Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Λένα Σαμαρά

                                      Λένα Σαμαρά
 

Γυναίκα
..............
Γεννιέσαι ανάσα
βροχή κι αστραπή
ανθίζεις λουλούδι
σε βράχο που σέρνει αντοχή
μεγαλώνεις πυγμή
ιδέα το γέλιο σπορά ακριβή
ποτίζεις το χώμα
φυντάνι να βρει
γεννάς τη ζωή
με ένα δάκρυ στα χείλη ο ήλιος να βγει
κερνάς την ψυχή
κομμάτια απλώνεις που δινουν φιλί
σκορπάς αγκαλιάς θαλπωρή
ζεστασιά ή φωλιά σου σε ναού την κορυφή
περπατάς στη σκιά
κι απλώνεις το χέρι δροσιά
γυναίκα νησί
κατάρτι το βλέμμα ο βυθός σου πνοή
ο ουρανός σου Ιθάκη στη γη

Γυναίκα ..εσύ





Περιμένοντας να ρθεις
.............................................
Θέλω να σου μιλήσω να σου πω
πως περιμένω να έρθεις
έτσι όπως ξεπηδά ένα μικρό φυντάνι απ τη γη
Όπως την μικρή ηλιαχτίδα
που χώνεται στα μάτια μου στο πρωινό ξύπνημα
Ναι ξέρω .. ξέρω πως μ ακούς
η κοιλιά της μαμάς η κρύπτη σου απ τον κόσμο των μεγάλων
κι εκείνα τα μικρά τραμπολίνια που σε κουνούν πέρα δώθε
τα συναισθήματα είναι που σε κάνουν να μαθαίνεις
το γέλιο , το κλάμα , τη λαχτάρα , κι ένα κόκκινο ρυάκι που πλέει
γύρω σου δείχνοντας σου το χρώμα της καρδιάς .
Αχ !! μικρή μου να ξερες πως καρτερούν τα δάχτυλα μου
να νοιώσουν το βελούδινο δέρμα σου
τα μάτια μου να αντικρίσουν το φως σου
να μετρήσουν οι πνοές μου τις μικρές μινιατούρες
του άδολου χορού σου .
Πόσο θα θελα μικρό μου πόσο θα θελα να σου πω
πως θα έρθεις σε ένα κόσμο που να μυρίζει δυόσμο και γιασεμί
πως ο δρόμος σου θα ναι ένα μονοπάτι που θα ραντίζουν οι αξίες
Πόσα πόσα .. μα μωρό μου ..θα σου πω πως τούτο το παιχνίδι
θα το μάθεις περπατώντας ,μιλώντας στο χώμα
ακούγοντας τα φύλλα να σου τραγουδούν .
Κοιτώντας αυτά τα μεγάλα δάχτυλα του μπαμπά
που θα δένονται πάντα στην αγκαλιά σου
Τα βλέφαρα της μαμάς που θα ανοίγουν
μόνο για να αντικρίσουν το βλέμμα σου
Κι εγώ καρδούλα μου θα σου μάθω
να χτενίζεις τα μαλλιά της άνοιξης
να παίζεις με τα κύματα του ήλιου και της θάλασσας
να κολυμπάς στις στάλες της βροχής
κρύβοντας στα χέρια σου τα αστέρια
να στροβιλίζεσαι στην αγκαλιά του χιονιού
φορώντας τη ζακέτα της ζεστασιάς
Μωρό μου ανοίξαμε ένα γαϊτάνι ομορφιάς
και μες τα σωθικά μας βαδίζουν βήματα χαράς στα ίχνη τους
γράψαμε όλοι μας μαζί ΄΄Αγάπη ΄΄ να χεις για ζωή .
Μικρή μου κοίτα πως μας ενώνεις σε καρτερούμε πολλές καρδιές  σε μια ψυχή 

