Κυριακή, 12 Απριλίου 2015

Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ.

ΧΧV

Λόγια ακαθόριστα με βασανίζουν, αλλά θ' αφήσω τη σιωπή και τη νύχτα να εκφραστούν σιγά-σιγά σε μουσική.

Σα μοναστήρι είναι η ζωή μου σήμερα, όπου πηγαίνουν να εξιλεωθούν, κι' όπου διστάζει η άνοιξη να σαλέψει να ψιθυρίσει

Δεν είναι η ώρα, αγάπη  μου, για σένα το κατώφλι να διαβείς της θύρας. Φτάνει ν' ακουστή των βραχιολιών σου το κουδούνισμα, για να συγκινηθούν οι αντίλαλοι του κήπου.

Τα ρόδα, για να μοσχοβολήσουν, πρέπει να κάνουν υπομονή' μην προκαλείς στα κλειστά μπουμπούκια ανησυχία ν' ανοίξουν πριν της ώρας τούς!


Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ.