σκοτάδι μου με το φεγγάρι κι όμως να με πλημμυρίζει η νύχτα, απέλπιδη, φοβιστική, σαβανωμένη με την μεγάλη της μελαγχολία.
Αυτό όμως που έχω ανάγκη είναι να έχω ένα φως, μακρινό έστω, που να έρχεται κοντά μου σαν ελπίδα, και με κάνει να αντέχω την πραγματική μου ζωή.
Είναι τρόπος του καταδείξαι λοιπόν.
Και του καθαγιάσαι..
Δυνητικά αδέκαστα απαρέμφατα..
                                                                   
                                             ~~~
Δεν ξέρω αν θα μείνει τίποτα απ' αυτά που γράφω. Ίσως να ταξιδέψουν κάποια χρόνια και μετά να ξεθωριάσουν και να μείνουν σαν μηνύματα μέσα σ'  ένα μπουκάλι που πέταξε στο πέλαγος ένας ναυαγός λίγο πριν χαθεί στον υγρό του τον τάφο.
Πάντως θα πω πως είναι η αλήθεια μου, την τίμησα την αλήθεια μου, και την κατέθεσα χωρίς να λογαριάσω το οποιοδήποτε τίμημα- υπήρξα θηριότερος των θηρίων, πιο απόλυτος από τον αέρα, και το χαίρομαι αυτό- δεν παραχώρησα τίποτα, δεν ζήτησα συνδρομή από κανέναν, πολιτικό άσυλο ζήτησα μόνο από την Ποίηση..
Ήξερα τις λακκούβες της εκδοτικής και τις απέφυγα επιδέξια. Εξασκήθηκα να λείπω από τα κατεστημένα τους- έβγαλα πολλές ποιητικές συλλογές και τις χάρισα στους φίλους μου, χωρίς ποτέ να ζητήσω ούτε μια δραχμή.
Δωρεάν λάβ(α)τε δωρεάν δώτε ημίν, έλεγα…
Και το τήρησα όσο να με βρουν αυτές οι κακές μέρες της κρίσης που κρήμνισαν τα οικονομικά μου και δεν μπορούσα να το κάνω πλέον αυτό.
Και πάλι έψαξα να βρω ένα τρόπο να λείπω από αυτήν την αγοραπωλησία..
Δεν ήθελα να λερώνομαι με το χρήμα. Ήθελα να μείνω ακριβός..
                                                          ~~~
Ορίζει μια παρήγορη πλευρά της ζωής η λογοτεχνία. Και όσο κι αν μερικές φορές γίνεται σκοτεινή κι απροσπέλαστη, τόσο έχουμε ανάγκη τους θησαυρούς της και τις ευαγγελικές ουτοπίες που κομίζει. Εκεί που το να σκηνοθετείς παραβαίνοντας την ζωή, σημαίνει να παίζεις κομπάρσος σε μια σκηνοθεσία της που επιδεικτικά σε αγνοεί.
Μετά είναι η Τέχνη με όλα της τα ψιμύθια που ονειροποιεί την πραγματικότητα και την γανώνει με εκείνο το νίκελ που την καθιστά άφθαρτη και δυναμική.
Προσπαθώ πάντα να έχω στόχο στην θεματική μου και προσηλώνομαι στα στιγμιότυπα που με καθηλώνουν και με εμπνέουν καταμαρτυρώντας μου την αλήθεια τους.
Αυτά που σαν ψηφίδες συνθέτουν, απ’ όποια πλευρά κι αν το δεις, το έργο μου.
Επιμένω να το λέω: μην κάνετε την ποίηση έωλη μες τους ανέμους που παρασέρνουν σ’ ένα φρικτό πουθενά.
Δαγκώστε το φρούτο και μην φοβάστε το κουκούτσι του.
Αυτός που ξέρει να αναγνώθει, θα γευτεί με προσοχή τους χυμούς και θα αφήσει το κουκούτσι στο χώμα, να υποσχεθεί εκ νέου καρπό.
Αέναα θα ζητά η ποίηση έναν δρόμο που μας φέρνει πιο κοντά στον παράδεισο.