Iena Samara




Σταματημένα παπούτσια
………………………….
Μαμά σήκω να βάλεις τη σημαία στο μπαλκόνι της φώναζε
γιορτάζει η Ελλάδα μας .
Ένα σπασμένο χαμόγελο υγρό ακόμη από τις βραδινές  βελονιές
που χώραγαν στο νου και τρύπαγαν την καρδιά ,
αποκρίθηκε ..ναι μάτια μου σε λίγο ..θα κρεμάσουμε τη σημαία .
Μόλις χθες με την ψυχή που έκλαιγε εξηγούσε
στο μικρό της κρινολούλουδο πως δεν θα μπορούσε να συμμετέχει
στο δρόμο της παρέλασης γιατί δεν είχαν τα απαραίτητα ρούχα .
Προσπαθούσε να θάψει τις κρυμμένες ενοχές της που της φόρτωσαν οι καιροί
μη και το βλαστάρι της αντικρίσει τα αγκάθια στο βλέμμα της
μη φανεί το μάτωμα της καρδιάς της σαν αυλακιά στο μέτωπο
Όχι δεν θα μπορούσε να τη στείλει όπως άλλα παιδιά.
Μια παρήγορη σκέψη την επισκέπτονταν χτυπώντας το μυαλό
φωνάζοντας .. μα θα χει κι άλλα  χρόνια
Μα αυτή πονούσε για τούτες τις μέρες .
Σαν ιχνηλάτες που έψαχναν τα μύχια της ψυχής της οι φωνές μέσα της
στροβιλίζονταν γύρω της αφήνοντας χαρακιές .
-Πόσα παιδιά ταΐζονται με τούτον τον χορό;
-Πόσα άστεγα κεφάλια θα φορούσαν για λίγο τον σκούφο του κεραμιδιού;
-Πόσα χέρια της παλιάς σκάφης θα γέμιζαν το πιάτο τους στο άδειο της  τραπέζι;
κι εκείνα τα σχολειά πως θα έμοιαζαν με σπίτια που αγκαλιάζουν την ζεστασιά .
Ένας άγρυπνος χτύπος χτυπούσε ανελέητα μέσα της αφήνοντας τις ματιές στο πεζοδρόμιο που σκορπά η ανάσα , στη γέφυρα που κρύβει γυμνά κορμιά στα σκαλάκια της απόγνωσης ξεραμένων γιασεμιών
και μόνο ένας ήλιος φανέρωνε τα χρώματα της μέρας .
Μικρό το κακό σκέφτηκε η μικρή μου έχει φαγητό μια αγκαλιά κι ένα ταβάνι που κάθε βράδυ κλείνει τα όνειρά της .
Μα εκείνες οι μικρές πιρουέτες που ξέμπαρκα ανοίγουν τα πανιά τους στα φανάρια;
Τι κι αν τα μάτια εκστασιαστούν απ τη βοή των αεροπλάνων αν η μικρή καρδούλα χτυπήσει στο πέρασμα της αρματωσιάς το ψωμί στα χέρια λειψό .
Στη φούστα του τσολιά αρμενίζουν χρόνια παλληκαριάς κι αντρειοσύνης
Μέσα της φτερούγισαν εκείνα τα απρόσωπα κορμιά που στόλιζαν τις δάφνες κείνα τα αμούστακα που χόρευαν στο όνομα της λευτεριάς πριν να την καλομάθουν
-Μαμά ξεχάστηκες; σε περιμένω ..έξω είμαι
-Ναι καρδούλα μου .. βγαίνοντας για το μπαλκόνι είδε εκείνα τα σταματημένα παπούτσια που με ένα τους νεύμα να την καλούν να προχωρήσει ..
Όχι δεν θα της έπαιρνε το θάρρος μήτε θα τσάκιζε τα φτερά της .
Κρέμασαν μαζί την σημαία και εκείνη παίρνοντας στην αγκαλιά την Μαρία της ,
της είπε ναι .. γιορτάζει η πατρίδα μας για όσα της έδωσε το χθες
-Μα να θυμάσαι για να αρχίσει ο ήλιος να γελά κι η πατρίδα να μιλά
 θα πρέπει να αντικρίζει χαμόγελα στα δέντρα, στόματα με φιλιά
 και χέρια που να κρατούν καλάθια που να χορταίνει η καρδιά
 Τα σταματημένα παπούτσια την άκουγαν σιωπηλά κι ένα μικρό χάδι κύλησε  στα κορδόνια τους 

                                                   Iena Samara

                             


Ψευδιασθήσεις
.............................
Είναι κάτι στιγμές
που μιλώ και νομίζω απαντάς
που γελώ και μαζί μου γελάς
που διψώ και φιλί με κερνάς
αυταπάτες του νου
μαριονέτες στιγμής
τα θέλω της ψυχής
στήνουν χορό παράνοιας
σαν ακροβάτες μιας γιορτής
σε σύνθεση της λησμονιάς
με νότες σταγόνες της χαράς

