Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΚΟΓΚΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΚΟΓΚΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, 10 Αυγούστου 2014

~Μια συνέντευξη του Ποιητή Δημήτρη Γκόγκα~

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΕς ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙς

~Μια συνέντευξη  του Ποιητή Δημήτρη Γκόγκα~

''Αγαπώ την ποίηση τόσο που: ‘’Αν δεν μπορώ να γράψω δεν μπορώ ν’ανασάνω''Δ.Γ.

 

 

(γράφει η Ρούλα Τριανταφύλλου)

Γνωρίσαμε  τον Ποιητή  Δημήτρη Γκόγκα  στο δυαδίκτυο,μέσα από την προσωπική ιστοσελίδα:ΦΕΓΙΤΗΣ και την ιστοσελίδα  :Οι ποιητες που αγαπησα και αλλες μικρες (και μεγαλες )ιστοριες λογου(Ανθολόγιο Ποίησης)dimitriosgogas.blogspot.com  

Διακριτικός ,σεμνός  και  με ήθος. Κρατά χαμηλό προφίλ<<Έχετε να κάνετε  με έναν ερασιτέχνη ποιητή>>αυτά  τα λόγια μου είπε από την πρώτη μας συνομιλία  στο δυαδίκτυο.

Η ποίηση του Δημήτρη Γκόγκα ,κατανοητή απ'όλους ,γνήσια πηγαία.Στα ποιήματά του αναφέρεται συχνά στον θάνατο(σας έχω πει ότι είναι το τέλος που με γοητεύει) Ανησυχίες,αναζητήσεις ,μοναξιά ,πόνος Θάνατος.

 

''ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΠΕΘΑΙΝΩ''

''Ψάχνω να βρω τα γραμμένα σημάδια
                                                                ψυχή μου
μες στην ψυχή μου, εκεί στην γωνιά, που την άφησες
                                                                  άδεια''

 

 ''Ότι με στεναχωρεί με εμπνέει.''

Στα ποιήματα του συναντάμε έντονο το στοιχείο του προβληματισμού  από τις κοινωνικές καταστάσεις.

''Η ίδια η ζωή με εμπνέει''

       ''ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΘΑΝΑΤΟ''

Ναυαγός στη γραμμή του θανάτου.Μ'ένα μολύβι κουπί ως που να φτάσεις;



κ.Γκόγκα πρώτα να  σας καλωσορίσω και να σας  ευχαριστήσω για την τιμή  που μου κάνατε να σας φιλοξενήσουμε στις Λογοτεχνικές Παρουσιάσεις.


Πότε αρχίσατε να γράφετε και από ποιόν Έλληνα Ποιητή/τρια έχετε επηρεαστεί.

Ξεκίνησα θαρρώ από όταν ήμουν μαθητής Λυκείου. Σταμάτησα, άρχισα πάλι, γενικά ήμουν σε μια κατάσταση αναζήτησης. Ύστερα ήρθε και ο εργασιακός μου χώρος, ήμουν στρατιωτικός όπως σας έχω πει, δεν βοηθούσε. Απεγκλωβίστηκα τελείως από κάποιες μορφές φυλακής σκέψης όταν αφυπηρέτησα. Νομίζω ότι  η ποίηση του Καβάφη αλλά και του Σεφέρη, Λειβαδίτη επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο γράφω. Λάτρεψα τον Σαχτούρη,  Αναγνωστάκη…… νομίζω ότι κάτι πήρα από την γραφή τους.

Ποιες είναι οι κύριες πηγές έμπνευση σας.

Θα σας πω ότι δεν μου αρέσει να γράφω ερωτική ποίηση. Έχω γράψει αλλά δυσκολεύομαι., πάρα πολύ. Μου αρέσει όμως να την διαβάζω. Πώς να μην σταθείς εκστασιασμένος στο « Μονόγραμμα»  του Ελύτη,  στο «Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας» του Λειβαδίτη. Κυρίως εμπνέομαι από κοινωνικές καταστάσεις και από αυτά που συμβαίνουν στο άμεσο περιβάλλον μας.  Η ίδια η ζωή με εμπνέει, ανησυχώ  για όλα αυτά που γίνονται χωρίς να τα εγκρίνω, ανησυχώ για το μέλλον, το παιδί μου, για τα παιδιά όλου του κόσμου.  Ότι με στεναχωρεί με εμπνέει. Ξέρετε η άποψή μου είναι ότι για να γράψεις πρέπει να έχει ένα πόνο μέσα σου.

