Δευτέρα, 6 Απριλίου 2015

''Σώματα Ανθισμένων Ιδεών'' Στρατής Παρέλης

                                                           Στρατής Παρέλης


                                       Εκλεγμένα ποιήματα από την συλλογή:

                                                ''Σώματα Ανθισμένων Ιδεών''

                                          



Η γλώσσα είναι πράξη ηρωική..
Θυσιάζει νοήματα και πάνω στον βωμό της αλήθειας σφαδάζει
το σώμα των ακριβών ιδεών..





Σβήνω τα φώτα κι αφουγκράζομαι:
ο ουρανός είναι ένας μύθος που τον λέει
ο θεός μ’ εμπιστοσύνη σ’ εμένα!




Διαβάζοντας αυτό το φως που ξεκινάει από μέσα μου,
νιώθω να μην ανταγωνίζομαι κανένα.
Με πείθουν
μόνο τα δέντρα
και τα πουλιά
που λένε τόσα χρώματα φωνής που ύστερα
δεν ξέρεις τι να πρωτοχρησιμοποιήσεις
για να γράψεις αυτό το νυχτιάτικο ποίημα..




                                                   
ΟΥ ΤΙΣ..

Ξύπνησα μέσα σ' ένα άσπρο σύννεφο·

τα παντελόνια μου είναι μουσκεμένα λαχτάρα·
είμαι παντού γιατί δεν είμαι αλήθεια πουθενά·
ποτέ δεν θα γίνω ο κανένας που ήθελα.

Και ζω σ' έναν κόσμο που ολοένα πικρίζει·
κλείνομαι στον εαυτό μου κλείνομαι- γίνομαι
καπνός που να επικοινωνήσει θέλει
με τον απέραντο συμβολικό ουρανό.

Τα μάτια μου
είναι πια σαν ένας αόρατος υφασμένα καλά ιστός που συλλαμβάνει ίδια την μεταφυσική των πραγμάτων
και το δηλωτικό άοκνο φως!

3.11.2009

Στρατής Παρέλης


Ό,ΤΙ ΕΧΩ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΝΑΡΠΑΣΤΟ ΜΗΔΕΝ..

Όλα ένα φως πνευματικό ορίζουν.
Είναι πια γεγονός το ζεστό μεσημέρι
που οι λέξεις μου ένα σύμπαν αιθέριο κομίζουν.
Κάθομαι και ρεμβάζω μέσα σ' έναν ήλιο της σκέψης,
έναν ήλιο απόφασης-
κι έχω μπροστά μου
μια όμορφη θάλασσα
που πάνω της
επιγράφουν ευγνωμονούντα τα πλοία.
Ένας χρόνος ακίνητος
και τα νερά στρωτά
που τα σγουραίνει
μελωδικός και φίλος ο αέρας.

Μα λέω:
"θα μοιράσουν οι εποχές τόσο πόνο που θα είναι
ποίημα πολύ πικρό κάποτε η ζωή
που γράφεται σε διάρκεια.
Και το διαμελισμένο μας όνειρο
θα γίνεται μοιρολόι τραγούδι
πάνω απ' το νεκρό σώμα της άνοιξης."

Πρέπει ν' ανασυνθέσουμε την μοίρα...
Ο χρόνος σχίζεται κι όλα τα μαρτυρά.
Στέκομαι κάτω από την αδυσώπητη γυαλισμένη γκιλοτίνα του,
δεν φοβάμαι,
έχω ζήσει τα πάντα εκτός την ζωή μου, έχω διαπρέψει
στο αίνιγμα
να υπάρχεις χωρίς θρησκεία και χωρίς ουράνιο αφεντικό-
κουράστηκα να συλλαβίζω θλιμμένα-
θα γίνω ένας τσαρλατάνος τυφλοπόντικας
που γεμίζει τρύπες το κορμί της γης κι όμως δεν ξέρει
πόσο ήλιο χωράει η μέρα..

 Στρατής Παρέλης


ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΞΟΡΚΙΖΩ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ..

Αποταμιεύω τόσο μοναχικά σχήματα που οι λόγοι που λέω
εφάπτονται σχεδόν μιας ειμαρμένης με σταύρωση..
Κατέχω τα μυστικά των σιωπών. Είμαι
όπως ένας που αναχωρεί για να βρεθεί
αντιμέτωπος με το μυαλό του είμαι.

Και δεν ξέρω αν κάποτε μιλώντας θα ευστοχήσω
ή πάλι θα βρεθώ να ψάχνω μέσα σε παλιά βιβλία
μία σοφία που και να την έχεις δεν ξοδεύεται,
όπου σημαίνει αδύνατον μ’ αυτήν να βιοποριστείς..

Και
νομίζω -στο τέλος-
απλά θα υποφέρω
με τόσα μέσα μου πληγωμένα λεξιλόγια,
σαν που να έμειναν αποσπασματικά δεμένα
με την ζωή μου
που από άλλες ζωές, που εισχώρησαν μέσα μου, πλημμύρισε..

