Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015

Πάρης Παπανικολάου




                        

                              

                                                                                                  

 Στο συννεφένιο παλάτι...

Στο συννεφένιο παλάτι της καρδιάς σου
ανεπαίσθητα, το φως της αγάπης βασιλεύει
και μες στη φεγγοβόλα ματιά σου
ήλιοι, ολόλαμπροι αστέρες
από κόσμους...
εξωτικούς

με την σκέψη σ' επίπεδο α-συνειδητό
αγγίζω, την αιθέρια μορφή σου
με θείο χάρισμα,
χάδι αστραφτερό,
σκορπισμένη λάμψη...
αισθαντική γαλήνη, ομορφιά
δεσπόζει...

- στον επουράνιο θόλο -

να εν-αγκαλιστούμε,
να εν-βυθιστούμε
στη δροσοπηγή...
του έρωτα και της ευτυχίας
με τα δροσάτα γαλήνια, ύδατα ιερά

τίποτε άλλο πια,
δε μπορεί να χωρίσει
της μοίρας μας το πηγαίο πάθος...
που ανεξίτηλο παρέμεινε στα χρονικά

- και σμίγει έπειτα ξανά -

φτάνοντας εκείνη,
η μονάκριβη,
αδιάλειπτη στιγμή....
από ψυχής,
καρδιά μου να εξομολογηθώ
πόσο πολύ πολύ σε αγαπώ...

- και ήταν αδιανόητο να σε λησμονήσω -

νεράιδα μου,
φωτόλουστη οπτασία
θεά μου κι ευλογητή Κυρία...
αναπάντεχα εκαρτερούσα
την ακατάλυτη ετούτη ώρα που
φάνταζε αιωνία πριν,
οδυνηρή,
δίχως εσένα...
παρά μόνο μου επιτρεπόταν
μ' ευχέρεια να ονειροπολώ

- στα ενδόμυχα του είναι μου -

που βρίσκεσαι εσύ,
μοναχά εσύ....
ψυχή μου,
αιθέρια γλυκιά
που τόσο λατρεύω...
και με πολύ ευλάβεια αγαπώ.

Πάρης Παπανικολάου

                                                   
                                                                




 Η νεραϊδογέννητη
Το νεραϊδογέννητο σου κορμί,
το αιθέριο, το μαγευτικό
με συννεφένιο θ’ αγγίζω χάδι
εν' αξημέρωτο,
αστερόφωτο δείλι,
μες σε κήπο πάμπλουτο
αφθονίας χρωμάτων

στο παράδεισο εκεί...
απ' τον άνθρωπο λησμονημένο
ο πηγαίος πόθος μας,
θα ξανανταμώσει
μπρος στη ακατάλυτη αίσθηση,
θωρία…
της εύμορφης ύπαρξης,
της σαγηνευτικής
με την έκφραση,
άδολου έρωτα,
καθάριου, πλατωνικού

νεραιδούλες μικρές,
αγγέλοι ολόγυρα μας
χαρωπά ρομάντζα θα μας εξυμνούν
με νότες διθύραμβες,
τιθασεύοντας τις αισθήσεις
μελωδία αγιασμένη...
ακόρντων ιερή,

τα ροδοκόκκινα λουλούδια
θα μας στέλνουν την γλυκιά ευωδία,
της εκστατικής μέθης
μες την καταπράσινη κοιλάδα του ονείρου
να μας θυμίζει συλλογιστά...
το χρώμα της μονάκριβης αγάπης μας
που ανεξίτηλη παρέμεινε στα χρονικά

κι επανήλθε έπειτα σαν ροδοφόρα άνοιξη
με θαλάσσια φωνή, σαν ωκεάνια αύρα
αναδυομένη μέσα από κύμα αφροδίσιο

<< εγκάρδια έκσταση, γαλήνη...αξιο-ζηλευτή >>

με λέξεις μαγικές απ τα χείλη αναφώνημα:

''νεραΐδα μου, αστροστολισμένη
γοργόνα μονάκριβη τ' απείρου

με αγάπη θεϊκή,
αστείρευτη, μοναδική
παντοτινά, στα διαχρονικά
θα σε αγαπώ'''.

