Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2016

Ο Ρένος Αποστολίδης (Αθήνα, 2 Μαρτίου 1924 – Αθήνα, 10 Μαρτίου 2004) ήταν Έλληνας συγγραφέας, φιλόλογος και κριτικός της λογοτεχνίας της μεταπολεμικής γενιάς.






Μόλιστα,
αν ήσουν η πατρίδα μου,
η δικιά μου η πόλη,
θα διάβαζες στα μάτια μου,
κι η βρύση δε θα σιγομουρμούριζε
τόσο λυπητερά.
Μόλιστα , Μόλιστα,
γωνιά κατοικημένη με το σλαβικό όνομα
ακραία της ερημιάς μου.
Κι όμως
ο ξένος σε αγαπούσε
εκείνο το πρωϊνό.

Ρένος Αποστολίδης , Ποιητικά γράμματα 1949



Σήμερα πιὰ οἱ "μύθοι" δὲν ἀνθίζουν, γόνιμοι κι ἀνθρώπινοι, ἐξιλαστήριοι καὶ σωστικοί, ἀ π ο φ ο ρ τ ι σ τ ι κ ο ὶ ἀπὸ στόμα σὲ στόμα κι ἀπὸ καρδιὰ σὲ καρδιά. Ὁ Λόγος κ ό ν τ υ ν ε, θάμπωσε - ἔχασε τό "μέταλλό" του. Τώρα δ ά ν ε ι ο τὸ μέταλλο, μικροφωνικό, φονικό.



Ρένος Ἀποστολίδης ["Κριτικὴ τοῦ Μεταπολέμου", σελ.96.]
Γιῶργος Σαραντάρης (Κωνσταντινούπολη 1908 - Ἀθήνα 1941
ποιητής, φιλόσοφος και δοκιμιογράφος.

                                                   


 

Η ποίηση

(πρόλογος)
Δὲ μπορῶ νὰ βρῶ πιά, τί θέλει νὰ πεῖ ποίηση. Μοῦ διαφεύγει. Τὸ ἤξερα, ἀλλὰ τώρα μοῦ διαφεύγει. Ἂν κάποιος μοῦ ρωτήσει αὐτὴ τὴ στιγμή, θὰ ντροπιαστῶ. Γιατὶ ἐξακολουθῶ νὰ εἶμαι ἐνδόμυχα βέβαιος πὼς ἡ ποίηση εἶναι μιὰ οὐσία, ἀπαράλλαχτα ὅπως καὶ ἡ ζωή. Καὶ κρύβω, κρύβομαι, κάτι κρύβω, ἀπὸ κάποιον κρύβομαι. Σὰ ν᾿ ἀρχίζω νὰ γίνομαι τρελός, καὶ νὰ ντρέπομαι.
Ἀλλὰ ἡ ποίηση; Κάποιος θὰ σταθεῖ ἱκανὸς νὰ πεῖ στοὺς ἄλλους, ὄχι σ᾿ ἐμένα ποὺ ἂν καὶ τὸ ξέρω φεύγω, τί εἶναι ποίηση!



Ἡ ὁμίχλη

Ἡ ὁμίχλη βρίθει
Ἀπὸ ἀνεμῶνες
Κοίτα τὰ κλαριὰ
Τί λίμνη
Τί ἀνυπόμονη καρδιὰ
Βλέπε μέσα
Στὴ σωστὴ σταγόνα
Ποιὰ φόρα
Παίρνει τὸ παιδὶ
Ποιὰ νάρκη
Ἡ γυναῖκα

 Ἄλλοτε ἡ θάλασσα..

Ἄλλοτε ἡ θάλασσα μᾶς εἶχε σηκώσει στὰ φτερά της
Μαζί της κατεβαίναμε στὸν ὕπνο
Μαζί της ψαρεύαμε τὰ πουλιὰ στὸν ἀγέρα
Τὶς ἡμέρες κολυμπούσαμε μέσα στὶς φωνὲς καὶ τὰ χρώματα
Τὰ βράδια ξαπλώναμε κάτω ἀπ᾿ τὰ δέντρα καὶ τὰ σύννεφα
Τὶς νύχτες ξυπνούσαμε γιὰ νὰ τραγουδήσουμε
Ἦταν τότε ὁ καιρὸς τρικυμία χαλασμὸς κόσμου
Καὶ μονάχα ὕστερα ἡσυχία
Ἀλλὰ ἐμεῖς πηγαίναμε χωρὶς νὰ μᾶς ἐμποδίζει κανεὶς
Νὰ σκορπᾶμε καὶ νὰ παίρνουμε χαρὰ
Ἀπὸ τοὺς βράχους ὡς τὰ βουνὰ μᾶς ὁδηγοῦσε ὁ Γαλαξίας
Καὶ ὅταν ἔλειπε ἡ θάλασσα ἦταν κοντὰ ὁ Θεός