                                                                                
                                                                                       
                                                                                               

                                                ~~~
Ξόδεψα πολύ χρόνο για να ‘ρθω σ’ αυτή την ήσυχη σκέψη ότι όλα στέκονται εντός μου ταχτοποιημένα σαν να είναι να ακυρωθούν. Είναι η ζωή με τις αντιφάσεις της που σε πολιορκεί, αλήθεια σε πολιορκεί, και δεν φτάνεις ποτέ νικητής πουθενά. Έζησα έναν ήλιο ποιητικό. Τον πίστεψα τόσο που με κατέφαγε. Αλλά παράλληλα μου έδωσε τόση δύναμη και τόσο καθαρή ματιά που έγινε να υιοθετηθεί από μένα ολοκληρωτικά το μανιφέστο του- προσανατολίστηκα στον καημό μιας Ελλάδας. Και πικραινόμουν που ένιωθα ότι αυτή η πατρίδα μες τους αιώνες προδόθηκε, ήθελα να μεγαλουργήσει πάλι με την παιδεία της- αλλά έβλεπα το ράθυμο ″εγώ″ να λειτουργεί σαν τροχοπέδη σ’ αυτήν την πορεία που ονειρευόμουνα. Να τι γίνεται όταν εξαπλωθεί η κόλαση: το βόλεμα του οκνού. Πάνω σε μια μάντρα διάβασα το σύνθημα ″Ξυπνήστε ρε, κάποια στιγμή θα σας πάρουν και τους καναπέδες…″.. Ω πόσο δίκιο! Μήπως ο πυρήνας της υγιούς σκέψης και της υγιούς αντίδρασης είναι πάντα αναρχικός; Η πολιτική βάρυνε πάνω από τον τόπο σαν ένα σύννεφο που θα βρέξει δυστυχίες. Θέλω να σταθώ στο ύψος μιας τολμηρής θέλησης και να ανταμώσω με έναν λαό περήφανο που δεν δέχεται να του στερούν την λευτεριά του. Θέλω να εξοστρακίσω στο όνομα της δημοκρατίας, στο όνομα της ψυχής που θέλει να ζήσει λευκά και της ταιριάζουν οι πολλές αθωότητες. Ας είναι ρηξικέλευθα τα στιχάκια μου κι ας τολμήσει να υιοθετήσει μιαν προσήλωση στο μη ταπεινό η εποχή. Ας έρθουν οι ποιητικοί άνεμοι απολυμαντικοί να σαρώσουν το σκέλεθρο σώμα μιας αρρωστημένης κάστας σαλτιμπάγκων του φαιδρού που ξεπουλούν τα πάντα γιατί γι αυτούς τίποτα πια δεν είναι πατρίδα..
 
 Σ.Π

27.11.2011
                                                                    
~~~

Η αγάπη μου είναι οι στιγμές, αυτές οι ζωντανές ψηφίδες που συνθέτουν της ζωής μας το πάζλ.
Χάνω την μουσική με τον τρόπο που την απορροφά ο έρωτας μέσα στα σώματα, ώσπου να βρεθούν σε ιερή συνουσία.
Αλλάζω το ύφος. Η γραφή με ξεπερνά. Σαν
να βαδίζω στον παράδρομο κι όμως να φτάνω
πιο γρήγορα στον μακρινό προορισμό μου.
Αν με διαβάζεται οχυρωθείτε πίσω από δηλητήρια που εξοντώνουν το μίσος και ζητείστε καταφύγιο στον ναό της ζωής..
                                                                                

                                                                           
                                              ~~~
Ο βαθμός που συνειδητοποιώ τα πράγματα μέσα από το πρίσμα της ποίησης, έχει να κάνει με το πόσο ανοικτός είμαι στις επιρροές των στοιχείων που συνθέτουν ή γεννούν μια λέξη.
Θέλω να πω, ότι αυτή η αναζήτηση που πολλές φορές είναι το ίδιο το κορυφούμενο δράμα, μπορεί να πάρει πολύν καιρό και να αφήσει κατάλοιπο μέσα μου αυτό το κάτι του ανεκπλήρωτου που κάπως αλλιώς βολεύθηκε αλλά δεν αγγίχτηκε ποτέ η τελειότητα σαν σώμα και σαν κατακλείδα.
Καίει το φως απ’ όπου και να το κοιτάξεις.
Δεν το αντέχει ο αμφιβληστροειδής.
Η Αλήθεια η ίδια καίει.
Κάτι φορές αισθάνεσαι στο ποίημα σαν στο σπίτι σου και κάτι άλλες όχι.
Είναι αυτή η πορεία προς ένα πουθενά που σε κάνει ένα είδος πρόσφυγα μες την επικράτεια του λεξιλογίου.
Έζησα πάντα οπαδός μιας αντίρρησης.
Ίσως γιατί ήξερα, διαισθανόμουν, ότι αυτός που αντιδρά είναι ο πιο υγιής.
Έτσι με λύπη μου καταλαβαίνω ότι απ’ το 100% της ποιητικής παραγωγής εκείνα που θα μείνουν τελικά δεν θα είναι άλλο από ένα 10% ίσως- μπορεί και λιγότερα.
Γιατί ο στόχος ποτέ όπως του άξιζε δεν επετεύχθη.
Θα περιπλανιέμαι πάντα αναζητώντας την ποιητική μου πατρίδα.

                                                                                      



                                                                                 ~~~
*~Συζητώ με τον εαυτό μου. Σιγά, ήρεμα. Καταλαβαινόμαστε. Κάτι φορές νομίζω ότι ποιητής σημαίνει να είσαι κάτι σαν φαροφύλακας. Πρέπει να συνηθίσεις την μοναξιά και την απεραντοσύνη του πελάγου. Έτσι και με την ποίηση. Την μοναξιά και την απεραντοσύνη των ιδεών. Ποτέ δεν θα κατακτήσεις κάτι άλλο από την μικρή λάμψη που στέλνει ο φάρος σου στα πλοία που ποντοπορούν κοντά σου αποφεύγοντας τον κίνδυνο που γεννά το πλησίασμα. Αναφλέγουν τα πάντα οι ιδέες που αγαπάς. Μα εσύ δεν τις αποφεύγεις: τις θέλεις όλο και πιο πολύ ώσπου να γίνει το βασανιστήριο αναπνοή σου. Κεκτημένη. Απαρέμφατο που σε κάνει να ζεις το υπερβατικό εξουσιάζειν.. 