Πάρης Παπανικολάου 
                                       Η νεραϊδογέννητη
                                          (απόσπασμα)
                                                     
                                       
                                                                            

 Στη χώρα των γαλάζιων κρίνων

Στη χώρα των γαλάζιων κρίνων…
εκεί όπου ανταμώνει
το ξημέρωμα με το δειλινό,
ήχοι μαγικοί θωπεύουν τις αισθήσεις...
από άρπες αγγέλων,
υμνούν…
έρωτες θεϊκούς,
για μένα και για σένα νεράιδα.
Έμελλε η μοίρα κι αντάμωσαν…
οι δυο μας οι καρδιές,
να γίνουν και πάλι μια...αναπόσπαστη,
διαμελισμένη για αιώνες ήταν…
δυσβάστακτος ο αποχωρισμός…
κάτω στη γη…
σε ρηχές σκοτεινές λίμνες,
η νηνεμία επιστρέφει ξανά…
στης καρδιάς τα φύλλα…
και κοπάζει ο άνεμος,
με δάκρυ, κρυστάλλινης σταγόνας
από βροχή διαστρική.
Τα μονοπάτια του έρωτα…
για μας είναι στρωμένα
με ροδοπέταλα κόκκινα λευκά,
για αιώνες η φύση ήταν νεκρή…
η ανάταση του πνεύματος όμως…
και της θειας χάρης,
μετουσιώθηκε από χλωμό φεγγάρι…
σε ήλιο πανέμορφο λαμπρό.
Χρυσαφένια πανδαισία, ζωγραφιστή
αγνάντεμα μαγευτικό,
στο βλέμμα της ψυχής…
που ‘χει το χρώμα το ωραίο…
του γαλάζιου πάντοτε ουρανού,
ένα η σκέψη σε ευθυγράμμιση...
με την απόλυτη αρμονία,
της συμπαντικής ολότητας,
σε ωκεάνια πλοήγηση τ' απείρου
κάθε φορά που θωρώ...
των ματιών την λαμπροφόρα λάμψη
νεράιδα μου -αστροστολισμένη-
την θεϊκή σου λατρεύω ομορφιά,
θέλημα μου κι ευχή προσμένη
στην αγκαλιά σου να ζητώ
την αστείρευτη γαλήνη,
και την ολόδροση...παντοτινή
παραδείσου απανεμιά.

Πάρης Παπανικολάου

                                          
                                                                  



Στη γαλάζια λίμνη

Ητανε χάραμα, μαγευτικό…-
στη γαλάζια λίμνη δίπλα,
των κύκνων το τραγούδι,
ταξίδευε νοερά τις αισθήσεις…
σε τόπο γαλήνιο κι ωραίο,
τότε ήρθε εκείνη η στιγμή
π' αντάμωσα με βλέμμα βαθύ
τα δυο σου φωτόλουστα μάτια,
ήλιοι λαμπερόμορφοι έγιναν
στα μάτια τα δικά μου.

Ουτοπία πρόσφορης
ενθύμησης, παντοτινής...
ατμόσφαιρα αδιάλειπτη,
φαντασμαγορική,
μ' αιθέριο ρομάντζο στ' άκουσμα
γλυκόλαλων ήχων...
παραδεισένιων αηδονιών,
ηλιαχτίδα αγάπης φεγγοβολά
με χρώματα σαγηνευτικά
ολάκερη την οικουμένη,
πανδαισία ακατάλυτη, ζωγραφιστή
μες στα άδυτα του νου.