Θυμάστε  τον πρώτο σας ποίημα;

Όπως σας είπα άρχισα να γράφω τα πρώτα ποιήματά μου σαν μαθητής Λυκείου. Θα ήταν προς το τέλος της σχολικής χρονιά, 1982. Φυσικά και το έχω κρατήσει :


Στην Τάξη

Αρχές μουχλιασμένου Φθινοπώρου
αρχές θλίψης
καθώς κοιτάζω το σκιερό βουνό
που γέμισε ομίχλη
και τον επιστάτη να σκίζει κούτσουρα
στο προαύλιο.
Τακ- τακ μια καρδιά στον φεγγίτη
ξυπνά απ΄ το κτύπημα του τσεκουριού.

Καθισμένος στο τελευταίο θρανίο
που το έγλυφε η στάλα του πρωινού
- είχε δώδεκα όλα και όλα η τάξη-
σε μια στιγμή αυτοκριτικής
 ο νεαρός δάσκαλος από το Δημητρίτσι*
μας είπε:  όσα και οι μήνες του χρόνου!

Πλουμιστά όνειρα σκαλισμένα
στο πάνω μέρος του θρανίου που επιμελώς
ξύσαμε (κατόπιν διευθυντικής εντολής)
με σπασμένα γυαλιά.

Είχαν ματώσει τα χέρια μιας ζωής
όπως ο ιδρωμένος Σεπτέμβρης.
Θα φώναζε η μάνα, ο πατέρας θα γελούσε.

Ο δάσκαλος στο βάθος της μεγάλης αίθουσας
με το φαρδύ τσαλακωμένο σακάκι
-η ομπρέλα κρεμασμένη στο λευκό τοίχο με τις Ελληνικές σημαίες-
για να τον προστατεύσει,
σε περίπτωση ξαφνικής βροχής-
(έβρεχε συχνά στον κάμπο την περίοδο κείνη)
έλεγε –έτσι πίστευε- μετά παρρησίας 
το μάθημα : «Περί κώνων και υψών».

Προπαρασκευαστική θλίψη Χειμώνα,
κυριεύει τους λιγοστούς  μαθητές  των επαρχιών,
με τα ρυτιδωμένα  πρόσωπα
και τα λιγδιασμένα μαλλιά
από το λακ και το ζελέ των βιβλίων.

Ποιους Νεοέλληνες ποιητές διαβάζετε;

Δεν ξέρω εάν μπορώ να αποφύγω την απάντηση στην ερώτηση αυτή. Ειλικρινά διαβάζω ότι ποίηση πέσει στα χέρια μου. Αρχικά δεν ξεχωρίζω τίποτα. Μου αρέσει να ρουφώ τον κάθε στίχο. Αυτό δεν σημαίνει ότι  δεν υπάρχει το κακό ποίημα, το καλό το καλύτερο.  Μου αρέσει όπως σας είπα η ποίηση του Αναγνωστάκη, του Σαχτούρη, προβληματίστηκα  όμως διαβάζοντας και την Ποιητική συλλογή που έπεσε τελείως τυχαία στα χέρια μου του κυρίου Νίκου Αβανίδη.  Αναγιγνώσκω   λοιπόν τους πάντες. Όλους …..Όλοι έχουν να μου προσφέρουν και κάτι. Αν μπορώ να ξεχωρίσω το καλύτερο και να το κάνω κτήμα μου, νομίζω ότι είναι και αυτό μια επιτυχία.

Με  την ποίηση  μπορούμε  να πούμε  νικάμε  τον χρόνο; τον εαυτό μας; τον θάνατο; την μοναξιά  ΤΙ;

Κάνουμε μια απεγνωσμένη προσπάθεια ν΄ αφήσουμε το αποτύπωμα μας, πάνω στον κόσμο. Μας δημιουργείται η ψευδαίσθηση  της νίκης τουλάχιστον της μοναξιάς. Γιατί μην λησμονούμε ότι τόσο ο θάνατος, ο χρόνος,  είναι μοναξιές. Πόσο μάλλον ο κάθε άνθρωπος που οδεύει χρόνο με τον χρόνο προς τον θάνατο. Μόνος είναι ουσιαστικά. Όταν γράφεις ποίηση,  μεταξύ άλλων φυλακίζεις την μοναξιά  μέσα στους στίχους. Αισθάνεσαι τότε ότι μίλησες και απελευθερώθηκες.  Μα σαν περάσει  τούτο, πάλι κλειδώνεσαι στην μοναξιά που σε οδηγεί βασανιστικά στην επόμενη απόπειρα γραφής.