                                           ~~~

                                                                          
Είναι εκεί που η ζωή φαίνεται να χάνει το χρώμα της και όμως, όταν ο Έρωτας έρχεται τα πάντα αναζωογονούνται και είναι πολύτιμα και λαμπρά.
Μια ευτυχία την κατακτάς μόνο αν την προσθέσεις αφομοιωτικά στην ψυχή σου.
Το γεγονός των λέξεων είναι ένα μυστήριο που υπερβαίνει αυτό που μεμονωμένα η καθεμιά μπορεί να σου δώσει.
Εκεί, στην διάταξη η μία πλάι στην άλλη, γεννιέται το πολυδαίδαλο νόημα και η μαγεία μιας διαφορετικής αστραπής.
Και όταν οι ερωτευμένοι παρίστανται στο θέατρο αυτό που η ποίηση γράφει το ευρηματικό του σενάριο-τι καλά!
<<Καταλαβαίνεις γιατί η Τέχνη αποτελεί μια περιουσία που κι όμως ανήκει σε όλους και την κοινωνούν όλοι, φτάνει να προσφέρουν κάτι λιγάκι από καθαρή και αθώα καρδιά..>>
                                                   
                                                          ~~~
Κάποια πράγματα έτσι κι αλλιώς δεν τα ορίζω. Απλά κρατάω την οσμή της πραγματικότητας ενώ η πραγματικότητα ολοένα με ξεπερνά. Η πράξη θεατρικά συντελείται.
Πάντως δεν είναι δικό μου και τίποτα. Ένας χρυσοθήρας είμαι που απλά κλέβει από τις φλέβες της γης πολύτιμα και δυσεύρετα.
Προκύπτει η ποίηση.
Σαν δώρο.
Για να συμβεί μια κοσμοθεωρία που περικλείει ουρανό και γη και όλα τα μυστικά που έρχονται από την αρχαιότητα και πατούν πόδι στις μέρες μας- αφηνιασμένα.
Όταν γεννιέται ένας στίχος είναι η καυτή λάβα του που κυλά επάνω στις πλαγιές του όρους Αραράτ που θα σταθεί εκείνη η παράξενη κιβωτός που σώζει τα είδη της ζωής του πλανήτη.
Κι ο Νώε είναι επιλεγμένο σύμβολο μιας καθαρότητας ψυχής από εκείνες που θα συναντήσεις μόνο σε μεγάλα ψέματα και παραμύθια..
                                                        ~~~

Αυτά που αγαπώ τα έχω στην καρδιά μου και τα φυλάω καλά.
Είναι το κράτος μου, η αδιαφιλονίκητη γεωγραφία μιας τάξης πραγμάτων που τα κρατώ δεμένα με αισθήματα και προσήλωση.
 Ό,τι προκύπτει πέρα από την πραγματικότητα που την ζω αλλά δεν μου αρέσει, αντιβαίνει σ’ αυτό το οπλοστάσιο και τον θησαυρό που κατάφερα να μου ανήκει, μυστικά και παθιασμένα.
Με την ποίηση πάω παντού όπου δεν πήγα ταξιδεύοντας μέσα στον κόσμο τον πραγματικό.
Και είναι μεγαλύτερες εκείνες οι ήπειροι- μεγαλύτερα και χωρίς σύνορα τα πάντα γύρω μου.
Ένας γαλαξίας ευωχίας και μουσικής φωτιάς 
                                    
                                         
                               
                                  ~~~
                                                                  
Ο ποιητής είναι σημαιοφόρος στην παρέλαση της γλώσσας.
Ίσως γιατί ο βηματισμός του ενίοτε είναι τόσο τολμηρός· είναι εκείνος που επωμίζεται την ιστό της λεκτικής σημαίας και αυτό τον κάνει ξεχωριστό και πρωτοπόρο.
Ο μεγάλος ποιητής ανοίγει νέες οδούς απ' όπου περνούν οι λέξεις.
Πολλή τόλμη είχε ο Σολωμός να γράψει τους Πολιορκημένους του.
Πολλή τόλμη ο Παλαμάς να γράψει τον Δωδεκάλογο του Γύφτου.
Ο Σικελιανός τον Αλαφροΐσκιωτο.
Ο Σεφέρης το "Μυθιστόρημα" και τα Ημερολόγια Καταστρώματος.
Ο Ελύτης το Άξιον Εστί και το Φωτόδεντρο.
Ο Ρίτσος την Κυρά των αμπελιών και την Ρωμιοσύνη..
Φαντάζομαι το ίδιο είχε γίνει σε άλλες εποχές με τον Αισχύλο, τον Ευριπίδη, τον Σοφοκλή- τον Όμηρο ακόμη, την Σαπφώ κλπ κλπ..
Ιερό φορτίο αλήθεια!

Και από αυτήν την τόλμη του, η γλώσσα πλουτίζει και γίνεται πλατιά θάλασσα, που διεκδικεί κι άλλα ακρογιάλια, κι άλλες στεριές, κι άλλες νοητές πατρίδες..
                                                            
                                                                   
                                                                       ~~~

Η Γραφή αποδίδει στον συγγραφέα προθέσεις που ίσως κιόλας καμιά φορά κι ο ίδιος δεν έχει. Κάτι φορές το ειπωμένο ξεπερνά τον ίδιο τον δημιουργό και ως προς το εύρος των εννοιών που φιλοξενεί και ως προς την φασματική αντίληψη που ο ίδιος έχει ως προς τα μυθικά ή τα πραγματικά που αναγγέλλει γεγονότα.
Έτσι κι η ποίηση:
Σταματά πάνω απ’ την πραγματικότητα σαν μεγεθυντικός φακός που δίνει πολλαπλά πρίσματα μετουσίωσης και όποιος καταλάβει, κατάλαβε.
Εμένα μου άφησε πάντα ένα ίζημα Αλήθειας και Ομορφιάς στην καρδιά. Και γι’ αυτό, είμαι ευτυχισμένος.
Κατοικώ εκεί που η ελπίδα δεν έχει νόημα και εκεί που η απελπισία γίνεται ελπίδα.
Και γράφω γιατί είναι το Τίποτα που ανακαλύπτω, μέγας θησαυρός!
                                                                               

                                                                                    Στρατής Παρέλης
                                                                 
                                                                                            

                                                                                                
                                                 ~~~
                                                                                           

                                                                                                    
                                                                                                
                                                                                      


Δευτέρα, 6 Απριλίου 2015

''Σώματα Ανθισμένων Ιδεών'' Στρατής Παρέλης

                                                           Στρατής Παρέλης


                                       Εκλεγμένα ποιήματα από την συλλογή:

                                                ''Σώματα Ανθισμένων Ιδεών''

                                          



Η γλώσσα είναι πράξη ηρωική..
Θυσιάζει νοήματα και πάνω στον βωμό της αλήθειας σφαδάζει
το σώμα των ακριβών ιδεών..





Σβήνω τα φώτα κι αφουγκράζομαι:
ο ουρανός είναι ένας μύθος που τον λέει
ο θεός μ’ εμπιστοσύνη σ’ εμένα!




Διαβάζοντας αυτό το φως που ξεκινάει από μέσα μου,
νιώθω να μην ανταγωνίζομαι κανένα.
Με πείθουν
μόνο τα δέντρα
και τα πουλιά
που λένε τόσα χρώματα φωνής που ύστερα
δεν ξέρεις τι να πρωτοχρησιμοποιήσεις
για να γράψεις αυτό το νυχτιάτικο ποίημα..




                                                   
ΟΥ ΤΙΣ..

Ξύπνησα μέσα σ' ένα άσπρο σύννεφο·

τα παντελόνια μου είναι μουσκεμένα λαχτάρα·
είμαι παντού γιατί δεν είμαι αλήθεια πουθενά·
ποτέ δεν θα γίνω ο κανένας που ήθελα.

Και ζω σ' έναν κόσμο που ολοένα πικρίζει·
κλείνομαι στον εαυτό μου κλείνομαι- γίνομαι
καπνός που να επικοινωνήσει θέλει
με τον απέραντο συμβολικό ουρανό.

Τα μάτια μου
είναι πια σαν ένας αόρατος υφασμένα καλά ιστός που συλλαμβάνει ίδια την μεταφυσική των πραγμάτων
και το δηλωτικό άοκνο φως!

3.11.2009

Στρατής Παρέλης


Ό,ΤΙ ΕΧΩ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΝΑΡΠΑΣΤΟ ΜΗΔΕΝ..

Όλα ένα φως πνευματικό ορίζουν.
Είναι πια γεγονός το ζεστό μεσημέρι
που οι λέξεις μου ένα σύμπαν αιθέριο κομίζουν.
Κάθομαι και ρεμβάζω μέσα σ' έναν ήλιο της σκέψης,
έναν ήλιο απόφασης-
κι έχω μπροστά μου
μια όμορφη θάλασσα
που πάνω της
επιγράφουν ευγνωμονούντα τα πλοία.
Ένας χρόνος ακίνητος
και τα νερά στρωτά
που τα σγουραίνει
μελωδικός και φίλος ο αέρας.

Μα λέω:
"θα μοιράσουν οι εποχές τόσο πόνο που θα είναι
ποίημα πολύ πικρό κάποτε η ζωή
που γράφεται σε διάρκεια.
Και το διαμελισμένο μας όνειρο
θα γίνεται μοιρολόι τραγούδι
πάνω απ' το νεκρό σώμα της άνοιξης."

Πρέπει ν' ανασυνθέσουμε την μοίρα...
Ο χρόνος σχίζεται κι όλα τα μαρτυρά.
Στέκομαι κάτω από την αδυσώπητη γυαλισμένη γκιλοτίνα του,
δεν φοβάμαι,
έχω ζήσει τα πάντα εκτός την ζωή μου, έχω διαπρέψει
στο αίνιγμα
να υπάρχεις χωρίς θρησκεία και χωρίς ουράνιο αφεντικό-
κουράστηκα να συλλαβίζω θλιμμένα-
θα γίνω ένας τσαρλατάνος τυφλοπόντικας
που γεμίζει τρύπες το κορμί της γης κι όμως δεν ξέρει
πόσο ήλιο χωράει η μέρα..

 Στρατής Παρέλης


ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΞΟΡΚΙΖΩ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ..

Αποταμιεύω τόσο μοναχικά σχήματα που οι λόγοι που λέω
εφάπτονται σχεδόν μιας ειμαρμένης με σταύρωση..
