Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κική Δημουλά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κική Δημουλά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2014

Κική Δημουλά Τα πάθη της βροχής





                                         Κική Δημουλά  

                 Τα πάθη της βροχής

  Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών
  άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
  μ” αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο
  σι, σι, σι.
  Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
  ήχος κανονικός, κανονικής βροχής.
 Όμως ο παραλογισμός
 άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
  μού” μαθε για τους ήχους.
  Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
  σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
  κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
  και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.
  Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
  όλη τη νύχτα
  ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,
  αξημέρωτος ήχος,
  αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
  βραδύγλωσση βροχή,
  σαν πρόθεση ναυαγισμένη
  κάτι μακρύ να διηγηθεί
  και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ,
  νοσταλγία δισύλλαβη,
  ένταση μονολεκτική,
  το ένα εσύ σαν μνήμη,
  το άλλο σαν μομφή
  και σαν μοιρολατρία,
  τόση βροχή για μια απουσία,
  τόση αγρύπνια για μια λέξη,
  πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
  μ” αυτή της τη μεροληψία
  όλο εσύ, εσύ, εσύ,
  σαν όλα τ” άλλα νά” ναι αμελητέα
  και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.



Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2014

    




Κική Δημουλά  
                 Φωτογραφία 1948

Κρατώ λουλούδι μάλλον.
Παράξενο.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
πέρασε κήπος κάποτε.
Στο άλλο χέρι
κρατώ πέτρα.
Με χάρη και έπαρση.
Υπόνοια καμιά
ό,τι προειδοποιούμαι γι’ αλλοιώσεις,
προγεύομαι άμυνες.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
πέρασε άγνοια κάποτε.
Χαμογελώ.
Η καμπύλη του χαμόγελου,
το κοίλο αυτής της διαθέσεως,
μοιάζει με τόξο καλά τεντωμένο,
έτοιμο.
Φαίνετ’ άπ’ τη ζωή μου
πέρασε στόχος κάποτε.
Και προδιάθεση νίκης.
Το βλέμμα βυθισμένο στο προπατορικό αμάρτημα:
τον απαγορευμένο καρπό της προσδοκίας γεύεται.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου πέρασε πίστη κάποτε.
Η σκιά μου, παιχνίδι του ήλιου μόνο.
Φοράει στολή δισταγμού
 Δεν έχει ακόμα προφθάσει να είναι
σύντροφος μου ή καταδότης.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
πέρασ’ επάρκεια κάποτε.
Συ δε φαίνεσαι.
Όμως για να υπάρχει γκρεμός στο τοπίο,
για να ‘χω σταθεί στην άκρη του
κρατώντας λουλούδι
και χαμογελώντας,
θα πει πως οπού να ‘ναι έρχεσαι.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
ζωή πέρασε κάποτε.

Παρασκευή, 23 Μαΐου 2014

Α' Τόμος




Κική Δημουλά ---Περιφραστική πέτρα

 Μίλα.
Πὲς κάτι, ὁτιδήποτε.
Μόνο μὴ στέκεις σὰν ἀτσάλινη ἀπουσία.
Διάλεξε ἔστω κάποια λέξη,
ποὺ νὰ σὲ δένει πιὸ σφιχτὰ
μὲ τὴν ἀοριστία.
Πές:
«ἄδικα»,
«δέντρο»,
«γυμνό».
Πές:
«θὰ δοῦμε»,
«ἀστάθμητο»,
«βάρος».
Ὑπάρχουν τόσες λέξεις ποὺ ὀνειρεύονται
μιὰ σύντομη, ἄδετη, ζωὴ μὲ τὴ φωνή σου.

Μίλα.
Ἔχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.
Ἐκεῖ ποὺ τελειώνουμε ἐμεῖς
ἀρχίζει ἡ θάλασσα.
Πὲς κάτι.
Πὲς «κῦμα», ποὺ δὲν στέκεται.
Πὲς «βάρκα», ποὺ βουλιάζει
ἂν τὴν παραφορτώσεις μὲ προθέσεις.

Πὲς «στιγμή»,
ποὺ φωνάζει βοήθεια ὅτι πνίγεται,
μὴν τὴ σῴζεις,
πὲς
«δὲν ἄκουσα».

Μίλα.
Οἱ λέξεις ἔχουν ἔχθρες μεταξύ τους,
ἔχουν τοὺς ἀνταγωνισμούς:
ἂν κάποια ἀπ᾿ αὐτὲς σὲ αἰχμαλωτίσει,
σ᾿ ἐλευθερώνει ἄλλη.
Τράβα μία λέξη ἀπ᾿ τὴ νύχτα
στὴν τύχη.
Ὁλόκληρη νύχτα στὴν τύχη.
Μὴ λὲς «ὁλόκληρη»,
πὲς «ἐλάχιστη»,
ποὺ σ᾿ ἀφήνει νὰ φύγεις.
Ἐλάχιστη
αἴσθηση,
λύπη
ὁλόκληρη
δική μου.
Ὁλόκληρη νύχτα.

Μίλα.
Πὲς «ἀστέρι», ποὺ σβήνει.
Δὲν λιγοστεύει ἡ σιωπὴ μὲ μιὰ λέξη.
Πὲς «πέτρα»,
ποὺ εἶναι ἄσπαστη λέξη.
Ἔτσι, ἴσα ἴσα,
νὰ βάλω ἕναν τίτλο
σ᾿ αὐτὴ τὴ βόλτα τὴν παραθαλάσσια.