Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

~ΨΗΦΙΔΕΣ~ Στρατής Παρέλης

                                                              
                                                                           

                                                             
                   
Μαγική πορεία λοιπόν τα δρώμενα του λόγου.
Πορεία προς ένα ανέσπερο φως.Και την ακολουθώ με σέβας στον Ιερό Σκοπό της,μιας και ξέρω ότι πρέπει να θυμηθείς το Μηδέν σου,πριν αρχίσεις να μαθαίνεις που σε οδηγούν οι αριθμοί..
                                                     
                                                                 

Όλα τέθηκαν μέσα μου κάποια στιγμή υπό αμφισβήτηση- εκτός απ’ την ποίηση και την αθωότητα. Έτσι που όταν έγραφα, οι λέξεις μου ήταν τόσο φορτισμένες με σκέψη λυρικής ευθύτητας ώστε καταλάβαινα να είναι για μένα αυτός ο ρυθμός που συγκολλούνται οι λέξεις μεταξύ τους ρυθμός αναπνοής και μάλιστα λαχανιασμένης. Σαν να ανέβαινα στην πλαγιά ενός βουνού που ήξερα ότι επάνω του εδράζεται ένας ναός αρχαίος όπως που ήθελα να ρθω να προσκυνήσω.. Μαγική πορεία λοιπόν τα δρώμενα του λόγου. Πορεία προς ένα ανέσπερο φως. Και την ακολουθώ με σέβας στον Ιερό Σκοπό της, μιας και ξέρω ότι πρέπει να θυμηθείς το Μηδέν σου, πριν αρχίσεις να μαθαίνεις που σε οδηγούν οι αριθμοί...

                                                   ~~~
Έχω μέσα μου ένα ποτάμι λέξεων που αντιβαίνει τις λογικές των πολλών και μακαρίζει την δική μου απελπισμένη ελπίδα.
Πώς να το εξηγώ; Ένας μοναχικός είμαι που συνηθίζει να σφυρίζει αδιάφορα κάθε που έρχεται η νύχτα και είναι πάνω στην γη και κάτω από τα όμορφα άστρα.
Αυτό δεν είναι ποίηση με κανέναν τρόπο. Είναι απλά τρόπος να επιβιώνεις μέσα στις δυνάμεις που εξαπολύει γύρω σου το Κακό και ο ιδεαλισμός σου δεν σε αφήνει  να συμπράξεις.
Μεταφυσικά αν το δεις είναι όπως να προσπαθείς να μεταφράσεις ένα λουλούδι στην καθομιλουμένη των αγγέλων.
Και αυτό από μόνο του αποτελεί μέγα και σπουδαίο εγχείρημα.. Στέκομαι στο φως μιας αστραπής και ατενίζω τον ορίζοντα όπως οι αισθήσεις μου θέλουν να καταγράψουν τον λόγο ενός αόρατου Θεού.
Εκεί εμμένω που οι άλλοι βλέπουν ύλη κι εγώ ένα μικρό πουγκί με γρόσια του λεξιλογίου.
Σαν να εξουσιάζομαι από μια μάνητα που έρχεται από μια μέθη μυστηριακή.
Και την υπαγορεύει ο Μάγιστρος Αόρατος Νους του Σύμπαντος.
Θωπεύω με την φαντασία μου το ελληνικό φεγγάρι..
Σε μια ιεροτελεστία που το γαλάζιο είναι χρώμα και παλμός της ψυχής.
                                                           ~~~
Αυτό που είναι απάντηση είναι ταυτόχρονα και μια, εν δυνάμει, ερώτηση στην οποία απαντώ για να μην χαθεί η σκέψη μου σε μονοπάτια κανενός εφησυχασμού.
Τίποτα απ' όσα λέω δεν αποτελούν άλλο από μια υποκειμενική γνώμη και το γνωρίζω τούτο καλά· γράφω προπάντων για να συναντώ την ψυχή μου· γράφω χωρίς να διαμορφώνω κανενός είδους μανιφέστο· γράφω γιατί θέλω να σκέφτομαι: θέλω να σταθώ στην κορφή μιας φαντασίας που είναι η δική μου και πλάστηκε ακούγοντας τις διηγήσεις του παππού και της γιαγιάς μου από τις ιστορίες τους της μικρασίας και που πλουτίστηκε με κείνα τα μπολιάσματα που ήρθαν επάνω στο κορμί της νεραντζιάς και της λεμονιάς από τον σουγιά του παππού μου που ιερουργούσε τέμνοντας και προσθέτοντας τα όμοια στα ανόμοια, ώσπου να πιάσει το μπόλι και να βλαστήσει το μάτι του..
Όπου θυμάμαι ότι με συνάντησε η Φύση
Έγινα κάποιος που αγαπά να γίνει ποιητής..
                                                          

