Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Νεφέλη Ανδριανού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Νεφέλη Ανδριανού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014

--Εκλεγμένα Ποιήματα --Νεφέλη Ανδριανού ''Με πλαγιαστά Γράμματα...''










                                         Νεφέλη Ανδριανού


                                     Με πλαγιαστά  γράμματα... 




''Ποτέ δεν θα καταλάβω πόση ''ζωή''
                 θα αναλογούσε
                   στον καθένα,

                αν υπήρξαμε ποτέ
             σ' έναν αληθινό κόσμο''
(Ν.Α.)




''Δυνάμεις''




Αισθάνομαι τόσο βάθος .

Είμαι ήδη βυθισμένη χρόνια .

Κοιτάζω τ'άστρα κάποιες νύχτες ,

μιλώ συχνά στη λήθη με τις πίκρες .

Δεν έχει απομείνει νοσταλγία ,

ούτε ποτήρι γεμάτο κρασί

να ζεσταθώ εγκεφαλικά και να χορέψω

στη συγκίνηση ,

πέρα από τον ερχομό της μούσας .

Έρχομαι πάλι

εδώ


σε μια λευκή σελίδα

να βλέπω ένα υποτιθέμενο

τέλος

που σχεδίασα
έτσι σπουδαία
ανώφελο.

Το σκοτάδι άπλετο παραμένει στο χρόνο

αλλά στέκει επίμονα η φωνή που λέει

"θα υπάρξει

επόμενη μέρα ".



''Εποχή''

 

Ποτέ μου δεν μίσησα το άφταστο .
 Ήταν το δηλητήριο που χρειάστηκα για λίγο
στη μετάγγιση της ευαισθησίας μου.
Μα,

όταν φύσηξε το πρώτο Φθινοπωρινό αεράκι ,

άλλαξε η όψη του βιβλίου

της ζωής μου

στην ενθύμηση
απλά,
 μιας άλλης περασμένης εποχής .





''Δεν είμαι''



Δεν είμαι δέντρο να στέκω ,

αγέρας να τριγυρνώ ,πάντα ,

φωτιά να ερωτευτείς

είμαι νερό

που απομακρύνεται,
εκεί που απλώνεται η ψυχή

των παθών σου.


Είμαι τα πάντα όσο θα είμαι και το τίποτα,


δεν ,
είμαι.





''Μετά''


Ζω,για κάθε συγκίνηση  
με  πλαγιαστά  γράμματα 

Και αποζητώ αγγέλους χρόνια .

Με προλαβαίνουν,


όταν τα χάνω και τρέχω με μανία στην καταστροφή .

Δεν αρνούμαι

την ύπαρξη

δυνάμεων που ίσως να ΄ναι δίπλα μου ,

ακόμα και τώρα.

Κάπου αόρατες
αιωρούνται .


Αισθάνομαι μια αγκαλιά

στην ανησυχία

κάθε βράδυ πριν

σβήσουν τα μάτια .

Το πρωί που φτάνει ,

ατενίζω πάλι το άσπρο φόντο

που μου υπενθυμίζει πως μπορώ να κοιτάξω βαθιά μέσα στις λέξεις μου

και να σώσω

τον εαυτό μου.


Κοιτάζω σε κείνες και βλέπω ότι πέρασα από τα πλανέματα στην ύπαρξη .

Πάλι γύρισα
δέκα χρόνια ,
πίσω.


Στο μετά.

''Κοίτα ψηλά''

 

Η ταραχή της τελειότητας

είναι το καλόγουστο όπλο της ύπαρξής σου.

Ένα ιδιαίτερα ψηλό δέντρο όπου οι ρίζες του

μπλέκονται στην ταχυπαλμία

στο έρεβος της ανάσας.


Κάνε ένα βήμα


για να δεις μια καλύτερη μέρα.


Αν θες να ζήσεις ,
γύρνα την πλάτη

στις (φθηνές)
καλημέρες τους.


''Εφηβεία''


Υποστηρίζω την ευτυχία ,
την αλλαγή

θυσιάζοντας τη γαλήνη της σκόρπιας ψυχής μου ,

σε κάποιους ξέχωρους στίχους ,
πλάι στην ανήσυχη πλευρά μου .


Βάφω τους τοίχους με χρώματα ,
σκιές της μοναξιάς ,
των παθών ,

στην ψυχοσύνθεση μιας ματιάς

προς το αιώνιο ,των αγγέλων .

Αμήν.


            
''Αντιστροφή''

Ω, πάλι ,αμαρτία!

