Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Λένα Σαμαρά

                                          

                                                            

Φεγγάρι μου
......................
Πάντα κοιτούσα το φεγγάρι
σαν τρελό ανέμελο παιδί
χωρίς να ξέρω το γιατί.
Έπειτα αφηνόμουν στο φως του
γαλήνευε η ψυχή μου
κούρνιαζαν
τα καρδιοχτύπια μου
χαριζόμουν στο χαμόγελό του
δάκρυζα
στο μεγαλείο της γκρίζας σκιάς του
ξάπλωναν
τα όνειρά μου στο μαξιλάρι του

Κοιτώ ακόμα ..το ολόγιομο φεγγάρι
βλέπω
τις στιγμές μου ...μιλώ στη σιωπή του
απλώνομαι
στο πιο γλυκό του κύμα ..στην αγκαλιά του
νυχτώνομαι ....στο πιο γλυκό του χάραμα
φιλώ ...τα μεταξένια χείλη του..
μοιράζω ....την ψυχή μου μαζί του

Φεγγάρι μου ακριβό μαργαριτάρι μου
πόσα δεν σου χω πει ...
στην αγκαλιά σου έσταξα
κείνο το πρώτο μου φιλί
Iena Samara





 Το άπιαστο του λόγου σου καρτέρι
...................................................

Σε ένα αναλόγιο κρέμασαν τη ζωή σου
κι ένας τόμος σε έχει κλείσει σε κελί
γυρίζουν τι σελίδες μπρος και πίσω
σε έναν τροχό που δένεται η πνοή σου

κοιτάς τριγύρω να βρεις αέρα να φυσάει
να σε φυλάξει απ του παντού την ερημιά
ένα λιοστάσι που να σπάει το κλωνάρι
κι ένα γράμμα που να ξέρει να μιλάει

αγρίμια που να παίζουν την φλογέρα
κι ένα δισάκι να σου κρύβει τη ματιά                      
να σαγηνεύει την αγρύπνια της φωτιάς
κι εσύ να καις της αδικίας την παντιέρα

γυμνό το σώμα της ψυχής σε ένα στάχυ
παίρνει τον ήλιο και την πέτρα αγκαλιά
ασπίδα του το άδολο βλέμμα του παιδιού
αντάμα να χει πέταλο απ αντοχής τη ράχη

σε ένα τίποτε θα στρώσεις το τραπέζι
σε ένα πολύ θα κολυμπήσεις στα στεγνά
θα ναι το άπιαστο του λόγου σου καρτέρι
κι ένα δίκιο που στους ώμους σου θα παίζει

θα ναι απόσταγμα που στάζει πετιμέζι
να σου μελώνει της ζωής σου τα σκαλιά 

Iena Samara

                                                  

 Στις ρίζες του ουρανού
........................................
Εκεί τον γνώρισε
σε μια τραμπάλα της ζωής
εκείνος με τα χέρια του έπιανε το φεγγάρι
Κοιτώντας τα μάτια της
έκοψε μια φέτα του και της την χάρισε
εκείνη μόλις είχε πατήσει το πρώτο σκαλί
για το ανέβασμα στον άπιαστο
Τον έφτανε κάθε που ξεμύτιζε το άστρο της
απ την κρυψώνα του καιρού
Άγγιζε τα λευκά του φτερά
κι ανέμιζαν τα φυλλοκάρδια της
μικρές ψίχες που φόρτωναν
το δισάκι της ομορφιάς
Μετρούσαν τις μικρές ηλιαχτίδες τις νύχτας μαζί
κοιτάζοντας από ψηλά το γύρο του κόσμου
Τα λαμπιόνια πετούσαν τις πολύχρωμες
σκιές τους στα μάτια τους .                                                      

Ένας κόσμος τόσο ίδιος με κείνους
και τόσο μακρινός από αυτούς
Στα δάχτυλα τους μετρούσαν τις λέξεις
στο κομποσκοίνι του λυτρωμού
Το φέγγος της μέρας κούρδιζε το ρολόι του
κι εκείνοι μοιράζονταν στους λεπτοδείκτες
της στιγμής .
Φωνές αρμένιζαν στα πανιά της άσφαλτου
και εκείνοι σαν άλλοι  ιχνηλάτες αναζητούσαν
το χώμα που φύτρωνε η μοσχοβολιά
το μίσχο που θα έσπερνε τα γελαστά μάτια
Κρατιόταν από τις μύτες που είχε το φόρεμα
του σύννεφου μη και ξυπνήσει απότομα
το αγέρι και φυσήξει τα όνειρα και χαθούν
Στα μάτια του φάνταζε η πούλια
στο βλέμμα της χωρούσε ο Αυγερινός
Δυο νυχτολούλουδα.. στις ρίζες του ουρανού

Λένα Σαμαρά