Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λία Νικολαϊδη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λία Νικολαϊδη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 23 Μαΐου 2014

ΛΙΑ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ





  • Τρια ποιήματα  της Λίας Νικολαϊδη



    ΑΛΦΑ
    Σ ένα Α συρρικνώθηκε η ζωή μου.
    Στο Αγαπώ ,
    στην Απουσία,
    στο Α στερητικό.
    Ακόμα και τ’ όνομά μου
    ένα Α που το Αρνήθηκα
    πεισματικά από παιδί.
    Αρκούμαι.
    Αρνιέμαι.
    Απορρίπτω,
    Απορρίπτομαι.
    Ρήματα σε παθητική
    ή ενεργητική φωνή
    που απελπιστικά
    Aπερημώνουν το εντός μου.

    ΑΠΕΤΑΞΑΜΗΝ
    Μάταια προσπάθησα να προσπεράσω
    την αμαρτωλή μου φύση,
    όλα τα όχι και τα μη
    τις αδυναμίες και τα πάθη
    τα πρέπει και τα θέλω
    που εντός μου
    μπεκροπίνουν
    σ’ εκείνο το χαμαιτυπείο
    που συχνάζω από παιδί.
    Έτσι, άλλαξα φουστάνι,
    έβαψα τα μαλλιά μου κόκκινα,
    φόρεσα μαύρα γυαλιά,
    για να είμαι αγνώριστη
    σε γνώριμους παλιούς,
    μα εκείνοι πάντα με ακολουθούσαν,
    πάντα μ αναγνώριζαν
    ανάμεσα στο πλήθος.
    Προσπάθησα την αμαρτωλή μου φύση
    ν’ αποτάξω
    μα κατέληξα να φωνάζω
    απεταξάμην
    στο φανοστάτη
    που καίει ολονυχτίς,
    και στους παλιούς μου γνώριμους
    και σε σας
    φωνάζω
    Απεταξάμην…
    ( Κατάλαβα στο τέλος
    πως ακόμα και τον ίδιο μου το εαυτό
    ήθελα να αποτάξω
    μα στο τέλος κατάφερα
    να προσθέσω
    ένα ακόμα αγκάθι στο πετσί μου)



  • ΚΙΤΡΙΝΗ ΖΑΚΕΤΑ
    Την έβαλα εχθές το πρωί
    για να μη ξεχωρίζω μέσα στο πλήθος,
    για να είμαι αόρατη στις ριπές
    των πυροβόλων όπλων,
    για να μη με αναγνωρίζουν
    οι ελεύθεροι σκοπευτές
    που κρύβονται στις σκιές
    υποκρινόμενοι τους φίλους
    τους αδερφούς , τους εραστές.
    Φόρεσα τη κίτρινη ζακέτα,
    -εκείνη που μου χάρισες-
    κι έφυγα...





  • Λία Νικολαϊδη