Εκεί στο ήρεμο φως  όπου έρχεται η μέρα να σαρκάζω οτιδήποτε έχει να κάνει με έρωτες και αγάπες

μετά από λίγες ώρες ,
θα παλεύω με τον πονοκέφαλο ,
με το στομάχι μου ,

χορεύοντας

με τις απουσίες ,

οι οποίες ήταν προδιαγεγραμμένες,
 απ’ όταν γεννήθηκα.


''Ευφορία''


Το μυαλό μου θα καλπάζει ,

στους στίχους ,στα σενάρια της φαντασίας.


Πνίγομαι μες στον καπνό .
Μα έχω αρκετή καφεΐνη και αισθάνομαι ασφάλεια ,

ψυχική .

Σωματικά πρέπει να δακρύσω ,
να μένω ήρεμη ,

αλλά δεν…

Σπαράζοντας,
τραινάρω λίγο το χρόνο ,

να ζήσω το ξύπνημα όπως μου πρέπει .

Είμαι πιο χαρμόσυνη και ενεργετική δίχως πρόγραμμα.

Πιο αληθινή ,

πιο ντροπαλή ,

στην πλάνη μου ,

καθορίζω το μέλλον.


Αλλά αισθάνομαι κάτι να με πνίγει ,

από την εξάρτηση της ζωντάνιας.

Μια δύσπνοια. Μια αυταπάτη.

Ω, ψυχοσωματικό,

έρεβος ή ευτυχία ;


«Φωνάξτε φωνές μου ,δυνατά!»


Τα χέρια έχουν αποκτήσει φτερά.

Έτσι θέλω να τα βλέπω,
να τρέμουν.

Για να θυμάμαι τα ελαττώματα μου.


































                       


                                                                                   
                          


                          


















 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Σάββατο, 16 Αυγούστου 2014

Νεφέλη Ανδριανού .''Δι' ευχών''





"Δι' ευχών"

Kάποια νύχτα
θα είναι τόσο γλυκειά
όλες οι αναμνήσεις θα έρχονται στο φως του τραπεζιού σου.
Θα είμαστε μαζί.
Κάποιος στεναγμός θα ακουστεί κρατώντας την καρδιά σου.
Θα 'μαι ακόμη πιο μακριά σου.
Ένα δάκρυ ,θα σκορπιστεί στου αγαπημένου Φθινοπώρου
τις αμηχανίες ,
τότε που μόνο το χέρι δώσαμε και έμεινα κάτω από την πορφύρα
στη μέση της ΑΘήνας να φοβάμαι σα παιδί.
Σ'αγαπούσα.
Μαζί ήμασταν .
Ο χρόνος ,ο χρόνος να μη σταματούσε ...
Η πιο μεγάλη προσευχή σε ότι Θείο μπορούσε στο νου μου να υπάρχει.
Το κεφάλι μου πεσμένο από ντροπή,
πως να σε κοιτούσα ,
πως να σου μιλούσα
να έλεγα πως είσαι όλη μου η ζωή ;
Mόνο για σένα θα γεννιόμουν διαφορετική.
Θα ξαναερχόμουν ως κάποια άλλη.
Όσο απίστευτο και αδιανόητο ,
εγώ ,το πεταμένο φόρεμα της θλίψης
να νιώσω ,
ένιωσα και παραπάνω.
Αυτή η δυστυχία ξεμάκραινε .
Χειμώνες που άκουγα τη μουσική της βροχής .
Μας ένωνε .
Και στο δικό σου το βλέμμα υπήρχε μια γοητευτική θλίψη.
Αυτό ,το υπέροχο που σε ποίημα ,ανίκανο να εκφραστεί.
Αυτό ,για το οποίο θα πέθαινε μια γυναίκα.
Από ευτυχία η μαρασμό.
Και εκεί μαζί ήμασταν.
Με τις αφές πάνω στη σκέψη σου.
Ξενυχτούσα ,διασκέδαζα βουβά μόνη
μα δεν με ένοιαζε.
Νόμιζα ότι ήμουν στην απέραντη θάλασσα της ανούσιας ζωής
της καταραμένης κοινωνικής κατάστασης.
Και σ'αυτά συμφωνήσαμε.
Μου ζήτησες να μη σ'αγαπώ
δίχως τα λόγια να φωνάξουν
πάλι μαζί βρεθήκαμε.
Έπαψα να σ'αγαπώ,
όχι γιατί δεν θα ήθελα για πάντα να σ'αγαπώ
Γιατί μου το ζήτησες.

Νεφέλη Ανδριανού
 (16/8/2014)