Κατέχω τα μυστικά των σιωπών. Είμαι
όπως ένας που αναχωρεί για να βρεθεί
αντιμέτωπος με το μυαλό του είμαι.

Και δεν ξέρω αν κάποτε μιλώντας θα ευστοχήσω
ή πάλι θα βρεθώ να ψάχνω μέσα σε παλιά βιβλία
μία σοφία που και να την έχεις δεν ξοδεύεται,
όπου σημαίνει αδύνατον μ’ αυτήν να βιοποριστείς..

Και
νομίζω -στο τέλος-
απλά θα υποφέρω
με τόσα μέσα μου πληγωμένα λεξιλόγια,
σαν που να έμειναν αποσπασματικά δεμένα
με την ζωή μου
που από άλλες ζωές, που εισχώρησαν μέσα μου, πλημμύρισε..

Έτσι αφήνομαι να είμαι μίας μουσικής ο βραχμάνος που σέβεται
το λίγο και την ερημιά και πάει
εκεί που τον φωνάζει ένας άγνωστος νέος θεός..

 Στρατής Παρέλης







Ποιός θέλησε να κοιμηθεί κάτω απ’ την νύχτα των ωραίων δέντρων;
Με ξεκλείδωτη την καρδιά του κι ένα φως
στα μάτια του που από όνειρο βγαίνει;..

Ήρωας των αισθημάτων, ιππότης των στίχων-
αφήνει την περιουσία του της ρέμβης
να την απολαμβάνουνε τα λεύτερα πουλιά.




Η ΨΥΧΗ..

Ένα μικροσκοπικό παιχνιδάκι του χρόνου που μυρίζει
θλιμμένο μετάξι φθαρμένης ελπίδας:
η ψυχή.

Ανάβαση ορίζουν οι νόμοι της-
ανάβαση δέχεται.

Εγώ όμως θα φύγω, θα λειτουργήσω αλλιώς-
πως λειτουργούν τα κανονικά σχέδια της..

Θα υπερυψωθώ μες το γαλάζιο στερέωμα
σαν ένας παράξενος μύστης
που εξάλειψε βαρύτητα και την μπαγιάτικη ηθική
των που μουχλιάζουν αιώνων..







    

Φαίνεται έχω γίνει πια παράξενα μοναχικός
όπως με οξειδώνει ο χρόνος και επάνω μου
δεν πιάνει πια το γάνωμα επίπλαστης νιότης..

Δυσκολεύομαι να κατανοήσω λουλούδια
που με νόημα φευγαλέο μυρίζουνε
αφήνοντας μια υποψία ομορφιάς να κλέψει το παρόν
που φεύγει και χάνεται
μες τον σκληρό και ανήλεο ρούφουλα
του άπονου χρόνου..

                                                                 Στρατής  Παρέλης







Με τον καιρό πώς φτώχυναν τα λεξιλόγια της χαράς μου!

Απομένει ένα κάτι
από άγνωστο ήχο της θάλασσας που καταλήγει
ποίημα 
                                                                                                    
ή μουσική!






Ακούγεται ο θόρυβος των αυτοκινήτων μες την νύχτα και νιώθεις ασφυξία του ανθρώπινου δράματος..

Είσαι προφήτης λυπημένος- τίποτα δεν σου χαρίζεται..

Να ζούσες τουλάχιστον σαν εκείνον τον πρόγονο Τειρεσία
ή τον Πρωτέα που κατόρθωσε τόσα σώματα κίβδηλα, περιβλήματα της ψυχής του να έχει..

Εσύ τρως
χορτάρι των αθώων αμνών- δεν θα είσαι
παρά ολοένα ένας πιο εύκολος στόχος, ένα ρήμα
που πλαισιώνεται από αδύναμα γυμνά ουσιαστικά..



                                                                 






Με την μεταφυσική τους υπόσχεση
έρχονται οι ξανθές μέρες των χελιδονιών
με την όρεξη της μέρας να κανακέψει τον νεογέννητο ήλιο.

Η κάπαρη που απλώνεται σαν ένας χορταρένιος ιστός-
η συλλαβή των πουλιών που μυρίζει υπερούσιο φεγγάρι..

Ο χρόνος ανθίζει αλλά μέσα μου
παράξενα αποσυναρμολογούνται οι μουσικές- το σώμα τους
πέφτει νεκρό μέσα στις αδιάφορες μέρες
που το φθινόπωρο φέρνει ν’ αφήσει εκεί
έξω απ’ την πόρτα του παλιού σπιτιού που ανηφορίζει
λιγάκι προς την θύμηση..
Σχεδόν σαν άστρο..

Ο αινιγματικός χρόνος
σαν κάτι που ποτέ δεν νικήσαμε- σαν αριθμός
σε μια εξίσωση όπου ο άγνωστος πάντα θα υπονομεύει-
να μας πιάσει λυπημένα σοφούς..

                                                                 Στρατής Παρέλης






 




Όλη τη νύχτα χόρευε ένας άτσαλος αέρας
κάτω από τα κλονισμένα δέντρα
σχεδόν μπρούμυτα
πάνω στην μουσκεμένη γη-
κατέβασε την λάσπη του
το φαλακρό βουνό–
και η βροχή
ήταν μια πικραμένη ιστορία
που γράφονταν
κάτω από τον ριγωμένο ουρανό..


