Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κορμέντζα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κορμέντζα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2014

Τρία Ποιήματα της Ιουλίας Κορμέντζα



***
Βαδίζουμε…..

Απ’ του Γαλαξία ερχόμαστε τις εσχατιές
 άοπλοι οδοιπόροι στης γης τις απλωσιές.
 Διαβάτες περαστικοί με βιαστικές ματιές,
επισκέπτες στης ζωής το «σήμερα»,
του «αύριο» οι αναχωρητές.


Ψηλαφίζουμε
τα σημάδια του χθες…
την απορία μας ψελλίζουμε
στο αίνιγμα- Χίμαιρα
αν την μοίρα μας οι ίδιοι ορίζουμε
και βαδίζουμε…….



στο μονοπάτι του χρόνου
 με τα όποια εφόδια έχουμε εφ’ ώμου
 σ’ ηδονών αναζήτηση κι «ευτυχιών»…
 Αντικρίζουμε
το ατέρμονο του δρόμου
 που ξανοίγεται μπρος,
μ’ άνθη που και που στρωμένος, εν μέσω ακανθών...


Και βαδίζουμε…
κάθε βήμα το χώμα με ίδρωτα ραντίζουμε.
 Αγγίζουμε
πράγματα που φθάνουν στη κορυφή
 Κι ελπίζουμε…
να μη χαθούν σε στεναγμών κοιλάδα σκοτεινή.



Αντιμετωπίζουμε
κύματα
 που υψώνονται ως τα ύψη τ’ ουρανού,
 και με τη δυναμική ψυχής και νου
αντιπαλεύουμε τα κρίματα
στα βάθη να μη μας τραβήξουν του ωκεανού.


Ανυψώνουμε
το είναι μας κι ανθίζουμε
όταν ανεμίζουμε
λάβαρα νικών
Γονατίζουμε…
όταν υψώνουμε λευκό πανί των υποταγών
 Λυγίζουμε…
Όταν στο παιχνίδι των σύννεφων με τον Ήλιο
 με ταχύτητα του ανέμου
 φεύγουν συνοδοιπόρε αδελφέ μου
 μακρυσμένων χορδών ζωής
ανήκουστες αρμονίες.



Δακρύζουμε….
όταν ταξιδεύουν με ταχύτητα των αστραπών
 ψυχής προσδοκίες
και στ’ άπειρο χάνονται ονείρων οπτασίες.


Γνωρίζουμε….
Πως άπιαστο είναι
το Ουράνιο της Αληθείας Φως,
 πως δεν θα κατέβη σε μας ο Θεός
 αλλά εμείς πρέπει ν’ ανέβουμε σ’ Αυτόν….
Και συνεχίζουμε….


Να βαδίζουμε…
ώσπου προσεγγίζουμε
τη σιωπηλή πομπή λιτανείας ψυχών
 προς τον αιώνιο δρόμο,
 το δρόμο της επιστροφής
κάτω απ’ τη διαμαντένια βροχή των αστεριών.


Και καθοδόν ψιθυρίζουμε
 τα «συν»,
τα «πλην»
και «αμήν»,
ατέρμονη ωδή
στο αέναο της Ζωής…..

ΙΟΥΛΙΑ ΚΟΡΜΕΝΤΖΑ {Ανέκδοτη συλλογή «Εγώ…Εσύ… το πλήθος Εμείς»}

                                          ****

Ένα τραγούδι ψυχής
Σ το διάβα της ζωής
 το προσπαθώ και συνεχίζω
ένα τραγούδι ψυχής
 σιωπηλά να ψιθυρίζω.

Ω! Ένας τρούλος εκκλησιάς
 θα ’ταν ο κόσμος αυτός
 και θα ’λαμπε στο άπειρο χρυσός
και θα γονάτιζαν με μιας
 οι γήινοι πόνοι

 στο φως του εμπρός,
 αν, στην διαδρομή της ζωής
 μ’ όσα πρεσβεύουν οι νόμοι,
 ω, θαύμα μεγάλο,
 οι άνθρωποι ο ένας στον άλλο

 λέγανε το «Σ’ αγαπώ»
 αναμεταξύ τους από καρδιάς
σαν μάνα κι αδελφός!

ΙΟΥΛΙΑ ΚΟΡΜΕΝΤΖΑ {Ανέκδοτη συλλογή «Τραγούδια της σιωπής»}


                                      ***
Μια φρεγάτα μικρή!

Φως! Φως!

Του καλοκαιριού φως
 αστραφτερό!
 Ποταμού πλημύρα
μ’ ανεμπόδιστη ροή κ
ατρακυλάει απ’ τον ουρανό
 σαν χρυσαφένια βροχή
 χύνεται

απ’ άκρη σε άκρη πάνω στη γη
 διασκορπίζεται
και κάθε γωνιά της με φως
 ντύνεται,
με το φως
κάθε της πλάσμα ερωτοτροπεί!