Δεν αδιαφορώ για τίποτα: όλα με αγγίζουν, όλα με εμπνέουν, όλα αποτελούν την σχεδία μου για να πλεύσω σε μια τόσο απέραντη θάλασσα.
Τα λεχθέντα μου δεν αποτελούν καμιά ομολογία κι όμως, ομολογία είναι: του πως βλέπω τα πράγματα, του πως τοποθετούνται μέσα μου έχοντας ειδικό βάρος μιας ποίησης που είναι ηφαιστειακή και που αγαπά να αναλύει και να απλουστεύει.
                                                                 ~~~

                                                                 
                                                                   
Το σκέφτομαι και το ξανασκέφτομαι: είναι το Γεγονός του Σεβασμού απέναντι σε καθετί καθαγιασμένο, απέναντι στην συνείδησή μας η Ποίηση:- και, ω παράξενο! έρχεται ίσως κι από ένα ασυνείδητο μέρος της προσωπικότητάς μας· σαν να φέγγω το σκοτάδι μου με το φεγγάρι κι όμως να με πλημμυρίζει η νύχτα, απέλπιδη, φοβιστική, σαβανωμένη με την μεγάλη της μελαγχολία.
Αυτό όμως που έχω ανάγκη είναι να έχω ένα φως, μακρινό έστω, που να έρχεται κοντά μου σαν ελπίδα, και με κάνει να αντέχω την πραγματική μου ζωή.
Είναι τρόπος του καταδείξαι λοιπόν.
Και του καθαγιάσαι..
Δυνητικά αδέκαστα απαρέμφατα..
                                                                   
                                             ~~~
Δεν ξέρω αν θα μείνει τίποτα απ' αυτά που γράφω. Ίσως να ταξιδέψουν κάποια χρόνια και μετά να ξεθωριάσουν και να μείνουν σαν μηνύματα μέσα σ'  ένα μπουκάλι που πέταξε στο πέλαγος ένας ναυαγός λίγο πριν χαθεί στον υγρό του τον τάφο.
Πάντως θα πω πως είναι η αλήθεια μου, την τίμησα την αλήθεια μου, και την κατέθεσα χωρίς να λογαριάσω το οποιοδήποτε τίμημα- υπήρξα θηριότερος των θηρίων, πιο απόλυτος από τον αέρα, και το χαίρομαι αυτό- δεν παραχώρησα τίποτα, δεν ζήτησα συνδρομή από κανέναν, πολιτικό άσυλο ζήτησα μόνο από την Ποίηση..
Ήξερα τις λακκούβες της εκδοτικής και τις απέφυγα επιδέξια. Εξασκήθηκα να λείπω από τα κατεστημένα τους- έβγαλα πολλές ποιητικές συλλογές και τις χάρισα στους φίλους μου, χωρίς ποτέ να ζητήσω ούτε μια δραχμή.
Δωρεάν λάβ(α)τε δωρεάν δώτε ημίν, έλεγα…
Και το τήρησα όσο να με βρουν αυτές οι κακές μέρες της κρίσης που κρήμνισαν τα οικονομικά μου και δεν μπορούσα να το κάνω πλέον αυτό.
Και πάλι έψαξα να βρω ένα τρόπο να λείπω από αυτήν την αγοραπωλησία..
Δεν ήθελα να λερώνομαι με το χρήμα. Ήθελα να μείνω ακριβός..
                                                          ~~~
Ορίζει μια παρήγορη πλευρά της ζωής η λογοτεχνία. Και όσο κι αν μερικές φορές γίνεται σκοτεινή κι απροσπέλαστη, τόσο έχουμε ανάγκη τους θησαυρούς της και τις ευαγγελικές ουτοπίες που κομίζει. Εκεί που το να σκηνοθετείς παραβαίνοντας την ζωή, σημαίνει να παίζεις κομπάρσος σε μια σκηνοθεσία της που επιδεικτικά σε αγνοεί.
Μετά είναι η Τέχνη με όλα της τα ψιμύθια που ονειροποιεί την πραγματικότητα και την γανώνει με εκείνο το νίκελ που την καθιστά άφθαρτη και δυναμική.
Προσπαθώ πάντα να έχω στόχο στην θεματική μου και προσηλώνομαι στα στιγμιότυπα που με καθηλώνουν και με εμπνέουν καταμαρτυρώντας μου την αλήθεια τους.
Αυτά που σαν ψηφίδες συνθέτουν, απ’ όποια πλευρά κι αν το δεις, το έργο μου.
Επιμένω να το λέω: μην κάνετε την ποίηση έωλη μες τους ανέμους που παρασέρνουν σ’ ένα φρικτό πουθενά.
Δαγκώστε το φρούτο και μην φοβάστε το κουκούτσι του.
Αυτός που ξέρει να αναγνώθει, θα γευτεί με προσοχή τους χυμούς και θα αφήσει το κουκούτσι στο χώμα, να υποσχεθεί εκ νέου καρπό.
Αέναα θα ζητά η ποίηση έναν δρόμο που μας φέρνει πιο κοντά στον παράδεισο.
                                                                                