Γεννιέται κανείς  ποιητής ή γίνεται;

Πιστεύω ότι για να υπηρετήσεις την ποίηση, πρέπει να έχεις το θείο χάρισμα. Για να το αναδείξεις όμως τούτο το χάρισμα πρέπει να δουλέψεις πολύ, αλλιώς εάν αφεθείς μόνο στην ικανότητα να γράφεις κάποτε θα εξαντληθείς. Όπως και τον κάθε αθλητή.          Εάν δεν προπονείται διαρκώς κάποτε το ταλέντο του, θα στερέψει. Έτσι λοιπόν κανείς,   γεννιέται για να γίνει ποιητής.


Ποιες είναι οι δυσκολίες της ποιητικής τέχνης

Νομίζω πως δεν είμαι δα και το καταλληλότερο  άτομο να μιλήσω για αυτό το θέμα. Ίσως εάν κάποια μέρα γίνω ποιητής με την πλατιά και ουσιαστική έννοια που δίνουν οι καθ΄ όλα ειδικοί,  να μπορέσω να απαντήσω.  Σίγουρα το ποίημα θα πρέπει να είναι ένα ζωντανό δημιούργημα, όπου οι λέξεις θα πρέπει να δένονται άρρηκτα μεταξύ τους  για να μην υπάρχει  ο κίνδυνος  να ξεφεύγει από το δρόμο του. Να ακολουθείται ένα συγκεκριμένο ύφος.

Υπηρετήσατε τα 30 χρόνια στον Ελληνικό Στρατό. Και το 2002, είχατε συμμετάσχει για έξι μήνες περίπου σε μια Ειρηνευτική Αποστολή του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν,      Κ. Γκόγκα, Ο λόγος ή το όπλο έχει μεγαλύτερη δύναμη;

Είναι μια πολύ δύσκολη ερώτηση. Θυμάμαι όταν υπηρετούσα στην Ειρηνευτική δύναμη  κλεινόμουν με το πέρας του σιωπητηρίου στην βιβλιοθήκη του Αποστολής. Την είχα κάνει ένα μοναδικό καταφύγιο για να βάλω κάτω τις σκέψεις μου και να αριθμώ τις λέξεις σε μια προσπάθεια να αποτυπώσω αυτό που ζούσα, συγκλονισμένος. Κάπου – κάπου εμφανιζότανε ο διοικητής και από την μικρή πορτούλα ξεμύτιζε ρωτώντας με τι ασχολούμαι. Όταν μετά από πίεση, του είπα ότι  «γράφω ποίηση» , χαμογέλασε πικρά, ένα ειρωνικό μειδίαμα διαγράφηκε στα χείλη του και με καληνύχτισε. Από τότε ποτέ δεν με ενόχλησε και με άφησε να βουτώ κάθε απόγευμα και βράδυ μέσα στους στίχους, τις λέξεις, τα ποιήματα και να μεθώ από το καλό ή κακό δημιούργημα ως αμπελουργός που δοκιμάζει το κρασί μα μέχρι το τελευταίο ποτηράκι, έχει ήδη ζαλιστεί και περιμένει το σιωπητήριο για να κλείσει το μάτι.  Νόμιζα τότε ότι γράφοντας ποίηση πολεμούσα τον ίδιο μου τον εαυτό. Ότι νικούσα ότι αντιπροσώπευα. Ότι κέρδιζα τον πόλεμο. Τόσα χρόνια μετά, ο πόλεμος μαίνεται από την μια και η ποίηση γράφεται από την άλλη. Νομίζω πως η διαμάχη συνεχίζεται με αμείωτη ένταση.




