Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

                           ~Βιβλιοπαρουσιάσεις~

''Ξέρω έναν τόπο''του Δημήτρη Γκόγκα.

Η ποιητική συλλογή περιλαμβάνει ποιήματα που γράφτηκαν το 2013.Με φόντο τη Κοινότητα του Στρυμονικού Σερρών.Μνήμες και εικόνες του ποιητή,από την ιδιαίτερη πατρίδα του.
(Πατείστε επάνω στη δημοσίευση για να τη δείτε ολόκληρη)

~Δείγμα Γραφής~


 ~Ξέρω έναν τόπο~


''Το χωριό μου''

Το χωριό μου έχει μια μάννα 
που κλαίει τα βράδια.
Το δάκρυ δεν στάζει
στην ροδιά της αυλής.

Έχει ένα σπίτι,
τα κλειστά παραθύρια φτάνουν,
εκεί που μιλούν τα παιδιά του.

Πίσω από την Εκκλησιά υπάρχει ένα μνήμα,
μπορεί και χαμογελά ακόμα ένας πατέρας.

Το χωριό μου έχει ένα δάσος,
να το περπατήσει κανείς δεν μπορεί.
Ζούνε οι ρίζες.

Κι όταν πεινάω,
πετάω στους δυο λόφους.
Μιλώ του βουνού μου και κλαίω.


**
 Οι φίλοι μου

Γυρίζω το αγύριστο κεφάλι ,
οι φίλοι μου...
Παιδικά χαλάσματα…

Χαθήκαν μέσα στα νερά του ξεροπόταμου,
με τις χάρτινες βαρκούλες ν΄ αρμενίζουν
στα πράσινα ρυάκια του.

Οι φίλοι μου, 
στου Πέγκου τα τρεχάματα,
στης Μαγκίλας την ανεμώνα,
στου Κρίστο τα αγριοκρινάκια.
Γυρίζω το κεφάλι μου, πίσω οι φίλοι μου,
στραγγίζοντας τις νιόβγαλτες σκέψεις
στα πρωτοβρόχια των περιβολιών,
στα πικραμύγδαλα και στα κυδώνια πίσω από το Αι Αντώνη.

Γυρίζω το κεφάλι μου,
οι φίλοι μου.
Χρόνια τώρα
δρομολόγια στην Βόρεια Ελλάδα,
στην Θράκη, Μακεδονία, Νησιά
μες στο χακί,
μέσα στους μαύρους μπερέδες,
με την προσμονή να φύγουν.
Που να πάνε;
Γυρίζω πίσω κι οι φίλοι μου δεν είναι εκεί.

**
 Μικρά ποιήματα με φόντο τον ξεροπόταμο

Γνώριμη μορφή, κινούσες τα σύρματα
στις όχθες του ξεροπόταμου.
Με τα μαλλιά σου φόβιζες τα πουλιά
τα έκανες μαστίγιο και,
χτυπούσες το μάγουλο
μέχρι να ματώσει τόσο,
που το νερό του ποταμού
κοκκίνιζε.
Έπειτα έπλυνες το πρόσωπό σου
και το σκούπιζες με τις τσουκνίδες

***
Είσαι τελικά νερό που αλλάζει χρώματα;

Και οι σκαπανείς;
Που πάνε οι σκαπανείς
κάθε Σαββατοκύριακο,
αγγαρεία με τις τσάπες και
τις τσουγκράνες στους κυρτούς ώμους
στοιβαγμένοι σε καμιόνια;
Προς τα νταμάρια με τις άσπρες κοτρόνες
αιχμάλωτοι των ταμάτων
έρμαια της σκόνης και του πνιγηρού ανέμου.

Ανάμεσα σε αυτούς και ο ποιητής.