Γιώργος Σαραντάρης


Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2016

<< Άνθρωπε... >> του Γιώργου Μανέτα

Άνθρωπε...
.
Απόκοσμο μοιάζει το φως του φεγγαριού που φτάνει.
Γκρίζα π’ αστράφτουν σύννεφα μάς βάλλουν με βροχή.
Στ’ άναστρο ισχνό και σκοτεινό το απατηλό λιμάνι.
Του στοχασμού η καρίνα μας, σε θάλασσα ρηχή.
.
Από το μόλο κι ύστερα, παραπατάς, διστάζεις.
Τ’ άγρια συγκρίνεις κύματα με κείνα της στεριάς…
Χαρτογραφείς και ντρέπεσαι. Ματώνεις και τρομάζεις.
Κλαίς καταγής κι οδύρεσαι. Σωριάζεσαι μεμιάς.
.
Μες στις παλάμες σου μπορείς τον ήλιο, το σκοτάδι.
Μες στην καρδιά σου το σωστό και τ’ άδικο, μπορείς!
Λευκό και βάψε της ψυχής το μαύρο σου ρημάδι.
Γυμνώσου! Πέτα το μαβί το ντύμα που φορείς.
.
Πλέει το καράβι της ψυχής σ’ ήρεμο αν θέλεις τόπο.
Και της καρδιάς τα φύλλα της σαν θέλεις, μ’ ευανθούς!
Άμα πανί έχεις κι άνεμο, δεν θέλει πολύ κόπο.
Δες το φεγγάρι, ως αναδύεται μέσ’ απ’ τους βυθούς…
.

©Γιώργος Μανέτας

·

Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2016

Δώρα, του Τάκη Χρονόπουλου



 Γεράνια του δειλινού στο έαρ λικνίζονται
σε μπρούσκο κόκκινο φιλεύουν τον ήλιο
πόσο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο ;
Και πόσοι έρωτες χωρέσαν σ'ένα χάραμα ;
Πολεμιστές φωτός στου γυρισμού το δρόμο
βουτιές χαράς σε μυστικούς αρραβώνες
θρύμματα αλήθειας με ανταύγειες μιλημένα
στης αυταρέσκειας τη ραγισμένη πλάνη ..

( "Δώρα" - Τ.Χ. - 20/3/14 )

Ανήλιο,του Τάκη Χρονόπουλου




 

Σημάδια,του Τάκη Χρονόπουλου






ΣΗΜΑΔΙΑ

Κι ο κόσμος ακυρώνεται
στην κιβωτό της μήτρας
απόκρημνη ζωγραφική
μες σε λευκό σκοτάδι
εύφορη λύπη σε βαθύ
κυματισμό του πόθου
πατρίδα μας ισόβια
τα αειθαλή αγρίμια
Οι ώρες ανυπάκουες
δεν ξέρω αν αγαπήθηκα,
δικά της βήματα άκουγα
μα στράφηκα απέναντι
Οι μέρες είναι δίσημες
μα φέγγουν πάλι εκείνη
πλαταίνουν τα περάσματα
τα χείλη όπως σαλεύουν
Κάποιες εικόνες χάθηκαν
μα οι σκοτεινές πλευρές τους
είναι ακόμα μέσα μας
ντυμένες στη βροχή τους,
τα φυλλοβόλα χρώματα
της νύχτας κατοικούνται
γερνάνε τότε οι πληγές
μα τα σημάδια νέα

Τάκης Χρονόπουλος















Με γερές βοηθητικές,του Τάκη Χρονόπουλου




''Με γερές βοηθητικές''

Αγαπητοί μου εργοδότες και στελέχη
εσείς που την αξία καθορίζετε
εσείς που εκτιμάτε βάθος γνώσεων,
που ενστερνίζεστε μεθόδους διαπραγμάτευσης
κατανοώντας το ευρύ φάσμα του κλάδου σας,
που αναζητάτε επαρκή ευελιξία
νέες συνθήκες, ικανές και αναγκαίες
μιας κρίσης άχαρης και παρατεταμένης
Είμαι εδώ, να εμβαθύνω αυτή την έρευνα
Είμαι εδώ, να αναλύσω λεπτομέρειες
όπως προστάζει η απραξία που διανύουμε
Είμαι εδώ ν’ ακολουθήσω το μοντέλο σας
να αναλάβω δράση με μεγάλη ζήτηση
σε ειδικότητες νεοφυείς κι ανάρπαστες,
καθιερώνοντας τις νέες δεξιότητες
που εσείς οι specialists για χρόνια μ’ εκπαιδεύατε
Ν’ ακροβατώ σε περισσότερα σχοινιά
να επιβιώνω στο βωμό της προσφοράς
ώσπου να γίνω το απολίθωμα της νιότης σας,
άλογο κούρσας με γερές βοηθητικές
με εμπειρία πολυετούς αιχμαλωσίας
σας υπακούει με χλιμίντρισμα οξύτονο
μα όταν τα μάτια κλείνει κρύβεται στο ίσκιο του.

Tάκης Xρονόπουλος