Αχ, πώς ξανοίγεται
μπροστά μου η θάλασσα γυαλί!
 Κι όπως σαν άπειρο κι αιωνιότητα
 ξεδιπλώνεται θελκτική,
μ’ έναν ήλιο από πάνω της, ν’ αστραποβολεί,
λες και ποντοπόρο στην αγκαλιά της με προσκαλεί!

Ω, Κι ως εκεί
που φθάνει το μάτι μου μακριά
τίποτα γύρω, μήτε στεριά, μήτε πανί
την γαλανή της δεν μου εμποδίζει θωριά!
Και δίπλα σου, α, ψυχή μου, ψυχή μοναχική
 να μην έχεις κάποιον ν’ απευθύνεσαι κι εσύ,
να του μιλάς για του κόσμου την θαμπωτική ομορφιά!

Αχ πάνω στα γαλάζια νερά
και να ’σπαζε με μια
 το γιομάτο θλίψη κανάτι μου
 και τα κομμάτια του να γίνονταν ευθύς
 μια φρεγάτα μικρή!

 Τότε με μπάρκο το άχτι μου
για την τόση ανεμοδούρα μοναξιάς στη ζωή,
την ελπίδα τιμονιέρη θα μίσθωνα….
και με καραβοκύρη εσένα ψυχή,
θ’ ανύψωνα
και της καρδιάς τ’ όνειρο
στο κατάρτι σημαία ν’ ανεμίζει…..

θα ’βαζα μπρος και του νου τη μηχανή
και μεσοπέλαγα θ’ άφηνα
το είναι μου ν’ αρμενίζει
σ’ αυτήν την μαργιόλικη θάλασσα
την Ελληνική
που ’χει τον Ήλιο κυβερνήτη,
φλογοβόλο εραστή!

Εραστή
 που σαν την χαϊδεύει το χέρι του το ζεστό
τον αψύ της θυμό
τον κάνει αγαθόν οργασμό……

ΙΟΥΛΙΑ ΚΟΡΜΕΝΤΖΑ {Ανέκδοτη συλλογή «Θαλασσινά ειδύλια}

                                          ***

Ιουλία Κορμέντζα
Βιογραφικά στοιχεία
Η Ιουλία Κων. Κορμέντζα γεννήθηκε {1943- }στα Θεοδώριανα της Άρτας και ζει στο Αιγάλεω. Είναι μητέρα δύο παιδιών της Μαρίας και του Λεωνίδα Παπαδόπουλου. Μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών {ΠΕΛ] της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών και της Ένωσης Συνδικαλιστικών Στελεχών. Από νεαρή ηλικία ασχολήθηκε με την ποίηση και τον πεζό λόγο. Ποιήματα και διηγήματά της, είχαν δημοσιευθεί{1955-1965} στη «φιλολογική σελίδα» της εφημερίδας «Βραδυνή», την επιμέλεια της οποίας είχε ο Μπάμπης Κλάρας. Εργάστηκε μέχρι το 1976 στο Υποθηκοφυλακείο Αιγάλεω. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και συνέχισε Νομικές Σπουδές στη Νομική των Αθηνών, έχοντας αναπτύξει παράλληλα και έντονη συνδικαλιστική δραστηριότητα. Το 1979 από το Πανεπιστήμιο Ρούζβελτ του Σικάγου απέκτησε το πτυχίο Μάστερ στη Κοινωνιολογία. Εργάστηκε στη Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδος {Γ.Σ.Ε.Ε.}από το 1981 μέχρι το 1986. Το 1987 δραστηριοποιήθηκε σαν κοινωνική σύμβουλος για τρία χρόνια, εθελοντικά. Άρθρα της δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα «Φωνή της Γ.Σ.Ε.Ε.» Διαλέξεις πραγματοποιήθηκαν σε κοινωνικούς και πνευματικούς συλλόγους της περιοχής που ζει. Ποιήματά της δημοσιεύονται σε εφημερίδες, Λογοτεχνικά περιοδικά και στο διαδίκτυο. Η βιογραφία της συμπεριλαμβάνεται στην Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Χάρη Πάτση {τόμος 14ος , 25 ος και 27 ος} Κυκλοφόρησαν έργα της: 1. Η ποιητική συλλογή «Σκόρπια Φύλλα»,που εκδόθηκε τον Μάρτιο 2006. 2. Η ποιητική συλλογή «Φαιδρά ή Σοβαρά;» που εκδόθηκε τον Απρίλη του 2007. Ανέκδοτες 27 ποιητικές συλλογές