Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δήμητρα Δελακούρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δήμητρα Δελακούρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2014

Τρία ποιήματα ''Ψίθυροι''~''Προσμένοντας''~''Στης ξερολιθιάς τη λήθη'' Της Δήμητρας Δελακούρα



Δήμητρα Δελακούρα


''Ψίθυροι''
Είμαι της άνοιξης, πρωινό.
Διψώ τη φύση και πεινώ,
είμαι μια λεύκα.
Είμ’ αστεριού βέλο – ριχτό,
κι όταν πια σβήσω, ξενυχτώ
κάτω απ’ τα πεύκα.


Είμαι το λίκνο της βροχής,
κι όταν δεν έχω, της ψυχής
κρατώ μια στάλα.
Είμαι κλωνί δίχως ανθό.
Κι όλα τα γύρω μου πενθώ
τα ξένα τ’ άλλα.

Ειμ’ ο καρπός απ’ την ελιά.
Ένα σπουργίτη στη φωλιά.
Βουνήσια ράχη.
Είμαι του κάμπου η λησμονιά.
Είμαι στη βαρυχειμωνιά,
πεσμένο στάχυ.

Είμ’ ένας ήχος μυστικός,
ναός αρχαίος – ελληνικός,
άνεμος είμαι.
Φορώ τ’ αγγέλου τα φτερά.
Βρίσκομαι στ’ άγρια τα νερά,
στις όχθες κείμαι.

Είμαι μια πέτρα σ’ ερημιά.
Μια ξεχασμένη, σ’ αμμουδιά
μικρή βαρκούλα,
κι ‘όταν δεν έχει πια η ψυχή,
ψάχνει να βρει, όπου αντηχεί
λίγη βροχούλα.

©Δήμητρα Δελακούρα
Ηλεκτρονικό βιβλίο
http://joom.ag/0Hpb




''Προσμένοντας''

Άραγε, πούθε να κινάει τούτο της δρόσου αγέρι?
Σε ποιο πηγαίνει, αστέρι?
Ποια θάλασσα και ποια στεριά περνάει δίχως να ξέρει
ποιον αγαπώ, να φέρει? 


Σε ποια του κόσμου αυτή γωνιά, θα παύσει την ορμή του?
Ποιος ξέρει την αρχή του?
Άμα στενάξω «Σ’ αγαπώ» θα κάνει την, φωνή του?
Θα στείλει την, στ’ αυτί του?

Κι αν μπερδευτεί, με των βουνών τα δέντρα τα πελώρια
κι ακούσει: «Ζω πια χώρια» ?
Μην αρρωστήσει και βαριά μου πάθει στενοχώρια
εκεί, στα ξεροβόρια?

Μήπως, θα ‘ταν καλύτερα να τόνε περιμένω?
Το βέβαιο, να προσμένω?
Μήπως, τ’ αγέρι τούτο εδώ δεν θέλει ευτυχισμένο
ζευγάρι, αγαπημένο?

Άραγε, πούθε ν’ αρχινάει τούτο της δρόσου αγέρι?
Ποιος το μπορεί, να ξέρει?
Ήθελα εκείνον π' αγαπώ να πιάσει από το χέρι,
και πίσω να μου φέρει...

©Δήμητρα Δελακούρα
Ηλεκτρονικό βιβλίο
http://joom.ag/0Hpb



Στης ξερολιθιάς τη λήθη
Εγώ…

που τη σκέψη βασάνιζα
μ’ ανθομύρα κι αγάπανθους...
που μελάνι από βότανα
είχε η πένα – φτερό,


που η γραφή – σφυροκάλεμο
πλείστα μάρμαρα σκάλιζε –
πεταλούδες και μέλισσες,
για μι’ αγάπης καημό.

Με θυμάστε, - φαντάζομαι…
μ’ ανθογύρη και πέταλα...
που δινόμουν στον έρωτα...?
Τώρα, δεν έχω εγώ…

Ήρθαν μέρες, - ανάθεμα!
και μου πήραν τα ολάνθιστα,
και τα δέντρα μου πήρανε…
Μην οι λύκοι, ως εδώ…?

κι όλα γύρω τερμάτισαν
και βυθίστηκε η άνοιξη,
τ’ ανθομύρα, τα πέταλα,
κι όλ’ ανέσπερα, εδώ?

Μην τα χρόνια, πια δίσεκτα?
Μη φαντάζομαι, ανάποδα?
Μη τα δέντρα δεν πότισα?
Μην τρελάθηκα, εγώ?

Μην σταυρούς, ονειρεύομαι
και φαντάζομαι, μνήματα?
Μην εγώ, χρόνια πέθανα
και δεν είμαι πια εγώ?

Ή δεν έχω πια δύναμη…
Ή δεν έχω τη δύναμη…
Μήπως είμαι η αδύναμη,
και δεν έχω πια Εγώ?

Θα ξεσκίσω τη σάρκα μου!
Θα γκρεμίσω τα σύμπαντα!
Μα σ’ αυτούς, ούτε υπόκλιση!
Μον’ στον έρωτα, εγώ…

©Δήμητρα Δελακούρα
Ηλεκτρονικό βιβλίο
http://joom.ag/0Hpb