Δάκρυ συγκίνησης έσταζε ζεστό
καθώς δεν ήσουν πια...
μιαν οπτασία,
για χρόνια ολάκερα σε είχα
μονάκριβη μου συντροφιά
στης νυκτός τα όνειρα μου,
επιτέλους σε συναντώ
νεράιδα μου...λαμπεροφόρα
με κρίνα πολύχρωμα στολισμένα είναι
τα ολόξανθα σου μαλλιά,
ήρθες όπως ακριβώς σ' ονειρευόμουν
βαστώντας δυο τριαντάφυλλα
το ένα κόκκινο του έρωτα
και το άλλο κατάλευκο...
στο χρώμα της αγάπης.

Να πιω το νέκταρ των θεών λαχταρώ
στη δροσοπηγή των χειλιών σου
αγναντεύοντας ταυτόχρονα…
στη κοιλάδα των ματιών σου
τον θαυμάσιο ανέσπερο ήλιο
φεγγίζοντας τον δρόμο πάλι να διαβώ
με πνευματική γαλήνη...
στη ψυχή και την καρδία,
μαζί με σένα τούτη την φορά
οδηγώντας με εκεί...
όπου βασιλεύει...
η αληθινή ομορφιά κι αρετή
στο ευλογημένο τόπο των αγίων,
πόνος κι οδύνη, απουσιάζουν
έμειναν εγκλωβισμένα,
πίσω μακριά...στη καταχνιά.

Πάρης Παπανικολάου

                                        Στη γαλάζια λίμνη
                                           (απόσπασμα)
                                      

                                                                       






 Στη κοιλάδα των ονείρων

Ήχοι από άρπες μαγικοί…
στη κοιλάδα των ονείρων,
αρμονία, υπερκόσμια μελωδία,
τις σκέψεις ταξιδεύουν, νοερά
σε κόσμους... εξωτικούς.
Η νύχτα έγινε φωτόλουστη…
απ' την ολόλαμπρη σου παρουσία,
με χάδι αιθέριο αγγίζω το κορμί σου,
καθώς μες στ' αστρικά σου μάτια, θωρώ...
την συμπαντική ολότητα.
Εσύ που ήρθες στη καρδιά μου…
αφού πρώτα σ’ αντίκρισα γυμνή,
στα αστρικά τα όνειρα μου…
πάνω σε δυο ίππους να ‘ρχεσαι…
με καβαλάρη τον ήλιο,
τα μεταξένια σου μαλλιά…
βαμμένα ήταν στο χρώμα της αγάπης,
κι από αστερόσκονη πλασμένα…
στη νεραιδοχώρα μια φορά,
από την δροσοπηγή των χειλιών σου
μέλι χρυσοκίτρινο έσταζε…
και γίνονταν λέξεις αμάραντες
βγαλμένες απ’ τα άδυτα της ψυχής.
Τα μάτια μου πότε δε θα κλείσω…
μπρος στην ολόλευκη θωρία κι αρετή,
αγνάντεμα μαγευτικό, στη νεραϊδένια ύπαρξη,
καθώς το χέρι σου τ' απαλό βαστώ…
καθότι ποτέ να μη σε χάσω…
στα μονοπάτια των παθών.
Νεράιδα μου, αγία οπτασία…
θέα μου κι ευλαβική λατρεία,
υποκλίνομαι με σέβας, δοξαστικά
στην ανυπέρβλητη σου ομορφιά…
και στην αστείρευτη γοητεία,
μες στου απείρου την καρδιά.

Πάρης Παπανικολάου


                                            
                                    
                                             
                               
                                                 

 


                                                                

Ο Πάρης Παπανικολάου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη,είναι 31 ετών,σπούδασε στο ΤΕΙ Καβάλας μηχανολογία.Καλλιτεχνική φύση έδειξε από παιδική ηλικία,έχει ασχοληθεί με μουσική,ζωγραφική και τα τελευταία χρόνια τον κατέκτησε εξ' ολοκλήρου η ποίηση.Αυτό που διακρίνεται κυρίως στη ποίηση του είναι,η ονειροπόλα-ρομαντική κι επίσης,νοσταλγική διάθεση,αγάπης,έρωτα και ομορφιάς.