Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μανώλης Μεσσήνης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μανώλης Μεσσήνης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2014

Τρία Ποιήματα,Του Μανώλη Μεσσήνη

                                                 


Μανώλης Μεσσήνης

''Σταγόνα''
.
Σταγόνα που έπεσες στη γη
και κύλισες χαράσσοντας διάφανη ρωγμή
στην πέτρα, στο χώμα, στ’ανθρώπινο κορμί –
και στη φωτιά ακόμη,
ποια υδρία τ’ουρανού σε γέννησε
να τρέχεις του κόσμου τούτου τα αισθητά;
.
«Έρχομαι από του απείρου το κρυφό ψιθύρισμα
όταν των πραγμάτων η οιμωγή ψάλλει τη φλογισμένη δίψα
.
»Από τις μήτρες των κόσμων έρχομαι
και τις ακύμαντες από ψηλά φωτιές,
όπως εσύ τις νιώθεις
.
»Έτσι γεννήθηκα, δίχως σπέρμα, σε άρρητο χρόνο
Χωρίς να ξέρω το πέσιμό μου πού κυλά και πού καταλαγιάζει
.
»Το χάδι μού είναι άγνωστο, ούτε από πουλιού φτερό,
κι ας είμαι αυτό που τη φύση και τα γεννήματά της λυτρώνει
Ποτέ δεν ένιωσα το σκίρτημα, το σαν κιθάρας – λυγμικό,
που καθώς λένε μοιάζει του ανθρώπου τόσο
.
»Άκου κι αν δεν πιστεύεις κοίταξε
- σε όλες τις εποχές,
τη νύχτα
την ημέρα -
σαν κυλώ από ψηλά
πόσο η θλίψη μου ταιριάζει
πιο πολύ και απ’τη χαρά
και απ’το φως που είναι το ιδανικό σου
Η μοίρα μου είναι σαν την πάχνη,
να κρύβω τη χαρά, μα και τη θλίψη,
δίχως να ξέρω από πού η φύση μ’έχει πλάσει,
από ποια άκρα μεθόριο ξεκίνησα πατρίδα,
όπως εσύ, έχω ζωή κι όμως δεν έχω μοίρα…
.
© Μανώλης Μεσσήνης




                        ***
''Του γλάρου το κόκκινο μαντήλι''

Σκότωσαν τον γλάρο καθώς πετούσε
πάνω απ’των ονείρων του το μπλε,
και μαζί τη διάφανη χαρά του
Έμοιαζε λιπόθυμος μες στη γαλήνη
κρατώντας το κεφάλι του ψηλά
σαν κάτι να περίμενε,
και τα λευκά φτερά του
ξανοίχτηκαν στη θάλασσα
με τόση δύναμη
που αναστατώθηκε ο βυθός της
Αφροί τον κύκλωναν και πάνω τους
ξεδίπλωσε το κόκκινο μαντήλι του
Τον είχαν πληγώσει
τούτη τη φορά θανάσιμα…
Σκέπασε τους λευκούς αφρούς
το κόκκινο μαντήλι του,
κι όλη η θάλασσα
κι όλα τα βράχια αντίπερα
φόρεσαν το κόκκινο μαντήλι του…

© Μανώλης Μεσσήνης

              ***
''Ένα όχι...''

Τώρα
που έτοιμη είναι η ψυχή μου
στο χώμα να σκορπίσει και
σέρνομαι σαν φίδι πάνω στο κορμί της γης
.
τώρα, που κρέμομαι απ’το έσχατό της
σαν παιδί που κύλησε, μα πιάστηκε απ’τα γείσα
μιας στέγης, - τώρα
που είμαι έτοιμος στο χάος να εκσφενδονιστώ,
.
τώρα, που ένιωσα πόσο άδειασα
τα όνειρα απ’τη ζωή μου,
.
ψηλαφώ με πληγωμένα δάχτυλα
τις μνήμες, που τρομαγμένες φωλιάζουν
κάτω απ’την κάθε πέτρα της πορείας μου,
τις νιώθω παγωμένες σαν τα φίδια
ν’αναδεύονται κουλουριασμένες
μ’ένα σφύριγμα γεμάτο περιφρόνηση
.
Ω ερινύα, το δάγκωμά σου
σαν ένα δάκρυ αιμάτινο που στάζει
Τι ήμουν; Το Ναι,
που σώθηκε σαν λυχναριού το λάδι
.
Τώρα που κρέμομαι απ’της γης τα χείλη
σαν μια σταγόνα από’να φύλλο,
λαχταρώ
να ήμουν ένα Όχι ειπωμένο
σαν από μικρού παιδιού τ’αλύγιστό του μπράτσο
.
.
© Μανώλης Μεσσήνης




Βιογραφικά στοιχεία:
Μανώλης Μεσσήνης