***
Όλη την νύχτα με περίμενες.
Έμαθα, με περίμενες
και εγώ εκεί στο νταμάρι της ποίησης
σε περίμενα εκ νέου.

Κι ήρθε το βράδυ
όπου το φεγγάρι κατέβασε βροχή
και χόρεψε μαζί του.
Ο ξεροπόταμος έτρεχε,
έτρεχε γρήγορα.
Κανείς δεν τον προλάβαινε τότε
πόσο μάλλον τώρα.
***




''Οι φίλοι μου''

Γυρίζω το αγύριστο κεφάλι ,
οι φίλοι μου...
Παιδικά χαλάσματα…

Χαθήκαν μέσα στα νερά του ξεροπόταμου,
με τις χάρτινες βαρκούλες ν΄ αρμενίζουν
στα πράσινα ρυάκια του.

Οι φίλοι μου, 
στου Πέγκου τα τρεχάματα,
στης Μαγκίλας την ανεμώνα,
στου Κρίστο τα αγριοκρινάκια.
Γυρίζω το κεφάλι μου, πίσω οι φίλοι μου,
στραγγίζοντας τις νιόβγαλτες σκέψεις
στα πρωτοβρόχια των περιβολιών,
στα πικραμύγδαλα και στα κυδώνια πίσω από το Αι Αντώνη.

Γυρίζω το κεφάλι μου,
οι φίλοι μου.
Χρόνια τώρα
δρομολόγια στην Βόρεια Ελλάδα,
στην Θράκη, Μακεδονία, Νησιά
μες στο χακί,
μέσα στους μαύρους μπερέδες,
με την προσμονή να φύγουν.
Που να πάνε;
Γυρίζω πίσω κι οι φίλοι μου δεν είναι εκεί.
          Δημήτρης Γκόγκας       

          Ξέρω έναν τόπο:Ποιήματα 2013






Βιογραφικό: Ο Δημήτριος Γκόγκας γεννήθηκε το 1964 στο Στρυμονικό Σερρών. Σπούδασε στην Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών στα Τρίκαλα. Ασχολείται με την ποίηση. Συνεργάστηκε στην έκδοση του Βιβλίου «Το χθες της Ξάνθης σαν σήμερα» από τον Δήμο της Ξάνθης το 1998, με ευθύνη κυρίως της συλλογής και αρχειοθέτησης του υλικού. Ποιήματά του έχουν αναρτηθεί σε σελίδες του διαδικτύου.
To 2014 βραβεύτηκε με τον Α΄ Έπαινο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης της Πνευματικής Συντροφιάς της Πόλης Λεμεσού Κύπρου για το ποίημα : Περιγραφή για ένα Θάνατο Την ίδια χρονιά έλαβε το 2ο Βραβείο του 3ου Ποιητικού Διαγωνισμού ΕΛΙΚΩΝ "Στο μισό του δρόμου το τέλος αργεί ακόμη" Το ποίημά του : ΦΟΒΟΣ έλαβε το Α΄Βραβείο στην κατηγορία :(ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ) ΠΟΙΗΣΗ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ του ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ "ΣΙΚΕΛΙΑΝΑ 2014" Το 2014 συμμετείχε με δύο ποιήματα στην Ομαδική Ποιητική Συλλογή, Poetry News , από τις Εκδόσεις ΔΙΑΝΥΣΜΑ


Διαβάστε εδώ:http://www.easywriter.gr

Οι ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ  ΣΥΛΛΟΓΕΣ (σε μορφή e-book) ΣΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΥ ΧΩΡΟΥ












                                        



                                   ~Βιβλιοπαρουσιάσεις~


         ''Ενδείκτες''του Δημήτρη Γκόγκα

Η ποιητική συλλογή: Ενδείκτες''Περιλαμβάνει ποιήματα που γράφτηκαν κατά τις περιόδους 1990-1999.28 ποιήματα, ποτισμένα από αναμνήσεις και βιώματα του συγγραφέα.
(Πατείστε επάνω στη δημοσίευση για να τη δείτε ολόκληρη)