Κατά πόσο η στρατιωτική - αναπόφευκτη - βία, μπορεί συνδυαστεί αλλά και συμβιβαστεί  με  την ποίηση;

Η βία απ΄ όπου και αν προέρχεται μπορεί να αποτελέσει πηγή έμπνευσης, λαμπρό πεδίο γραφής.  Τούτο έχει αποδειχθεί  μέσα από δεκάδες ποιήματα και στιχουργήματα. Ο ποιητής εμπνέεται από την βία όχι για να την εκθειάσει αλλά για να εκφράσει τον αποτροπιασμό του και την διαμαρτυρία του, χρησιμοποιώντας για σφαίρες τους στίχους του.

Τι σας  προβληματίζει περισσότερο στην εποχή μας.
Η αποχή από τα κοινά. Με τρομάζει η κούραση του κόσμου. Δεν ξέρω εάν οφείλεται στους διαρκείς αγώνες που έχει δώσει για επιβίωση. Πρέπει να μην σταματήσει ποτέ να αγωνίζεται για την ζωή του. Η κάθε παραίτηση είναι και μια παραχώρηση βήματος στους αντιπάλους.  Στους όποιους αντιπάλους.


Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε μέσα από τα ποιήματά σας.

Είμαι ερασιτέχνης ποιητής και η ποιητική δράση μου δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο σύγκρισης. Είναι μηδαμινή. Όμως στα λίγα ποιήματά μου, που έχουν δει  το φως,  αναρτημένα και διάσπαρτα εδώ και εκεί και στην προσωπική μου σελίδα, κυρίως στο διαδίκτυο πιστεύω ότι μπορεί να διαπιστωθεί ότι αναφέρομαι συχνά στον Θάνατο (σας έχω πει ότι είναι το τέλος που με γοητεύει) . Θέλω οι άνθρωποι  να μην φοβούνται το τέλος , ως σβηστήρι μιας  όμορφης ζωής αλλά να το αντιμετωπίζουν ως μέρος μιας πραγματικότητας. Ως κάτι που πρέπει να το βιώσουν. Θα ήταν όμως ψέμα εάν υποστήριζα πως δεν φοβάμαι.

Στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα ,ποιο ρόλο έχει ο ποιητής/τρια και ποιοι είναι οι στόχοι του/της.

Ο κάθε άνθρωπος παίζει τον ρόλο του, μικρό και μεγάλο στον θίασο της ζωής. Έτσι και ο Ποιητής. Η πληρότητα του έργου του μπορεί να συμπληρώσει τα κενά που παρατηρούνται στην ζωή μας. Ο ποιητής δημιουργεί έντονα συναισθήματα και κατορθώνει να φέρει τον άνθρωπο πιο κοντά και αντιμέτωπο με τον εαυτό του.

Βλέπουμε τα τελευταία χρόνια να εκδίδονται ολοένα και περισσότερα βιβλία στην Ελλάδα. Τελικά είναι θέμα αστείρευτου ταλέντου σ’ αυτόν τον τόπο, ή απλά έγινε μόδα.
Όχι εγώ δεν θα το υποστήριζα αυτό. Η αλήθεια είναι ότι πολλαπλασιάστηκαν οι συγγραφείς, οι ποιητές. Ο καθένας γράφει για τους δικούς του λόγους και κατ΄ ανάγκη δεν είναι κακό τούτο. Μέσα όμως από την πληθώρα των εκδοθέντων βιβλίων, δεν θα αργήσει να ξεχωρίσει αυτό που πραγματικά έχει κάτι να πει, αυτό που θα αγγίξει τον αναγνώστη.  Έχω ένα φίλο ποιητή, που κατόρθωσε στα 55 χρόνια να εκδώσει το πρώτο του βιβλίο ποίησης. Έγραψε δηλαδή 60 ποιήματα και μου είπε πως «εγώ ότι είχα να πω το είπα μέσα από αυτά τα ποιήματά μου». Μπορεί κάποιος να του πει  ότι δεν είχε το δικαίωμα αυτό; Ας αφήσουμε λοιπόν του ανθρώπους να γράφουν  και να εκφράζονται με τους δικούς τους ποιητικούς τρόπους και να ακολουθούν την δική τους ποιητική οδό.


Οι κριτικοί σ’ όλα τα είδη της τέχνης διαμορφώνουν το επίπεδο, ανυψώνοντας ή κατακρεουργούν τους καλλιτέχνες. Τελικά έχει σημασία η παρουσία κριτικών στους τομείς της τέχνης; Κατά πόσο λειτουργεί αμερόληπτα σε μια εποχή που τα πάντα διαβρώνονται.

Είναι απαραίτητοι στο επίπεδο της Τέχνης. Όμως αυτός που καθορίσει την πορεία ενός ποιητή δεν είναι άλλος παρά ο αναγνώστης. Έχω διαβάσει ποίηση που οι κριτικές δεν  ήταν ενθαρρυντικές  κι όμως προσωπικά με άγγιξε και αναζήτησα εκ νέου έργο του ποιητή αυτού προκειμένου να τον διαβάσω και πάλι. Αν ο ποιητής γράφει καλά, δεν έχει την ανάγκη κανενός κριτικού για να ορθοποδήσει. Με αυτό δεν θεωρήσετε ότι υποστηρίζω πως δεν είναι απαραίτητος όλος εκείνος ο μηχανισμός, προκειμένου προωθηθεί το έργο κάποιου. 

 Κάθε ευαίσθητος ποιητής έχει τη Μούσα του. Πείτε μας για εσάς, ποια είναι αυτή η μούσα.
Όσο για την μούσα μου; Ότι με ακολουθεί και ακολουθώ και εγώ χρόνια. Η σύντροφος της ζωής μου.  

Τι σας βοηθάει περισσότερο να απελευθερώσετε την έμπνευσής σας.

Η απόλυτη ηρεμία. Θέλω ο κόσμος να σιωπά, ότι κινείται γύρω μου να σταματά, ν΄ ακούγεται μόνο ένα απαλό αεράκι.  Τότε μόνο μπορώ  να κινήσω το μολύβι  και ν΄ απλώσω σκέψεις πάνω στην λευκές κόλλες.

Πες τε μου έναν στίχο που σας αγγίζει περισσότερο.

Θα ήθελα να μπορώ να πολεμώ  πολύ περισσότερο στην ζωή μου. Θα ήθελα οι λέξεις μου να είναι ένα κοφτερό λεπίδι.  Όσοι το κατορθώνουν αυτό χαίρουν την εκτίμησή μου. 
Ο στίχος ίσως του Καβάφη: « Τιμή σ’ εκείνους όπου στη ζωή των ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες» με γοητεύει  κάπως περισσότερο. 


 Σας   ευχαριστώ πολύ  για την τιμή που μου κάνατε δίνοντάς μου βήμα λόγου.
Ίσως και να είπα πολλά περισσότερα πράγματα απ' ότι θα έπρεπε,αναλογιζόμενος και την,πολύ μικρή  προσφορά μου στην ποίηση

Ευχαριστώ   κι εγώ κ.Γκόγκα.
  • Το ποίημα :''Στο μισό του  δρόμου το τέλος αργεί ακόμα'' έλαβα το 2οΒραβείο του 3ουΠοιητιικού Διαγωνισμού  ΕΛΙΚΩΝ(2014)

*ΣΤΟ  ΜΙΣΟ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥΝ ΤΟ ΤΕΛΟς ΑΡΓΕΙ ΑΚΟΜΑ
1. Στο μικρό δωμάτιο

μέτρησε τέσσερις

άσπρους τοίχους.

Ψηλά ο ουρανός.

«Ήρθε η Άνοιξη» σκέφτηκε.

Τους έβαψε γαλάζιους

 Και πνίγηκε στη θάλασσα.


2. Στο σκονισμένο κομοδίνο

είχε ξεχάσει

τα κρεμαστά σκουλαρίκια της.

Με ζωγραφιές

σε χάλκινο κλουβί

μικρά πουλιά

που είχαν τα φτερά της.

 Το ίδιο βράδυ

πέταξαν μακριά.

3. Ήθελε πάντα

να περπατήσει

κάτω από τους ήχους της βροχής,

 με μια ομπρέλα να γέρνει

στον κυρτό της ώμο.

Μια μέρα

της βδομάδας,

έβρεχε πολύ από νωρίς,

πήρε απ’ το μπαούλο την ομπρέλα,

 την έβαλε με προσοχή στον ώμο.

Η βροχή σταμάτησε ευθύς.

