Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Α' ΤΟΜΟΣ -ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Α' ΤΟΜΟΣ -ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014



ΝΑΝΟΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ

Νάνος Βαλαωρίτης



Η Ανισόρροπη  Μούσα
ΠΟΙΗΜΑΤΑ  2(1963-1965)

Ενθάδε κείται η ιδέα που σχημάτισα για τον εαυτό μου
Και μια φωνή μου ψιθυρίζει να’ ρθω εδώ να μείνω
Στο κοιμητήριο των καλών προθέσεων στον τάφο μιας ωραίας ελπίδας που θα καταθέσουνε στεφάνια οι ανθοδέσμες κι οι αυταπάτες

Ενθάδε κείται η ιδέα που είχα για τον εαυτό μου
Ολόκληρο ένα κεφάλαιο της ζωής μου είναι εδώ κλεισμένο
Όταν όλα πήγαιναν καλά κι ήτανε όλα ρόδινα
Μέσα στο βιβλίο που ήμουνα ο ίδιος, θύτης, θύμα κι αναγνώστης

Αλλά δεν ήρθε εγκαίρως ο εαυτός μου στο μέρος το καθορισμένο
Ίσως να σταμάτησε ένα ρολόι – κι ίσως αυτός που διάβαζε
Να πήδηξε μια σελίδα απ’ το βιβλίο και να τ’ άφησε
Ίσως ν’ άλλαξαν οι προφητείες και να σκοτείνιασαν οι οιωνοί-

Κι έμεινα με τη μετασχηματισμένη ιδέα του εαυτού μου
Και τώρα ενθάδε κείται ο θυρωρός της σκέψης μου της κεντρικής
Με τ' αντικλείδι μου στου νου το χέρι ο κλέφτης
Κι ο παλιατζής των αποφάσεων μου

Ενθάδε κείται ωραία προκλητική η σελίδα
Η χαμένη από τον εαυτό μου – αλλά κανείς δεν έμαθε
Ποτέ το πώς και το γιατί να σκίστηκε από το βιβλίο
Με τέτοιον τρόπο οριστικό και μυστηριώδη κι άγνωστο.

Φωτογραφία: Ποιήματα 2
Η ανισόρροπη Μούσα 
1963-1965

Ενθάδε κείται η ιδέα που σχημάτισα για τον εαυτό μου
Και μια φωνή μου ψιθυρίζει να’ ρθω εδώ να μείνω
Στο κοιμητήριο των καλών προθέσεων στον τάφο μιας ωραίας ελπίδας που θα καταθέσουνε στεφάνια οι ανθοδέσμες κι οι αυταπάτες

Ενθάδε κείται η ιδέα που είχα για τον εαυτό μου
Ολόκληρο ένα κεφάλαιο της ζωής μου είναι εδώ κλεισμένο
Όταν όλα πήγαιναν καλά κι ήτανε όλα ρόδινα
Μέσα στο βιβλίο που ήμουνα ο ίδιος, θύτης, θύμα κι αναγνώστης

Αλλά δεν ήρθε εγκαίρως ο εαυτός μου στο μέρος το καθορισμένο
Ίσως να σταμάτησε ένα ρολόι – κι ίσως αυτός που διάβαζε
Να πήδηξε μια σελίδα απ’ το βιβλίο και να τ’ άφησε
Ίσως ν’ άλλαξαν οι προφητείες και να σκοτείνιασαν οι οιωνοί-

Κι έμεινα με τη μετασχηματισμένη ιδέα του εαυτού μου
Και τώρα ενθάδε κείται ο θυρωρός της σκέψης μου της κεντρικής
Με τ' αντικλείδι μου στου νου το χέρι ο κλέφτης
Κι ο παλιατζής των αποφάσεων μου

Ενθάδε κείται ωραία προκλητική η σελίδα
Η χαμένη από τον εαυτό μου – αλλά κανείς δεν έμαθε
Ποτέ το πώς και το γιατί να σκίστηκε από το βιβλίο
Με τέτοιον τρόπο οριστικό και μυστηριώδη κι άγνωστο.