Δείγμα Γραφής

~ΕΝΔΕΙΚΤΕΣ~

Η γυμνή κυρία


Με κοίταξε γυμνή και δεν ντρεπόταν.
Σελήνη στον ήλιο.
Πάντα εκεί,
ακίνητη, βουβή, ντυμένη με τα κύματα..
Αυτό που ξεχώριζα δεν ήταν η γύμνια στο κορμί της
μα κείνο το πρόσωπο που κρυβόταν
πίσω από τις καστανές μπούκλες
και το ψάθινο καπέλο.
Πότε τυλιγόταν  μ΄ ένα μπλε σεντόνι της θάλασσας
και πότε με το δυτικό αεράκι απ΄ της Ψερίμου τ΄ ανοικτά.
Παιχνίδιζε κι αφηνόταν  στης αμμουδιάς  τ΄ αγκάλιασμα ηδονικά
κι ήμουν και γω μέσα στη στύση της ηδονής 
μια σκιερή κορμοστασιά  ανδρών που πέρασαν
και αφήκαν στο λιμάνι της
τις βυθισμένες άγκυρές και τις οσμές τους.
Το ήξερα πως γνώρισε κρυφά της γης τ΄ ακρογιάλια,
και μέσα από τους περίεργους  κύκλους των ματιών της
αναζητούσε τα πέτρινα  σοκάκια
στην νησίδες της καρδιά μου, ν΄ απλώσει τις πραμάτειες της.
Νιώθω ακόμα την ανάσα της
να ψάχνει απεγνωσμένα τη δική μου.

 ***
Ιδρωμένος κατάσαρκα 


Στέκεται χρόνια εκεί στη γωνιά της αχανούς παραλίας
με το χέρι σε πλάγια κλήση λιγάκι απλωμένο
να αποζητά την ηδονή
στο πρόσκαιρο μεγαλείο ενός φαλλού
που χάσκει στον παράδεισο.

Είναι κι αυτός ο μελαψός δρόμος
για ένα άνδρα που η μοναξιά  είναι η μόνη παρηγοριά
Τα έγχορδα δάκτυλα,
μπερδεύονται ρυθμικά με τις σγουρές τρίχες του κόσμου του
και η αμαρτία ξεπηδά από το ανοικτό στόμα που βογκά.
Η ηδονή έχει πάρει το σκαλιστήρι
και ανασκάφτει για ν΄ αναβλύσει το μύρο του. 

Στο ημερολόγιο, δεν ονόμασε τον εαυτό του έκφυλο.

***
 Ο μοτοσικλετιστής


Την ενάτη πρωινή ώρα τον είδα ξανά.
Γυμνό να κάθεται στο βρεγμένο των παράλιων.
στην ιστορία των  ερείπιων και  των αρχαίων κάλων.
Είναι νεκρός.
Ο άνδρας στεγνός από τα γήινα
μοιάζει να μην τον θέλησαν να μην τον αγάπησαν ποτέ.
Κοιτάει το πέλαγος με ένα αναπάντεχο ερωτηματικό.

Διαλέγω τη γραμματοσειρά που μου ταιριάζει
καλλιγραφώ,
και μπήγω στην άκρια της καρδιάς
και του απέραντου, το ερωτηματικό.
 Δημήτρης Γκόγκας