                                                                                       
                                                                                               

                                                ~~~
Ξόδεψα πολύ χρόνο για να ‘ρθω σ’ αυτή την ήσυχη σκέψη ότι όλα στέκονται εντός μου ταχτοποιημένα σαν να είναι να ακυρωθούν. Είναι η ζωή με τις αντιφάσεις της που σε πολιορκεί, αλήθεια σε πολιορκεί, και δεν φτάνεις ποτέ νικητής πουθενά. Έζησα έναν ήλιο ποιητικό. Τον πίστεψα τόσο που με κατέφαγε. Αλλά παράλληλα μου έδωσε τόση δύναμη και τόσο καθαρή ματιά που έγινε να υιοθετηθεί από μένα ολοκληρωτικά το μανιφέστο του- προσανατολίστηκα στον καημό μιας Ελλάδας. Και πικραινόμουν που ένιωθα ότι αυτή η πατρίδα μες τους αιώνες προδόθηκε, ήθελα να μεγαλουργήσει πάλι με την παιδεία της- αλλά έβλεπα το ράθυμο ″εγώ″ να λειτουργεί σαν τροχοπέδη σ’ αυτήν την πορεία που ονειρευόμουνα. Να τι γίνεται όταν εξαπλωθεί η κόλαση: το βόλεμα του οκνού. Πάνω σε μια μάντρα διάβασα το σύνθημα ″Ξυπνήστε ρε, κάποια στιγμή θα σας πάρουν και τους καναπέδες…″.. Ω πόσο δίκιο! Μήπως ο πυρήνας της υγιούς σκέψης και της υγιούς αντίδρασης είναι πάντα αναρχικός; Η πολιτική βάρυνε πάνω από τον τόπο σαν ένα σύννεφο που θα βρέξει δυστυχίες. Θέλω να σταθώ στο ύψος μιας τολμηρής θέλησης και να ανταμώσω με έναν λαό περήφανο που δεν δέχεται να του στερούν την λευτεριά του. Θέλω να εξοστρακίσω στο όνομα της δημοκρατίας, στο όνομα της ψυχής που θέλει να ζήσει λευκά και της ταιριάζουν οι πολλές αθωότητες. Ας είναι ρηξικέλευθα τα στιχάκια μου κι ας τολμήσει να υιοθετήσει μιαν προσήλωση στο μη ταπεινό η εποχή. Ας έρθουν οι ποιητικοί άνεμοι απολυμαντικοί να σαρώσουν το σκέλεθρο σώμα μιας αρρωστημένης κάστας σαλτιμπάγκων του φαιδρού που ξεπουλούν τα πάντα γιατί γι αυτούς τίποτα πια δεν είναι πατρίδα..
 