ΥΔΡΟΚΥΑΝΙΟ
 Ποίημα από την ποιητική συλλογή ''Πικρό Καρναβάλι ''
Γαυγίζω αλλά κανείς δεν με ακούει
γρυλίζω αλλά δεν με προσέχει κανένας
νιαουρίζω αλλά δεν γυρνάει κεφάλι να με δει
ψιθυρίζω – αλλά δεν βρίσκω αυτί να με δεχτεί

Να δεχτεί τι – τις γνωστές ανοησίες σου
τα γλυκόλογα που θα ’λεγες στην γκόμενα
τα σαχλά σου τ’ αστεία να την κάνεις
να γελάει να μορφάζει να χαμογελάει

Κραυγάζω και μου απαντούν τα κοράκια
Φωνάζω και μου απαντούν τα κύματα
Ουρλιάζω και μου απαντούν τα χρήματα
Σωπαίνω και με καλούν τα επιρρήματα

Δεν έχω τι άλλο να πω να μην φανώ
Γεγονώς, αποτρόπαιος, αναλφάβητος
Δεν θέλω να δω το μεγαλείο της υφής
Του ύφους της γλώσσας που μίλησε

Αυτός που δεν ήταν ακόμα εδώ
Ούτε θα ’ναι αύριο πια ούτε σήμερα
Βρίσκεται στο γνωστό του στέκι
Σταλάζοντας στον καφέ του υδροκυάνιο



από την ποιητική συλλογή ''Πικρό Καρναβάλι ''
 

Αθήνα,21 Απριλίου2009



Με το πιο τρύπιο μου πουλόβερ κάθομαι και γράφω για τη σημερινή και την αυριανή κατάσταση - φράσεις ωραίες, στίχους ευρηματικούς, αφορισμούς προειδοποιήσεις αναλύσεις των δεδομένων και των ακόμα αδόκητων του μέλλοντος γεγονότων: είναι αναμφι- σβητήτως ωραίο πρωινό ούτε ζέστη ούτε κρύο με λίγα συννεφάκια επάνω απ΄τον αρχαίο ναό τον στημένο στον πανάρχαιο λόφο - από κάτω γογγύζουν και διαμαρτύρονται οι τιτάνες αλυσοδεμένοι χειροπόδαρα από την αυταρχική πολιτική του επικρατούντος καθεστώτος ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ; Αθήνα 20 Σεπτεμβρίου 2012 Από τη συλλογή "Πικρό καρναβάλι" [Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας] εκδόσεις Ψυχογιός Πηγή: www.lifo.gr
Με το πιο τρύπιο μου πουλόβερ κάθομαι και γράφω για τη σημερινή και την αυριανή κατάσταση - φράσεις ωραίες, στίχους ευρηματικούς, αφορισμούς προειδοποιήσεις αναλύσεις των δεδομένων και των ακόμα αδόκητων του μέλλοντος γεγονότων: είναι αναμφι- σβητήτως ωραίο πρωινό ούτε ζέστη ούτε κρύο με λίγα συννεφάκια επάνω απ΄τον αρχαίο ναό τον στημένο στον πανάρχαιο λόφο - από κάτω γογγύζουν και διαμαρτύρονται οι τιτάνες αλυσοδεμένοι χειροπόδαρα από την αυταρχική πολιτική του επικρατούντος καθεστώτος ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ; Αθήνα 20 Σεπτεμβρίου 2012 Από τη συλλογή "Πικρό καρναβάλι" [Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας] εκδόσεις Ψυχογιός Πηγή: www.lifo.gr


ΑΡΔΗΝ

Ποίημα  από  την ποιητική συλλογή'' Πικρό Καρναβάλι''
 


Είμαστε ανοιχτοί στις χειρότερες
επιδράσεις - έχουμε δεί να καταστρέφονται
από κακόφημες διαδόσεις κτίσματα
άνθρωποι, λαοί, ωοθήκες, ονόματα

να σέρνονται στη λάσπη - να γίνονται
σκόνη διάσημα έργα - οργανισμοί
να χρεοκοπούν - αρμόδιοι να διώκονται
καλλονές να καταρρέουν - παραδόσεις

να σβήνουν μες στο θόρυβο των δρόμων
καινούργια αυτοκίνητα να ρίχνονται στα σκουπίδια
αισθήματα να γίνονται κουρέλια
παροιμίες να χάνουν τη σημασία τους

παράλληλοι βίοι να σκορπίζουν χαρτιά
στα εμπορικά κεφάλια της Πέμπτης Λεωφόρου
να κλέβουν στίχους από υπερρεαλιστικούς πίνακες
να χάνουν την αξία τους - και ως μετριοπαθείς

ν΄ανατρέπονται άρδην - χωρίς αποχρώντα
λόγο ν' αποχωρούν αδέσποτοι σκύλοι
να υποβαθμίζονται περιπτώσεις -
ν' αναπτερώνονται μάταιες ελπίδες