    Ενδείκτες:Ποιήματα περιόδου 1990-1999









Βιογραφικό: Ο Δημήτριος Γκόγκας γεννήθηκε το 1964 στο Στρυμονικό Σερρών. Σπούδασε στην Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών στα Τρίκαλα. Ασχολείται με την ποίηση. Συνεργάστηκε στην έκδοση του Βιβλίου «Το χθες της Ξάνθης σαν σήμερα» από τον Δήμο της Ξάνθης το 1998, με ευθύνη κυρίως της συλλογής και αρχειοθέτησης του υλικού. Ποιήματά του έχουν αναρτηθεί σε σελίδες του διαδικτύου.
To 2014 βραβεύτηκε με τον Α΄ Έπαινο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης της Πνευματικής Συντροφιάς της Πόλης Λεμεσού Κύπρου για το ποίημα : Περιγραφή για ένα Θάνατο Την ίδια χρονιά έλαβε το 2ο Βραβείο του 3ου Ποιητικού Διαγωνισμού ΕΛΙΚΩΝ "Στο μισό του δρόμου το τέλος αργεί ακόμη" Το ποίημά του : ΦΟΒΟΣ έλαβε το Α΄Βραβείο στην κατηγορία :(ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ) ΠΟΙΗΣΗ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ του ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ "ΣΙΚΕΛΙΑΝΑ 2014" Το 2014 συμμετείχε με δύο ποιήματα στην Ομαδική Ποιητική Συλλογή, Poetry News , από τις Εκδόσεις ΔΙΑΝΥΣΜΑ


Διαβάστε εδώ:http://www.easywriter.gr

Οι ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ  ΣΥΛΛΟΓΕΣ (σε μορφή e-book) ΣΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΥ ΧΩΡΟΥ










                               



                              ~Βιβλιοπαρουσιάσεις~
                                   ΠΟΙΗΣΗ
                                                      
 ''Ανάσες Από Την Καμπούλ''του Δημήτρη Γκόγκα

         (Πατήστε πάνω στον σύνδεσμο να δείτε ολόκληρη την δημοσίευση)

*Η ποιητική συλλογή,του Δημήτρη Γκόγκα,
Ανάσες Από Την Καμπούλ,
περιέχει ποιήματα γραμμένα κατά την διάρκεια της υπηρέτησης του συγγραφέα(ως Διοικητικός Στρατιωτικός)στην Ειρηνευτική δύναμη του Αφγανιστάν(ISAF)το χρονικό διάστημα από τον Οκτ.2003 μέχρι τον Ιούνιο 2οο4
 


 ~Δείγμα Γραφής~



 ~Ανάσες Από Την Καμπούλ~
Δεκέμβριος
 Θα πρέπει να έχουνε χαράδρες

     Στις γρανιτένιες πλαγιές
-είδα- 
τις τσαλακωμένες ανηφοριές
που κλείδωναν τα βήματα των ανδρών
-γνώρισα-
κάτω από το δίχτυ της μπούρκας
τις ρυτίδες ανέγγιχτων γυναικών.
Στις ερωτήσεις
-κωπηλάτησα-
για να διακρίνω
στο βαθύ χρώμα
κορίτσια με πολύχρωμες φορεσιές,
πριν αρρωστήσουν
από κείνη την φυσική ασθένεια
και πεθάνουν στα χέρια κάποιου επαναστάτη
με το σκεπάρνι καρφωμένο στο αδειανό κρανίο.
-Φτάνει -
που λυσσομανούν οι σκύλοι για την σάρκα.
Έχουν μικρά αυλάκια στο πρόσωπο,
οι σαβανωμένες γυναίκες.
Στην τσάκιση της μπούρκας
φαίνεται η ταραχή και η μεγάλη ανημποριά
όπως και στις βαθιές χαράδρες,
κατοικίες των γενειοφόρων οπλαρχηγών της τιμής και της υπόληψης.
Εκεί, φτηνές γυναίκες της αιώνιας Καμπούλ
πίσω απ΄ το σταχτί φύλλωμα τ΄ ανέμου που ερωτευτήκατε
την φευγάτη λευτεριά
μέσα στις σπηλιές που δώσατε φιλί στις ζωγραφιές
να πεταρίσουν με τα γράμματα του αλφαβήτου
στα αμμοχάλικα που σκόρπισαν για να ξεφύγετε
απ΄ το κακό βλέμμα της Δύσης
στέκετε μια λύπηση σαν μαύρη σημαία
με το σχοινί της θηλιά στον ιστό ενός μεσίστιου δένδρου.