 Σ.Π

27.11.2011
                                                                    
~~~

Η αγάπη μου είναι οι στιγμές, αυτές οι ζωντανές ψηφίδες που συνθέτουν της ζωής μας το πάζλ.
Χάνω την μουσική με τον τρόπο που την απορροφά ο έρωτας μέσα στα σώματα, ώσπου να βρεθούν σε ιερή συνουσία.
Αλλάζω το ύφος. Η γραφή με ξεπερνά. Σαν
να βαδίζω στον παράδρομο κι όμως να φτάνω
πιο γρήγορα στον μακρινό προορισμό μου.
Αν με διαβάζεται οχυρωθείτε πίσω από δηλητήρια που εξοντώνουν το μίσος και ζητείστε καταφύγιο στον ναό της ζωής..
                                                                                

                                                                           
                                              ~~~
Ο βαθμός που συνειδητοποιώ τα πράγματα μέσα από το πρίσμα της ποίησης, έχει να κάνει με το πόσο ανοικτός είμαι στις επιρροές των στοιχείων που συνθέτουν ή γεννούν μια λέξη.
Θέλω να πω, ότι αυτή η αναζήτηση που πολλές φορές είναι το ίδιο το κορυφούμενο δράμα, μπορεί να πάρει πολύν καιρό και να αφήσει κατάλοιπο μέσα μου αυτό το κάτι του ανεκπλήρωτου που κάπως αλλιώς βολεύθηκε αλλά δεν αγγίχτηκε ποτέ η τελειότητα σαν σώμα και σαν κατακλείδα.
Καίει το φως απ’ όπου και να το κοιτάξεις.
Δεν το αντέχει ο αμφιβληστροειδής.
Η Αλήθεια η ίδια καίει.
Κάτι φορές αισθάνεσαι στο ποίημα σαν στο σπίτι σου και κάτι άλλες όχι.
Είναι αυτή η πορεία προς ένα πουθενά που σε κάνει ένα είδος πρόσφυγα μες την επικράτεια του λεξιλογίου.
Έζησα πάντα οπαδός μιας αντίρρησης.
Ίσως γιατί ήξερα, διαισθανόμουν, ότι αυτός που αντιδρά είναι ο πιο υγιής.
Έτσι με λύπη μου καταλαβαίνω ότι απ’ το 100% της ποιητικής παραγωγής εκείνα που θα μείνουν τελικά δεν θα είναι άλλο από ένα 10% ίσως- μπορεί και λιγότερα.
Γιατί ο στόχος ποτέ όπως του άξιζε δεν επετεύχθη.
Θα περιπλανιέμαι πάντα αναζητώντας την ποιητική μου πατρίδα.

                                                                                      



                                                                                 ~~~
*~Συζητώ με τον εαυτό μου. Σιγά, ήρεμα. Καταλαβαινόμαστε. Κάτι φορές νομίζω ότι ποιητής σημαίνει να είσαι κάτι σαν φαροφύλακας. Πρέπει να συνηθίσεις την μοναξιά και την απεραντοσύνη του πελάγου. Έτσι και με την ποίηση. Την μοναξιά και την απεραντοσύνη των ιδεών. Ποτέ δεν θα κατακτήσεις κάτι άλλο από την μικρή λάμψη που στέλνει ο φάρος σου στα πλοία που ποντοπορούν κοντά σου αποφεύγοντας τον κίνδυνο που γεννά το πλησίασμα. Αναφλέγουν τα πάντα οι ιδέες που αγαπάς. Μα εσύ δεν τις αποφεύγεις: τις θέλεις όλο και πιο πολύ ώσπου να γίνει το βασανιστήριο αναπνοή σου. Κεκτημένη. Απαρέμφατο που σε κάνει να ζεις το υπερβατικό εξουσιάζειν.. 
                                           ~~~

                                                                          
Είναι εκεί που η ζωή φαίνεται να χάνει το χρώμα της και όμως, όταν ο Έρωτας έρχεται τα πάντα αναζωογονούνται και είναι πολύτιμα και λαμπρά.
Μια ευτυχία την κατακτάς μόνο αν την προσθέσεις αφομοιωτικά στην ψυχή σου.
Το γεγονός των λέξεων είναι ένα μυστήριο που υπερβαίνει αυτό που μεμονωμένα η καθεμιά μπορεί να σου δώσει.
Εκεί, στην διάταξη η μία πλάι στην άλλη, γεννιέται το πολυδαίδαλο νόημα και η μαγεία μιας διαφορετικής αστραπής.
Και όταν οι ερωτευμένοι παρίστανται στο θέατρο αυτό που η ποίηση γράφει το ευρηματικό του σενάριο-τι καλά!
<<Καταλαβαίνεις γιατί η Τέχνη αποτελεί μια περιουσία που κι όμως ανήκει σε όλους και την κοινωνούν όλοι, φτάνει να προσφέρουν κάτι λιγάκι από καθαρή και αθώα καρδιά..>>
                                                   
                                                          ~~~
Κάποια πράγματα έτσι κι αλλιώς δεν τα ορίζω. Απλά κρατάω την οσμή της πραγματικότητας ενώ η πραγματικότητα ολοένα με ξεπερνά. Η πράξη θεατρικά συντελείται.
Πάντως δεν είναι δικό μου και τίποτα. Ένας χρυσοθήρας είμαι που απλά κλέβει από τις φλέβες της γης πολύτιμα και δυσεύρετα.
Προκύπτει η ποίηση.
Σαν δώρο.
Για να συμβεί μια κοσμοθεωρία που περικλείει ουρανό και γη και όλα τα μυστικά που έρχονται από την αρχαιότητα και πατούν πόδι στις μέρες μας- αφηνιασμένα.
Όταν γεννιέται ένας στίχος είναι η καυτή λάβα του που κυλά επάνω στις πλαγιές του όρους Αραράτ που θα σταθεί εκείνη η παράξενη κιβωτός που σώζει τα είδη της ζωής του πλανήτη.
Κι ο Νώε είναι επιλεγμένο σύμβολο μιας καθαρότητας ψυχής από εκείνες που θα συναντήσεις μόνο σε μεγάλα ψέματα και παραμύθια..
                                                        ~~~

Αυτά που αγαπώ τα έχω στην καρδιά μου και τα φυλάω καλά.
Είναι το κράτος μου, η αδιαφιλονίκητη γεωγραφία μιας τάξης πραγμάτων που τα κρατώ δεμένα με αισθήματα και προσήλωση.
 Ό,τι προκύπτει πέρα από την πραγματικότητα που την ζω αλλά δεν μου αρέσει, αντιβαίνει σ’ αυτό το οπλοστάσιο και τον θησαυρό που κατάφερα να μου ανήκει, μυστικά και παθιασμένα.
Με την ποίηση πάω παντού όπου δεν πήγα ταξιδεύοντας μέσα στον κόσμο τον πραγματικό.
Και είναι μεγαλύτερες εκείνες οι ήπειροι- μεγαλύτερα και χωρίς σύνορα τα πάντα γύρω μου.
Ένας γαλαξίας ευωχίας και μουσικής φωτιάς 
                                    
                                         
                               
                                  ~~~
                                                                  
Ο ποιητής είναι σημαιοφόρος στην παρέλαση της γλώσσας.
Ίσως γιατί ο βηματισμός του ενίοτε είναι τόσο τολμηρός· είναι εκείνος που επωμίζεται την ιστό της λεκτικής σημαίας και αυτό τον κάνει ξεχωριστό και πρωτοπόρο.
Ο μεγάλος ποιητής ανοίγει νέες οδούς απ' όπου περνούν οι λέξεις.
Πολλή τόλμη είχε ο Σολωμός να γράψει τους Πολιορκημένους του.
Πολλή τόλμη ο Παλαμάς να γράψει τον Δωδεκάλογο του Γύφτου.
Ο Σικελιανός τον Αλαφροΐσκιωτο.
Ο Σεφέρης το "Μυθιστόρημα" και τα Ημερολόγια Καταστρώματος.
Ο Ελύτης το Άξιον Εστί και το Φωτόδεντρο.
Ο Ρίτσος την Κυρά των αμπελιών και την Ρωμιοσύνη..
Φαντάζομαι το ίδιο είχε γίνει σε άλλες εποχές με τον Αισχύλο, τον Ευριπίδη, τον Σοφοκλή- τον Όμηρο ακόμη, την Σαπφώ κλπ κλπ..
Ιερό φορτίο αλήθεια!

Και από αυτήν την τόλμη του, η γλώσσα πλουτίζει και γίνεται πλατιά θάλασσα, που διεκδικεί κι άλλα ακρογιάλια, κι άλλες στεριές, κι άλλες νοητές πατρίδες..
                                                            
                                                                   
                                                                       ~~~

Η Γραφή αποδίδει στον συγγραφέα προθέσεις που ίσως κιόλας καμιά φορά κι ο ίδιος δεν έχει. Κάτι φορές το ειπωμένο ξεπερνά τον ίδιο τον δημιουργό και ως προς το εύρος των εννοιών που φιλοξενεί και ως προς την φασματική αντίληψη που ο ίδιος έχει ως προς τα μυθικά ή τα πραγματικά που αναγγέλλει γεγονότα.
Έτσι κι η ποίηση:
Σταματά πάνω απ’ την πραγματικότητα σαν μεγεθυντικός φακός που δίνει πολλαπλά πρίσματα μετουσίωσης και όποιος καταλάβει, κατάλαβε.
Εμένα μου άφησε πάντα ένα ίζημα Αλήθειας και Ομορφιάς στην καρδιά. Και γι’ αυτό, είμαι ευτυχισμένος.
Κατοικώ εκεί που η ελπίδα δεν έχει νόημα και εκεί που η απελπισία γίνεται ελπίδα.
Και γράφω γιατί είναι το Τίποτα που ανακαλύπτω, μέγας θησαυρός!
                                                                               

                                                                                    Στρατής Παρέλης
                                                                 
                                                                                            

                                                                                                