4. Η δουλειά που είχε

δεν τον ικανοποιούσε απόλυτα

μα κρυβόταν επιμελώς

πίσω από τη φράση:

δόξα τω θεώ που έχω δουλειά.

«Αυτό ήταν αυτονόητο»

μονολόγησε

και συνέχισε να μαζεύει

τα σκουπίδια του δήμου,

κοιτάζοντας κάτω από τα βλέφαρα

τον κόσμο που περνούσε.

5. Αποφάσισε

-το είχε αποφασίσει από το βράδυ-

να συγυρίσει το σπίτι το πρωί.

Σηκώθηκε,

ήπιε κρύο καφέ,

 έκανε ζεστό μπάνιο,

έβαψε είκοσι νύχια,

 είδε τηλεόραση,

ντύθηκε αργά,

βγήκε έξω στην πόλη.

 Συγύρισε τον εαυτό της,

δεν ήθελε να λερωθεί.











*ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΘΑΝΑΤΟ


Με το μολύβι σβήνει ένα φως.

Έρχεται θάνατος

και σε τυλίγει σαν ένα πελώριο δένδρο με κίτρινα φύλλα.


Δεν στοχάζεται πλην των άλλων

που θα φωνάξουν με δύναμη


 και θα πούνε: Αθάνατος


 καθώς ένα μικρός λεμονανθός θα σβήνει.

Είναι ο Χειμώνας που λιώνει στην ζωή,

κι ανθίζει η Άνοιξη.


Η προσμονή σέρνεται με το φίδι


ανάμεσα στους στίχους του ευαγγελίου.


Είναι το ίδιο φίδι που μας έδωσε την ζωή να την ζήσουμε


και εάν προλάβουμε να ρωτήσουμε λέμε: την ζήσαμε;


Κι εσύ ζήτησες για μαξιλάρι το μπράτσο μου


και μέσα στο στρατσόχαρτο το όνειρο σου



σύννεφο να στάζει.

Η κραυγή σου πορεύεται


καθώς το ατσάλι σπάει την σιωπή


και το μαύρο την γεύεται.

Το μάτι μου κλείνει σαν πόρτα

Σαν παραθύρι με πόμολο μια πένα


Κι απλώνεται στις λιάστρες να το ξεράνει ο άνεμος.

Μέσα στο μέτρο σκάλισες την καμαρούλα σου


 σε διάφανο βάζο η στάχτη κι ένα γαρύφαλλο

στην κεφαλή.

Τότε δεν μπορείς να αποφύγεις τον μέλλοντα.

 Ναυαγός στη γραμμή του θανάτου.

Μ΄ ένα μολύβι κουπί ως που να φτάσεις;

  • Το παραπάνω ποίημα έλαβε τονΑ' ΈΠαινο στον 3οΠανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης  της Πνευματικής Συντροφιάς Λεμεσού(2014)





ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Δημήτριος Γκόγκας
 
Ο Δημήτριος Γκόγκας γεννήθηκε το 1964 στο Στρυμονικό Σερρών. Σπούδασε στην Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών στα Τρίκαλα. Ασχολείται με την ποίηση. Ποιήματά του κατά καιρούς έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά και σε σελίδες του διαδικτύου (Ποίηση και Λογοτεχνία, Το Κόσκινο ) Έχει παρακολουθήσει σεμινάριο δημοσιογραφίας στην Θεσ/νίκη και σχετικές δημοσιογραφικές ημερίδες.
Μέχρι σήμερα δεν έχει εκδώσει κάποια ποιητική συλλογή
To 2014 βραβεύτηκε με τον Α΄ Έπαινο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης της Πνευματικής Συντροφιάς της Πόλης Λεμεσού Κύπρου για το ποίημα : Περιγραφή για ένα Θάνατο
Την ίδια χρονιά έλαβε το 2ο Βραβείο του 3ου Ποιητικού Διαγωνισμού ΕΛΙΚΩΝ "Στο μισό του δρόμου το τέλος αργεί ακόμη"
Είναι διαχειριστής  Ιστολογίων στο διαδίκτυο: http://dimitriosgogas.blogspot.com (οι ποιητές που αγάπησα και άλλες μικρές και μεγάλες ιστορίες λόγου) και Κυπρίων Ποίηση.