**
15 Δεκεμβρίου
(13:36 Ώρα Καμπούλ)
 Διάλογος στον δρόμο της Καμπούλ(Αφγανιστάν)

Ο στρατιώτης και η γυναίκα



   -Τι με ρωτάς γυναίκα. Ποιος με όρισε ρυθμιστή των ψυχών σου;
   -Κανείς, παρ΄ εκτός ο λογιστής των μερτικών σου.
   -Ποιος λέει (πες το χωρίς σκέψη) το μαντήλι γυναίκα να το ρίξεις;
    Μήπως αυτός που νοιάζεται το πρόσωπο στον ήλιο μη το δείξεις;
    Και ποιος την συννεφιά σου λέει: διάλυσε την;
   -Μα η συννεφιά;  του απαντά
    (σταμάτα τσάκισέ την)
   -Ο ήλιος, ο ήλιος γυναίκα άμε να κρυφτείς
   -Γιατί το κάνεις; Θα νοιαστείς;
   -Λένε πως πιάνεις το χώμα το ζουπάς και βγάνεις νάμα;
   -Πάω γυμνόστηθη ως την σπηλιά και βάνω τάμα
     Εσύ τι θέλεις, τι λογάς κοψο-μεσής του δρόμου;
   -Να πάρω γεύση απ΄ τη πληγή του τρόμου!

***


 Ο ήχος της Πατρίδας
1Ιανουαρίου

Ακούγεται στο βάθος του διαδρόμου,
                                         ο ήχος της Πατρίδας.
Φωτίζει το σταχτί κι η  πόρτα ξύλινη,
                                         από της σάπιας βίδας,
το πήγαινε έλα, έτοιμη να σπάσει.

                                        Και τούτο θα περάσει.

Ακούγεται ψηλά, κρόταλο,
                                      ο ήχος του θανάτου.
Πόση απόλυτη ερημιά, σαν βότσαλο
                                      στης θάλασσας τον πάτο.


Οι κύκλοι χάθηκαν και δεν θα βγει,
εκείνη η γοργόνα που ρωτά
                                    για τον χαμένο βασιλιά.
Αφήστε τον να κοιμηθεί,  είναι αργά
                                    κι έχει κρυώσει το κορμί.

                               Δημήτρης Γκόγκας
                       ~ Ανάσες από την Καμπούλ:Ποιήματα 2003-2004~

                                       
Βιογραφικό: Ο Δημήτριος Γκόγκας γεννήθηκε το 1964 στο Στρυμονικό Σερρών. Σπούδασε στην Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών στα Τρίκαλα. Ασχολείται με την ποίηση. Συνεργάστηκε στην έκδοση του Βιβλίου «Το χθες της Ξάνθης σαν σήμερα» από τον Δήμο της Ξάνθης το 1998, με ευθύνη κυρίως της συλλογής και αρχειοθέτησης του υλικού. Ποιήματά του έχουν αναρτηθεί σε σελίδες του διαδικτύου.
To 2014 βραβεύτηκε με τον Α΄ Έπαινο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης της Πνευματικής Συντροφιάς της Πόλης Λεμεσού Κύπρου για το ποίημα : Περιγραφή για ένα Θάνατο Την ίδια χρονιά έλαβε το 2ο Βραβείο του 3ου Ποιητικού Διαγωνισμού ΕΛΙΚΩΝ "Στο μισό του δρόμου το τέλος αργεί ακόμη" Το ποίημά του : ΦΟΒΟΣ έλαβε το Α΄Βραβείο στην κατηγορία :(ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ) ΠΟΙΗΣΗ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ του ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ "ΣΙΚΕΛΙΑΝΑ 2014" Το 2014 συμμετείχε με δύο ποιήματα στην Ομαδική Ποιητική Συλλογή, Poetry News , από τις Εκδόσεις ΔΙΑΝΥΣΜΑ


Διαβάστε εδώ:http://www.easywriter.gr

Οι ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ  ΣΥΛΛΟΓΕΣ (σε μορφή e-book) ΣΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΥ ΧΩΡΟΥ