Έτσι αφήνομαι να είμαι μίας μουσικής ο βραχμάνος που σέβεται
το λίγο και την ερημιά και πάει
εκεί που τον φωνάζει ένας άγνωστος νέος θεός..

 Στρατής Παρέλης







Ποιός θέλησε να κοιμηθεί κάτω απ’ την νύχτα των ωραίων δέντρων;
Με ξεκλείδωτη την καρδιά του κι ένα φως
στα μάτια του που από όνειρο βγαίνει;..

Ήρωας των αισθημάτων, ιππότης των στίχων-
αφήνει την περιουσία του της ρέμβης
να την απολαμβάνουνε τα λεύτερα πουλιά.




Η ΨΥΧΗ..

Ένα μικροσκοπικό παιχνιδάκι του χρόνου που μυρίζει
θλιμμένο μετάξι φθαρμένης ελπίδας:
η ψυχή.

Ανάβαση ορίζουν οι νόμοι της-
ανάβαση δέχεται.

Εγώ όμως θα φύγω, θα λειτουργήσω αλλιώς-
πως λειτουργούν τα κανονικά σχέδια της..

Θα υπερυψωθώ μες το γαλάζιο στερέωμα
σαν ένας παράξενος μύστης
που εξάλειψε βαρύτητα και την μπαγιάτικη ηθική
των που μουχλιάζουν αιώνων..







    

Φαίνεται έχω γίνει πια παράξενα μοναχικός
όπως με οξειδώνει ο χρόνος και επάνω μου
δεν πιάνει πια το γάνωμα επίπλαστης νιότης..

Δυσκολεύομαι να κατανοήσω λουλούδια
που με νόημα φευγαλέο μυρίζουνε
αφήνοντας μια υποψία ομορφιάς να κλέψει το παρόν
που φεύγει και χάνεται
μες τον σκληρό και ανήλεο ρούφουλα
του άπονου χρόνου..

                                                                 Στρατής  Παρέλης







Με τον καιρό πώς φτώχυναν τα λεξιλόγια της χαράς μου!

Απομένει ένα κάτι
από άγνωστο ήχο της θάλασσας που καταλήγει
ποίημα 
                                                                                                    
ή μουσική!






Ακούγεται ο θόρυβος των αυτοκινήτων μες την νύχτα και νιώθεις ασφυξία του ανθρώπινου δράματος..

Είσαι προφήτης λυπημένος- τίποτα δεν σου χαρίζεται..

Να ζούσες τουλάχιστον σαν εκείνον τον πρόγονο Τειρεσία
ή τον Πρωτέα που κατόρθωσε τόσα σώματα κίβδηλα, περιβλήματα της ψυχής του να έχει..

Εσύ τρως
χορτάρι των αθώων αμνών- δεν θα είσαι
παρά ολοένα ένας πιο εύκολος στόχος, ένα ρήμα
που πλαισιώνεται από αδύναμα γυμνά ουσιαστικά..



                                                                 






Με την μεταφυσική τους υπόσχεση
έρχονται οι ξανθές μέρες των χελιδονιών
με την όρεξη της μέρας να κανακέψει τον νεογέννητο ήλιο.

Η κάπαρη που απλώνεται σαν ένας χορταρένιος ιστός-
η συλλαβή των πουλιών που μυρίζει υπερούσιο φεγγάρι..

Ο χρόνος ανθίζει αλλά μέσα μου
παράξενα αποσυναρμολογούνται οι μουσικές- το σώμα τους
πέφτει νεκρό μέσα στις αδιάφορες μέρες
που το φθινόπωρο φέρνει ν’ αφήσει εκεί
έξω απ’ την πόρτα του παλιού σπιτιού που ανηφορίζει
λιγάκι προς την θύμηση..
Σχεδόν σαν άστρο..

Ο αινιγματικός χρόνος
σαν κάτι που ποτέ δεν νικήσαμε- σαν αριθμός
σε μια εξίσωση όπου ο άγνωστος πάντα θα υπονομεύει-
να μας πιάσει λυπημένα σοφούς..

                                                                 Στρατής Παρέλης






 




Όλη τη νύχτα χόρευε ένας άτσαλος αέρας
κάτω από τα κλονισμένα δέντρα
σχεδόν μπρούμυτα
πάνω στην μουσκεμένη γη-
κατέβασε την λάσπη του
το φαλακρό βουνό–
και η βροχή
ήταν μια πικραμένη ιστορία
που γράφονταν
κάτω από τον ριγωμένο ουρανό..


                                                                   Στρατής Παρέλης






                                                                       





Όταν συλλέγεις βότσαλα
                  Κάποια  στιγμή θα γνωρίσεις την θάλασσα

αστόχησε στην σπατάλη και να δεις:
                  θα πετύχεις την Χαρούμενη Συγκυρία!

                                                   Στρατής Παρέλης.


ISBN978-960-92714-9-3

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ 

ΑΘΗΝΑ 2010