                                                                   Στρατής Παρέλης






                                                                       





Όταν συλλέγεις βότσαλα
                  Κάποια  στιγμή θα γνωρίσεις την θάλασσα

αστόχησε στην σπατάλη και να δεις:
                  θα πετύχεις την Χαρούμενη Συγκυρία!

                                                   Στρατής Παρέλης.


ISBN978-960-92714-9-3

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ 

ΑΘΗΝΑ 2010

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015


                Στρατής Παρέλης

                              Εκ των υστέρων…

Γνωριμία με τον ποιητή Στρατή Παρέλη

''Σκέψεις και απόψεις''


 

~Ερωτηματολόγιο παραφθαρμένο του(Πρ)Ούστ~

 

 

*Διαλέξτε πέντε λέξεις που περιγράφουν τον εαυτό σας;

ΑΠ:Παλιά θα έλεγα πως ήμουν πολύ απόλυτος και παρορμητικός άνθρωπος. Τώρα, όσο περνούν τα χρόνια, θες από μια σύνεση που έρχεται όταν καταλαβαίνεις ότι οι δυνάμεις σου πρέπει να ξοδεύονται πιο σοφά γιατί είναι λιγότερες, θες από μια σοφία που θέλει να βοηθήσει το μυαλό σου να τα βγάλει πέρα με όλα καλύτερα, έχω γίνει πιο ήρεμος, πιο κατασταλαγμένος σε στόχους που παλιά δεν θα ήθελα να τους κατακτήσω αλλά να έρθω πάνω τους σαν λαίλαπα που να τους, κυριολεκτικά, αφανίσω..

 Τώρα, επειδή πρέπει να μπούμε στην δεξαμενή των λέξεων και να διαλέξουμε κάποιες για να περιγράψουμε τον άνθρωπο, θα έλεγα ότι θα διαλέξω το:

Υπομονετικός

Επικεντρωμένος

Μοναχικός

Λυπημένος

Ερωτευμένος..

*Ποιο είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό σας;

ΑΠ:Την υπομονή θα έβαζα πάνω πάνω στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μου- αυτήν που με βάζει στον αγώνα να εκπορθώ τα κάστρα που μ' ενδιαφέρουνε: με τους ιδιαίτερους τρόπους μου, με τα δικά μου σπαθιά και τα ακόντια, με τις λέξεις μου που είναι σαν εκπορθητικοί κριοί που σπάζουν τις θύρες των κάστρων του Άφραστου και μου παραδίδουν την Πόλη..

*Ποιο χαρακτηριστικό προτιμάτε περισσότερο σε κάποιον;

ΑΠ:Όσο μπαίνω στην διαδικασία να απαντώ σε ερωτήσεις διαπιστώνω βαθιά αυτό που ήδη ξέρω για μένα: την τάση μου να απειθαρχώ στην γραμμή που μου δίνει το ερωτηματολόγιο· θέλω να απαγκιστρωθώ από εκείνο που με εγκλωβίζει σε κάτι που δεν συμπαθώ: στην "ετικετοποίηση" όπως αυτή θέλει να περιγράψει τα πράγματα και τα πρόσωπα..

Ασφυκτιώ και θέλω να αποβώ ολέθριος αλλά…ας το προσπαθήσω..

Την ειλικρίνεια λοιπόν θα έβαζα πάνω απ' όλα.

Αυτή μου αρέσει να διακρίνω σε κάποιον όταν τον πλησιάζω.

Εκτιμώ δε το να την έχει ακόμη κι αν διαφωνεί με εμένα ζωηρά- δεν με χαλάει καθόλου αυτό- και κερδίζει την εκτίμησή μου σίγουρα και αμετάκλητα..

*Τι θεωρείτε πιο σημαντικό στους φίλους σας;

ΑΠ:Αν με ρωτήσετε για την άποψή μου για αυτού του είδους τα ερωτηματολόγια θα σας έλεγα ότι τα βρίσκω τουλάχιστον κουτά, με έλλειψη πρωτοτυπίας- τόσο βασανιστικά ανιαρά που δεν ξέρω σε τι αληθινά σκοπεύουν όταν, στο τέλος, διαβάσει κάποιος τις απαντήσεις που ήρθε κάποιος να δώσει στο κουτό φορτίο τους..

Τι θα μπορούσα να θεωρώ σπουδαίο σε έναν φίλο άλλο από την αφοσίωση, την έλλειψη εγωισμού όταν τον πλησιάζω και με πλησιάζει, την αλληλέγγυα άποψη που έρχεται απ' ευθείας από την συγγένεια πνεύματος- από μόνον αυτήν.

Κάποτε, κοροϊδευτικά, λέω για κάποιον ότι ταιριάζουν –ή δεν ταιριάζουν- τα ζώδιά μας..

Τόσο απλά..

*Ποιες λέξεις ή φράσεις χρησιμοποιείτε υπερβολικά;

ΑΠ:Την λέξη "νύχτα" και "αέρας" νομίζω χρησιμοποιώ πολλές φορές.