                                                 ~~~
                                                                                           

                                                                                                    
                                                                                                
                                                                                      





                                        ~Βιβλιοπαρουσιάσεις~
                                               ΠΟΙΗΣΗ
 ~ΚΑΜΠΟς ΜΙΑς ΝΟΤΗς~του Δημήτρη Γκόγκα

 (πατήστε πάνω στον σύνδεσμο να δείτε ολόκληρη την δημοσίευση)

Δείγμα γραφής

~Κάμπος Μιας Νότης~

 Την τελευταία χρονιά ήμουν μικρό,
ο κόσμος μεγάλος.
Κουφόβραση στον κάμπο
Ειδοποιηθήκαμε,
-εδώ θα πρέπει να το πω-
η κοινότητα και ο αστυνόμος
- νάναι καλά- οι θεσμοί
άριστοι στο έργο τους,
η πρώτη με το μεγάφωνο στα χείλη
κι ό άλλος με το μπεγλέρι στα χέρια.
Στην δημοσιά-που ήθελε επειγόντως επιδιόρθωση-
το έλεγε και το επείγον τηλεγράφημα
(με κόκκινα γράμματα
 η λέξη επείγον: εγκυμονεί κινδύνους  για το έθνος)
θα σταματούσε ο Παττακός και ο Μακαρέζος,
στον δρόμο για την πόλη των Σερρών.
Σε δυο ώρες γέμισαν τις λακκούβες
σε δυο ώρες
πλέναμε τα χέρια (για το χειροκρότημα)
χτενίσαμε τα μαλλιά μας
ποδιές στο χρώμα του ουρανού και της Θάλασσας
(αγόρια και κορίτσια)
σημαιούλες
στο μυαλό
σε δυο ώρες, η κυρία Δασκάλα (πιο κυρία από ποτέ)
εν δυο.
Το αμάξι πέρασε
-τι ωραίο μαύρο χρώμα-
….κυρία. (κόμπιασε η λέξη στο λαιμό)
Οι σημαίες χρόνια τώρα κυματίζουν μέσα μου.
Δεν γνώρισαν ποτέ τους άπνοια.
**
Όταν έσβησα ο πατέρας
Όταν  έσβησε ο πατέρας,
έπεσε στο έδαφος,
ένα δένδρο στην αυλή
που γεννήθηκα.
Κοίταζα το ταβάνι,
πατούσα το πάτωμα,
λείψανε τα κλαδιά,
λείψανε
ο κορμός και τα φύλλα,
οι ρίζες μου.
Ήρθαν συγγενείς, φίλοι
ξενιτεμένα αδέλφια,
μοιρολογίστρες,
από τον πέρα μαχαλά,
ήρθαν οι μοίρες.
«Θα γίνεις εσύ ένα δένδρο
θ΄ απλώσεις τις δικές σου ρίζες»
Εγώ όμως το ήξερα,
βαθειά μέσα στην γη μου,
ένα δένδρο έπεσε
και χάθηκε το δάσος.
***
Άραγε τι σκέφτοναι οι άνθρωποι αυτοί
κρατώντας την άκρη του τσιγάρου
πατώντας στα λερωμένα χόρτα
κάθε μέρα
κάθε βράδυ
λίγο πριν τους πούνε : φύγετε
Το πρόσωπό τους μοιάζει
με κερί κίτρινο από συνειδήσεις
μοιάζει
πράσινο σαν τα  πεύκα νεκροταφείων
μοιάζει
σαν αυλή μικρότερη της παλάμης.
Μια σπιθαμή τσακισμένες τσουκνίδες
τόσο απάντησαν είναι αρκετός τόπος να ζήσουν.
Μα δες τόσο τόπο δεν  έδωσαν.
Και κείνοι απάντησαν μασώντας
την άκρη του τελειωμένου τσιγάρου
σβήνοντας με την μύτη των παπουτσιών
την κάφτρα ως αντίδοτο, στα λερωμένα χόρτα.

 Δημήτρης Γκόγκας

           Κάμπος Μιας Νότης:Ποιήματα2011

                                               ***

 Οι  Ποιητικές Συλλογές του Δημήτρη Γκόγκα έχουν γραφτεί κατά το παρελθόν,αλλά οι περιστάσεις  δεν ήταν κατάλληλες για αυτοέκδοση.Έτσι,το 2015 ξεκίνησε την αυτοέκδοση των Ποιητικών Συλλογών στο διαδίκτυο και συγκεκριμένα: Ενδείκτες: Ποιήματα περιόδου 1990- 1999
    Ανάσες από την Καμπούλ : Ποιήματα 2003-2004.
    Κάμπος μιας νιότης: Ποιήματα 2011.
    Βηματισμοί σε Φθινοπωρινούς Στίχους: Στίχοι 2012.
    Ξέρω ένα τόπο: Ποιήματα 2013.
    Θάνατος είναι ότι δεν έδωσες ενώ μπορούσες: Ποιήματα 2014.
                                                     ***


Βιογραφικό: Ο Δημήτριος Γκόγκας γεννήθηκε το 1964 στο Στρυμονικό Σερρών. Σπούδασε στην Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών στα Τρίκαλα. Ασχολείται με την ποίηση. Συνεργάστηκε στην έκδοση του Βιβλίου «Το χθες της Ξάνθης σαν σήμερα» από τον Δήμο της Ξάνθης το 1998, με ευθύνη κυρίως της συλλογής και αρχειοθέτησης του υλικού. Ποιήματά του έχουν αναρτηθεί σε σελίδες του διαδικτύου.