Αθήνα 29 Μαρτίου 2012







Εκδόσεις Ψυχογιός 24-10-2013


Με το πιο τρύπιο μου πουλόβερ κάθομαι και γράφω για τη σημερινή και την αυριανή κατάσταση - φράσεις ωραίες, στίχους ευρηματικούς, αφορισμούς προειδοποιήσεις αναλύσεις των δεδομένων και των ακόμα αδόκητων του μέλλοντος γεγονότων: είναι αναμφι- σβητήτως ωραίο πρωινό ούτε ζέστη ούτε κρύο με λίγα συννεφάκια επάνω απ΄τον αρχαίο ναό τον στημένο στον πανάρχαιο λόφο - από κάτω γογγύζουν και διαμαρτύρονται οι τιτάνες αλυσοδεμένοι χειροπόδαρα από την αυταρχική πολιτική του επικρατούντος καθεστώτος ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ; Αθήνα 20 Σεπτεμβρίου 2012 Από τη συλλογή "Πικρό καρναβάλι" [Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας] εκδόσεις Ψυχογιός Πηγή: www.lifo.gr




Ο ΝΑΝΟΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ γεννήθηκε το 1921 στη Λωζάνη της Ελβετίας. Σπούδασε φιλολογία και νομικά στα Πανεπιστήμια Αθηνών, Λονδίνου και Σορβόνης. Δημοσίευσε άρθρα και μετέφρασε πρώτος στο Λονδίνο εκτενώς Έλληνες ποιητές του 1930 – Σεφέρη, Ελύτη, Εμπειρίκο, Εγγονόπουλο, Γκάτσο. Από το 1968 έως το 1993 δίδαξε συγκριτική λογοτεχνία και δημιουργική γραφή στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο. Διηύθυνε από το 1989 έως το 1995 με τον ποιητή Αντρέα Παγουλάτο το περιοδικό Συντέλεια, το οποίο επανεκδόθηκε το 2004 με τίτλο Νέα Συντέλεια. Το 1959 βραβεύτηκε με το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης, το οποίο και αρνήθηκε. Πήρε το Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1982) και το Κρατικό Βραβείο Χρονικού-Μαρτυρίας (1998). Επίσης έλαβε κι ένα βραβείο του Ν.Ρ.Α. (National Poetry Association [Αμερικανική Εταιρεία Ποίησης]) το 1996 – βραβείο που είχε δοθεί προηγουμένως στους Φερλινγκέτι, Γκίνσμπεργκ και άλλους. Έχει λάβει το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για το ποιητικό του έργο (2006). Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τού απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής (2006). Το 2009 τιμήθηκε με το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του. Βιβλία του έχουν εκδοθεί στο εξωτερικό, σε αγγλικές και γαλλικές μεταφράσεις. Τελευταίο του δοκίμιο είναι το Ο Όμηρος και το αλφάβητο, έκδοση της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης (2010),ενώ το 2012 κυκλοφόρησε και στα αγγλικά. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. Στην Ελλάδα επέστρεψε μόνιμα το 2004.

Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2014

    




Κική Δημουλά  
                 Φωτογραφία 1948

Κρατώ λουλούδι μάλλον.
Παράξενο.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
πέρασε κήπος κάποτε.
Στο άλλο χέρι
κρατώ πέτρα.
Με χάρη και έπαρση.
Υπόνοια καμιά
ό,τι προειδοποιούμαι γι’ αλλοιώσεις,
προγεύομαι άμυνες.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
πέρασε άγνοια κάποτε.
Χαμογελώ.
Η καμπύλη του χαμόγελου,
το κοίλο αυτής της διαθέσεως,
μοιάζει με τόξο καλά τεντωμένο,
έτοιμο.
Φαίνετ’ άπ’ τη ζωή μου
πέρασε στόχος κάποτε.
Και προδιάθεση νίκης.
Το βλέμμα βυθισμένο στο προπατορικό αμάρτημα:
τον απαγορευμένο καρπό της προσδοκίας γεύεται.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου πέρασε πίστη κάποτε.
Η σκιά μου, παιχνίδι του ήλιου μόνο.
Φοράει στολή δισταγμού
 Δεν έχει ακόμα προφθάσει να είναι
σύντροφος μου ή καταδότης.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
πέρασ’ επάρκεια κάποτε.
Συ δε φαίνεσαι.
Όμως για να υπάρχει γκρεμός στο τοπίο,
για να ‘χω σταθεί στην άκρη του
κρατώντας λουλούδι
και χαμογελώντας,
θα πει πως οπού να ‘ναι έρχεσαι.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
ζωή πέρασε κάποτε.