Η μεν πρώτη γιατί είναι ο κήπος μου όπου απομονώνομαι και έχω την ευκαιρία να μυρίσω τα άνθη της μοναξιάς μου και να συγκεντρωθώ απρόσκοπτα σ' αυτό που ο νους και η καρδιά μου αγαπάει και θέλει- και η δεύτερη, γιατί νιώθω ότι το περιβάλλον που αγαπώ είναι αυτό της υπαίθρου, όπου ένα αεράκι πάντα κάνει τα τσαλίμια του και λειτουργεί ιαματικά πάνω στα πράγματα και έξω απ' τα πράγματα.

Έχω ανάγκη απ' αυτό που διώχνει από την ψυχή και απ' την σκέψη μου τα νέφη.

Να ο αιώνιος συμβολισμός μου..

 *Σε ποιο πράγμα προδώσατε τον εαυτό σας και μετανιώνετε περισσότερο γι' αυτό;

ΑΠ:Δεν νομίζω να έχω αισθανθεί ότι έχω προδώσει ποτέ τον εαυτό μου. Ίσως εδώ λειτουργεί ακόμη η απολυτότητά μου που έρχεται από την εφηβεία μου. Κι αυτή με προστατεύει από το να αφεθώ να εγκαταλείψω αυτό που άλλοι θα έλεγαν "αρχές"  κι εγώ τα "πιστεύω" μου..

*Ποιο είναι το πιο εξωφρενικό πράγμα που έχετε κάνει;

ΑΠ:Δεν ξέρω αν έχω κάνει εξωφρενικά πράγματα στην ζωή μου..

Μπορεί να θεωρώ κάτι εξωφρενικό εγώ και, για κάποιον άλλον, να είναι φυσιολογικό ή συνηθισμένο.

Παλιά μου άρεσε να τρέχω πολύ με το αυτοκίνητο.

Μάλιστα. Μια φορά, έφερα μια κωλοτούμπα με 150 χλμ σε μια στροφή, κάπου στην Εύβοια, και ενώ δεν φορούσα ζώνη, βγήκα από το αμάξι, ζωντανός, έρποντας σαν φίδι, μέσα σε ένα χαντάκι, στο πλάι του δρόμου, από το παράθυρο του συνοδηγού.

Θυμάμαι πολύ έντονα την αντίληψη που είχα ότι το όχημα ανατρέπεται και πως τεντώθηκα στο πάτωμα και στο τιμόνι προσπαθώντας να κουτρουβαλήσω με το αυτοκίνητο, σαν ένα σώμα για να μην χτυπήσω. Το τιμόνι είχε γίνει όταν βγήκα σαν τιμόνι αγωνιστικού ποδηλάτου- τόσο στράβωσε. Ωστόσο έπαθα μόνο μια μικρή γρατζουνιά στο χέρια, από τα σπασμένα τζάμια του αυτοκινήτου και, μετά από την πρώτη ταραχή, ανέβηκα πάνω στο αναποδογυρισμένο αυτοκίνητο και έβγαλα φωτογραφία!

Ο φίλος μου! σαν τρελός την ώρα της τούμπας, και μέχρι να καταλάβει ότι ήμουν ζωντανός, προσπαθούσε να σηκώσει το αυτοκίνητο και ούρλιαζε, ενώ η γυναίκα του έκανε μισή ώρα να μιλήσει.

Μετά οδήγησα το όχημα ως την Αθήνα σκυφτός μιας και ο ουρανός του αυτοκινήτου ήταν στους 20 πόντους από το παράθυρο και δεν έβαλα μυαλό γιατί, πάλι τα ίδια και τα ίδια έκανα..

Αυτό μάλλον ήταν εξωφρενικό..

Τώρα πια γέρασα και τέτοια πράγματα δεν κάνω..

    *Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας;

ΑΠ:Φόβος μέσα μου είναι ο χρόνος κι ο θάνατος. Κι οι δύο όπως ορίζουν την φθαρτή μας υπόσταση που γέρνει κουρασμένα σε μια δύση που μας αφήνει έκθετους μες το Πουθενά και μες το Τίποτα.

*Ποια θεωρείτε την πιο υπερεκτιμημένη αρετή;

ΑΠ:Τι είναι αρετή τώρα και τι υπερεκτιμημένη; Εγώ θα έλεγα ότι η αρετή είναι αρετή μόνο αν φύεται στα φυτώρια μιας καλής καρδιάς- με οικουμενικά κριτήρια πάντα μιλώ..

*Ποια είναι η καλύτερη συμβουλή που σας έχουν δώσει;

ΑΠ:Να βρίσκω τα δικά μου μοναχικά μονοπάτια που με βγάζουν στην θάλαττα που αντίκρισε εκείνος ο άλλος Ξενοφών..

*Ποια είναι η εικόνα που έχετε για την απόλυτη ευτυχία;

ΑΠ:Δεν νομίζω ότι μπορεί ένας άνθρωπος να είναι ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος σε μόνιμη βάση. Αυτά εναλλάσσονται στην ζωή μας σαν οι όψεις ενός νομίσματος που κιόλας το ίδιο δεν μας ανήκει..

Ακροβατούμε πάνω σε μια ευτυχισμένη Σύμπτωση…

*Τι θεωρείτε ως έσχατο βαθμό δυστυχίας;

ΑΠ:Το να στερήσεις από έναν άνθρωπο τα απαραίτητα προς το ζην..

*Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;

ΑΠ:Για το ότι είμαι τόσο απόλυτος κάτι φορές που δεν μπορώ να μετανιώνω..

*Σε ποιες περιπτώσεις λέτε ψέματα;

ΑΠ:Όταν η αλήθεια που θα πω θα φέρει πόνο και μεγάλη λύπη.

*Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

ΑΠ:Ο Σολωμός ο Σικελιανός ο Καζαντζάκης ο Σεφέρης ο Ελύτης ο Νίτσε ο Καρούζος και πολλοί άλλοι…

*Ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερή σας επιτυχία;

ΑΠ:Να βρω τον δρόμο μου μες την ποίηση, να φτιάξω ένα σύμπαν όπου θα χωρούν οι επιθυμίες και τα όνειρά μου- όταν αυτά αποκτούν οικουμενικές διαστάσεις μέσα από τον μικρόκοσμό μου που μεγαλύνεται για να γίνει διαστάσεων που ούτε εγώ ο ίδιος είχα προβλέψει..

*Ποια είναι η αγαπημένη σας απασχόληση;(εκτός της συγγραφής)


ΑΠ:Γιατί και με την δουλειά μου είμαι πνιγμένος και δεν έχω αρκετό ελεύθερο χρόνο-
θέλω όταν μπορώ, να βγαίνω με τους φίλους μου και να πίνω καφέ, να κουβεντιάζουμε, να γελάμε, να νιώθουμε έξω από όλα εκείνα που, έτσι κι αλλιώς, μας καταπιέζουν..
Θέλω επίσης, να περπατώ στην φύση και να νιώθω τον αέρα να με σκουντά, να με κάνει να σκέφτομαι, απορροφημένος από μια ελευθερία που μόνο κοντά στην φύση την νιώθω..


*Ποιος είναι ο αγαπημένος σας φανταστικός ήρωας;

ΑΠ:Δεν έχω φανταστικούς ήρωες. Πιστεύω στον άνθρωπο με τις αξίες του και με ότι αυτό, πέρα  για πέρα, σημαίνει..

Ως χαρίεν εστ' άνθρωπος, όταν άνθρωπος η -> Πόσο ωραίο πράγμα είναι ο άνθρωπος όταν είναι άνθρωπος (Μένανδρος) 

*Ποιοι είναι οι πραγματικοί ήρωες σας;

ΑΠ:Αυτοί που δίνουν τον αγώνα τους για να είναι η ζωή υποφερτή..

*Τι απεχθάνεστε περισσότερο;

ΑΠ:Την ψευτιά, ντυμένη αλήθεια..

 

       

 

                           Στρατής Παρέλης

                ''Μια ποίηση σου έμεινε κι ένας αέρας''

      

 

 

                                            Απόσπασμα
*Ο Στρατής Παρέλης είναι Ποιητής.Γεννήθηκε,ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
Εργογραφία:

Έχει εκδώσει ως σήμερα τις ποιητικές συλλογές:
ΦΩΝΗΕΝΤΑ ΘΕΩΝ (2007) Ιδιωτική έκδοση
ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΟΞΟΒΟΛΙΑ (2007) Ιδιωτική έκδοση
ΟΣΤΕΟΘΛΑΣΤΗΣ (2008) Ιδιωτική έκδοση
ΒΟΥΕΡΟΣ ΜΑΧΑΛΑΣ (2008) Ιδιωτική έκδοση
ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΤΟΥ ΑΚΕΡΑΙΟΥ ΜΥΘΟΥ (2008) Ιδιωτική έκδοση
ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΑΝΕΥ (2008) Ιδιωτική έκδοση
ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟ ΤΡΙΑΝΤΑ ΛΟΓΩΝ ΓΙΑ ΑΓΑΠΗ (2008) Ιδιωτική έκδοση
ΧΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΜΕΛΩΔΙΚΩΝ ΛΕΞΕΩΝ (2008) Ιδιωτική έκδοση
ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΤΩΝ ΑΙΓΑΙΩΝ ΥΔΑΤΩΝ (2008) Ιδιωτική έκδοση
ΟΥΡΑΝΟΚΑΤΕΒΑΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ (2008) Ιδιωτική έκδοση
ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ (2008) Ιδιωτική έκδοση
ΣΦΡΑΓΙΔΟΛΙΘΟΣ (2009) Ιδιωτική έκδοση
ΠΑΥΣΙΛΥΠΟΝ (2009) Ιδιωτική έκδοση
ΤΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ (2009) Ιδιωτική έκδοση
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ (2009) Ιδιωτική έκδοση
ΒΙΒΛΙΟ ΣΥΜΒΑΝΤΩΝ (2009) Ιδιωτική έκδοση
 ΥΛΙΚΕΣ ΣΥΜΠΟΝΙΕΣ
ΠΟΙΗΜΑΤΑ Β
ΠΟΙΗΜΑΤΑ Γ
ΠΟΙΗΜΑΤΑ Δ
ΠΕΡΙ ΟΥ Ο ΛΟΓΟΣ
ΠΟΙΗΜΑΤΑ Ε
ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΣΤ
ΠΟΙΗΜΑΤΑ Ζ
ΟΙΚΑΔΕ