To 2014 βραβεύτηκε με τον Α΄ Έπαινο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης της Πνευματικής Συντροφιάς της Πόλης Λεμεσού Κύπρου για το ποίημα : Περιγραφή για ένα Θάνατο Την ίδια χρονιά έλαβε το 2ο Βραβείο του 3ου Ποιητικού Διαγωνισμού ΕΛΙΚΩΝ "Στο μισό του δρόμου το τέλος αργεί ακόμη" Το ποίημά του : ΦΟΒΟΣ έλαβε το Α΄Βραβείο στην κατηγορία :(ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ) ΠΟΙΗΣΗ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ του ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ "ΣΙΚΕΛΙΑΝΑ 2014" Το 2014 συμμετείχε με δύο ποιήματα στην Ομαδική Ποιητική Συλλογή, Poetry News , από τις Εκδόσεις ΔΙΑΝΥΣΜΑ


Διαβάστε εδώ:http://www.easywriter.gr

Οι ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ  ΣΥΛΛΟΓΕΣ (σε μορφή e-book) ΣΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΥ ΧΩΡΟΥ









                                              
                      

  ~Βιβλιοπαρουσιάσεις~
          ΠΟΙΗΣΗ
 ''Θάνατος είναι ότι δεν έδωσες ενώ μπορούσες'' ,του Δημήτρη Γκόγκα

 (Πατήστε πάνω στον σύνδεσμο να δείτε ολόκληρη την δημοσίευση)


 ~Δείγμα γραφής~
~Θάνατος είναι ότι δεν έδωσες ενώ μπορούσες~

Στο μικρό δωμάτιο,
μέτρησε τέσσερις
άσπρους τοίχους.
Ψηλά ο ουρανός.
«Ήρθε η Άνοιξη», σκέφτηκε.
Τους έβαψε γαλάζιους
και πνίγηκε στη θάλασσα.
           
   Η δουλειά που είχε
δεν τον ευχαριστούσε απόλυτα.
Κρύφτηκε με επιμέλεια
πίσω από τη φράση: δόξα τω θεώ
που έχω δουλειά.
«Αυτονόητο»
μονολόγησε
και συνέχισε να μαζεύει
τα σκουπίδια του Δήμου.
Κάπου – κάπου κοίταζε
τον κόσμο που περνούσε
βαδίζοντας
στην κορυφογραμμή των βλεφάρων.
Αυτή η  αναμονή
δεν είχε ποτέ μια γεύση γλύκας
στην γωνία που σε περίμενα.
Φούσκωνα
και ησύχαζα 
καθώς προέβαινες
με στητή την ομορφιά.
Πως μπορώ
να μην ρίξω
σε τούτο το διάβα σου,
την προβιά μου
και να απλώσω
τους πόθους της αγάπης μου;
καθώς τα σπίτια γύρω μου
σβήνουν τα φώτα
και κοιμούνται;
                                  
Θάνατος είναι ότι δεν έδωσες ενώ μπορούσες:Ποιήματα201

 Οι  Ποιητικές Συλλογές του Δημήτρη Γκόγκα έχουν γραφτεί κατά το παρελθόν,αλλά οι περιστάσεις  δεν ήταν κατάλληλες για αυτοέκδοση.Έτσι,το 2015 ξεκίνησε την αυτοέκδοση των Ποιητικών Συλλογών στο διαδίκτυο και συγκεκριμένα: Ενδείκτες: Ποιήματα περιόδου 1990- 1999
    Ανάσες από την Καμπούλ : Ποιήματα 2003-2004.
    Κάμπος μιας νιότης: Ποιήματα 2011.
    Βηματισμοί σε Φθινοπωρινούς Στίχους: Στίχοι 2012.
    Ξέρω ένα τόπο: Ποιήματα 2013.
    Θάνατος είναι ότι δεν έδωσες ενώ μπορούσες: Ποιήματα 2014.
                                                     ***

Βιογραφικό: Ο Δημήτριος Γκόγκας γεννήθηκε το 1964 στο Στρυμονικό Σερρών. Σπούδασε στην Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών στα Τρίκαλα. Ασχολείται με την ποίηση. Συνεργάστηκε στην έκδοση του Βιβλίου «Το χθες της Ξάνθης σαν σήμερα» από τον Δήμο της Ξάνθης το 1998, με ευθύνη κυρίως της συλλογής και αρχειοθέτησης του υλικού. Ποιήματά του έχουν αναρτηθεί σε σελίδες του διαδικτύου.
To 2014 βραβεύτηκε με τον Α΄ Έπαινο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης της Πνευματικής Συντροφιάς της Πόλης Λεμεσού Κύπρου για το ποίημα : Περιγραφή για ένα Θάνατο Την ίδια χρονιά έλαβε το 2ο Βραβείο του 3ου Ποιητικού Διαγωνισμού ΕΛΙΚΩΝ "Στο μισό του δρόμου το τέλος αργεί ακόμη" Το ποίημά του : ΦΟΒΟΣ έλαβε το Α΄Βραβείο στην κατηγορία :(ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ) ΠΟΙΗΣΗ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ του ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ "ΣΙΚΕΛΙΑΝΑ 2014" Το 2014 συμμετείχε με δύο ποιήματα στην Ομαδική Ποιητική Συλλογή, Poetry News , από τις Εκδόσεις ΔΙΑΝΥΣΜΑ