Κυριακή, 18 Μαΐου 2014

Κική Δημουλά--- Ο ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ

               

Ὁ ἔρωτας,
ὄνομα οὐσιαστικόν,
πολὺ οὐσιαστικόν,
ἑνικοῦ ἀριθμοῦ,
γένους οὔτε θηλυκοῦ, οὔτε ἀρσενικοῦ,
γένους ἀνυπεράσπιστου.
Πληθυντικὸς ἀριθμὸς
οἱ ἀνυπεράσπιστοι ἔρωτες.
Ὁ φόβος,
ὄνομα οὐσιαστικὸν
στὴν ἀρχὴ ἑνικὸς ἀριθμὸς
καὶ μετὰ πληθυντικὸς
οἱ φόβοι.
Οἱ φόβοι
γιὰ ὅλα ἀπὸ δῶ καὶ πέρα.
Ἡ μνήμη,
κύριο ὄνομα τῶν θλίψεων,
ἑνικοῦ ἀριθμοῦ
μόνον ἑνικοῦ ἀριθμοῦ
καὶ ἄκλιτη.
Ἡ μνήμη, ἡ μνήμη, ἡ μνήμη.
Ἡ νύχτα,
Ὄνομα οὐσιαστικόν,
Γένους θηλυκοῦ,
Ἑνικὸς ἀριθμός.
Πληθυντικὸς ἀριθμὸς
Οἱ νύχτες.
Οἱ νύχτες ἀπὸ δῶ καὶ πέρα.

Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

 

 

Κήποι μες'στο λιοπύρι


Το λευκό σώμα αυτής της γυναικός
φωτίζονταν
εκ των έσωθεν
μ’ ένα φως τόσο λαμπρό
ώστε
εδέησε
να πάρω τη λάμπα
και να την
ακουμπήσω
χάμω στο πάτωμα
που
να μπορέσουνε
οι σκιές
των δύο τόσο ευγενικών μας σωμάτων
να προβληθούν
στον
τοίχο
με μίαν ιερατικότητα βιβλική

η λάμπα έκαιε συνεχώς
— η πηγή του πετρελαίου είτανε ανεξάντλητη —
όλη τη νύχτα
την ακόλουθη μέρα
κι’ όλη την επόμενη νύχτα
χάμω στο πάτωμα
πάνω στα πλούσια
στοιβαγμένα
χαλιά
τα ωραιότερα φρούτα
τα λαμπρότερα λουλούδια
— όπου επικρατούσαν
οι πικροδάφνες
άσπρες και ρόδινες —

η ατμόσφαιρα — συμβολική — από ένα κίτρινο :
ένα κίτρινο χρυσό

 

Νίκος Εγγονόπουλος

Παρασκευή, 2 Μαΐου 2014

Μεγάλοι Έλληνες Ποιητές

Γιώργος Σεφέρης

Κι αν ο αγέρας φυσά, Λίγο ακόμα,
 Επί ασπαλάθων, Επιφάνια, Ερωτικός Λόγος, 
Ένας γέροντας στην ακροποταμιά, Ελένη, 
Ο γυρισμός του ξενητεμένου, Περιστατικά
Σαλαμίνα της Κύπρος, Φυγή, Μυθιστόρημα, 
Τελευταίος σταθμός, Τα χέρια, Πάνω σε μια χειμωνιάτικη ακτίνα 






Κωστής Παλαμάς

 
ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ
Μου σφίγγει ο καημός σα θηλειά το λαιμό
και μες στην καρδιά με δαγκώνει σα φίδι
Παράξενο θέλω ν΄αρχίσω ταξίδι
χωρίς, μα χωρίς τελειωμό

Το δρόμο μου αργά να τραβώ, να τραβώ,
αλλά πουθενά και ποτέ να μη στέκω,
ψυχή να μη βρίσκω, ή πάντα να μπλέκω
με κόσμο τυφλό και βουβό.

Να νιώθω τριγύρω πλατιά ερημιά,
κλεισμένα τα σπίτια, τα τζάκια σβησμένα,
ψηλά να μη φέγγει αστέρι κανένα,
και κάτου γυναίκα καμιά

Ε! ίσως σε τέτοιο ταξίδι αν βρεθώ,
ατέλειωτο, έρμο, σ΄αγνώριστη χώρα,
δε θά΄χω περίσσια λαχτάρα σαν τώρα,
αγάπη, από σε να χαθώ!
Κωστής Παλαμάς
Απρίλιος 1883





Κ.Π.Καβάφης



Επέστρεφε
Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με—
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κ’ επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα·
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ’ αισθάνονται τα χέρια σαν ν’ αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται...


Κ.Π.Καβάφης