Διαβάστε εδώ:http://www.easywriter.gr

Οι ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ  ΣΥΛΛΟΓΕΣ (σε μορφή e-book) ΣΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΥ ΧΩΡΟΥ






                    
  ~Βιβλιοπαρουσιάσεις~

               ΠΟΙΗΣΗ

Βηματισμοί Σε Φθινοπωρινούς Στίχους''Του Δημήτρη Γκόγκα

 (πατήστε πάνω στον σύνδεσμο να δείτε ολόκληρη την δημοσίευση)



~Βηματισμοί Σε Φθινοπωρινούς Στίχους~


 Δείγμα γραφής

Κάποια στιγμή
Κάποια στιγμή,
της αγάπης μου ήταν να σβήσει
κείνη η ρωγμή,
που δειλά
σ΄ ένα τοίχο είχα αφήσει.
Mα εσύ μυστικά,
σε χαρτί που ρωτά,
είχες απλά ζωγραφίσει
την ζωή.
Ποιητή,
του Σεφέρη μια αρχή
«η ζωή μας κάθε μέρα λιγοστεύει»
Λέω:
η ζωή είναι δείλι,
που στον ήλιο μας τάζει,
-κάθε μέρα σαν ωριμάζει -
πως θα έρθει, θα φύγει.
Κι άμα χαράζει
γίνεται φόβος, κυνήγι.

 Κάποιες στιγμές
Κάποιες στιγμές που χάνονται μαζί μας
βαθειά στην κοιμισμένη γη,
σκορπίζονται όπως η ψυχή μας,
σαν στάχτη ενός άδοξου ποιητή.
Νομίζω πως μιλούν με τ΄ έγκατά μας
και με των δένδρων τα ριζώματα
ανθούνε σαν καρποί, μες στ΄ αίματά μας
του φθινοπώρου τα φυλλώματα.
Την πλάτη μας χτυπούνε κι αντηχούνε
τα γέλια πάνω, στων τάφων την σιγή
και φτάνουν στις καρδιές όσων πονούνε
γιατί έχουν γίνει βράχοι μοναχοί.
 Θα βρεθούμε

Θα βρεθούμε στην γη που μας γέννησε.
Ωχ αδέλφια η ώρα μας φτάνει.
Κάποιον χρόνο το μάτι ατένιζε
μια γροθιά υψωμένη, στεφάνι.
Θα βρεθούμε στις γούβες που πίναμε,
το καθάριο νερό που κυλούσε,
με τις χούφτες στους άλλους το δίναμε,
με ψιθύρους σε μας τραγουδούσε.
Στις αυλές θα βρεθούμε που ζήσαμε,
στα σοκάκια που οι μνήμες χορεύουν,
στους χωμάτινους πύργους που στήσαμε
και οι θρόνοι, αδειανοί μας γυρεύουν.
***
                                            
       Βηματισμοί Σε Φθινοπωρινούς Στίχους:Στίχοι 2012

  Οι  Ποιητικές Συλλογές του Δημήτρη Γκόγκα έχουν γραφτεί κατά το παρελθόν,αλλά οι περιστάσεις  δεν ήταν κατάλληλες για αυτοέκδοση.Έτσι,το 2015 ξεκίνησε την αυτοέκδοση των Ποιητικών Συλλογών στο διαδίκτυο και συγκεκριμένα: Ενδείκτες: Ποιήματα περιόδου 1990- 1999
    Ανάσες από την Καμπούλ : Ποιήματα 2003-2004.
    Κάμπος μιας νιότης: Ποιήματα 2011.
    Βηματισμοί σε Φθινοπωρινούς Στίχους: Στίχοι 2012.
    Ξέρω ένα τόπο: Ποιήματα 2013.
    Θάνατος είναι ότι δεν έδωσες ενώ μπορούσες: Ποιήματα 2014.
                                                     ***
Βιογραφικό: Ο Δημήτριος Γκόγκας γεννήθηκε το 1964 στο Στρυμονικό Σερρών. Σπούδασε στην Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών στα Τρίκαλα. Ασχολείται με την ποίηση. Συνεργάστηκε στην έκδοση του Βιβλίου «Το χθες της Ξάνθης σαν σήμερα» από τον Δήμο της Ξάνθης το 1998, με ευθύνη κυρίως της συλλογής και αρχειοθέτησης του υλικού. Ποιήματά του έχουν αναρτηθεί σε σελίδες του διαδικτύου.
To 2014 βραβεύτηκε με τον Α΄ Έπαινο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης της Πνευματικής Συντροφιάς της Πόλης Λεμεσού Κύπρου για το ποίημα : Περιγραφή για ένα Θάνατο Την ίδια χρονιά έλαβε το 2ο Βραβείο του 3ου Ποιητικού Διαγωνισμού ΕΛΙΚΩΝ "Στο μισό του δρόμου το τέλος αργεί ακόμη" Το ποίημά του : ΦΟΒΟΣ έλαβε το Α΄Βραβείο στην κατηγορία :(ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ) ΠΟΙΗΣΗ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ του ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ "ΣΙΚΕΛΙΑΝΑ 2014" Το 2014 συμμετείχε με δύο ποιήματα στην Ομαδική Ποιητική Συλλογή, Poetry News , από τις Εκδόσεις ΔΙΑΝΥΣΜΑ


Διαβάστε εδώ:http://www.easywriter.gr

Οι ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ  ΣΥΛΛΟΓΕΣ (σε μορφή e-book) ΣΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΥ ΧΩΡΟΥ