είναι κάτι στιγμές
που νοιώθω να μ'αγγίζουν απαλά
τα μάτια σου σαν μια αγκαλιά
τα λόγια σου να με κρατάν σφικτά

ψευδαισθήσεις σαν ανάσες καυτές
που κυλάνε σα ρέμα
μες του χρόνου το νεύμα
γρατζουνιές σε πηγές
που γεννιούνται γιορτές
και αφήνουν σημάδια
μες τα έρημα βράδια

είναι κάτι στιγμές που νομίζω πεθαίνω
και τον Άδη διαβαίνω
μα σε βλέπω .ψυχή.. να περνάς από κει
να μου δίνεις το χέρι ...να ανεβούμε στη γη


       

Ταξίδι στο όνειρο
................................
Στη μικρή .. γωνιά μου
σεντόνι απαλό η καρδιά μου                                     

κι αφήνω την ψυχή γυμνή
να βγει να σ'ανταμώσει
στην ανεμώνη του φεγγαριού
στη γύρη κάποιου λουλουδιού
να αγγίξει φύλλα αστεριών
μες το πηγάδι των χειλιών
στάλες αμάραντων στιγμών

άσε μια χαραμάδα στο κλειδί
να μπω να σεργιανίσω
του ονείρου σου την πύλη
να ρθω να περπατήσω
να τη στολίσω με σκιές
με μύρο βαφτισμένες
να τη γεμίσω ζεστασιά
να ναι τα βλέφαρα κλειστά
γλυκό φιλί να αφήσω

άσε να ζήσω τ 'όνειρο
πλάι του να πλαγιάσω
να δω της μέρας ουρανό
να κρύβει άστρο φωτεινό
Ρωμαίο κι Ιουλιέτα να επικαλεστώ
μια στιγμή να κλέψω
τα αχνάρια τους να αντέξω
τη φλόγα τους να σκεπαστώ

ρωτώ το όνειρο μου
εκείνο να μου πει
αν θα ξυπνήσω το πρωί
θα είναι πλάι μου εκεί
και εκείνο μ'απαντά
τι κι αν θα φύγω μακριά
κράτα με εσύ μες την καρδιά
να ζω παντοτινά εκεί
σαν ηλιαχτίδα στην αυγή




Στη χώρα των ποιητών
........................................
Περγαμηνές
γραμμένες στο όρος της ψυχής
βαμμένα στολίδια
από όραμα …ζήση ….όνειρα
θέλω .. γρηγοπόδαρα άλογα
που καλπάζουν στον κάμπο λευκής σελίδας
ανάμεσα στο τίποτα και στο πολύ
λέξεις που τρέχουν
σε μονοπάτια ατραπούς με ολόλευκες
νιφάδες χιονιού και καυτές ηλιαχτίδες
κυνηγώντας κύκνους ελευθερίας
ζωγραφισμένες πορφυρές καρδιές
σε πίνακα αγάπης και μοναξιάς
έρωτας που κυλιέται στο γρασίδι
της σκέψης και της εικόνας
πλανεύτρες αγκαλιές φιλιά ματωμένα
χάδια ερημωμένα απόκοσμα γυμνά
μαγικός χορός μ ανάλαφρα βήματα
καράβια με κατάρτια ψηλά
φορώντας γλάρους για πανιά
ταξίδια φουρτουνιασμένα ..δειλά
ζεστές κορυφές της έκστασης
παγωμένες Κυριακές καλοκαιριού
μελωδίες του νου της ψυχής
κρυμμένες αποδοχές σε φιλιά σκοτεινά
λεύτερα πουλιά σ ουρανού αγκαλιά
χαμόγελα μοιρασμένα στου κόσμου την τροχιά
αγνά .. θολά και διχασμένα
λόγια απλά που ξεπηδούν απ τα σωθικά
αγγίζουν του κόλπου σου τα νερά
φράσεις κομμένες από φανταχτερά κορμιά
σε επιφάνεια στρωμένη με γυαλιά
πίκρες νεκρών κλεμμένων στεναγμών
νούφαρα νοτισμένα σε ρυάκια στεγνά
στάχυα που έπαψε ο ήλιος να κοιτά
κι εσύ … ερευνητής
στα γράμματα ψάχνεις .. να δεις
την μοναδικότητα …στο άγνωστο
γυρεύεις την αλήθεια ….της ψυχής



                                                          
Σε ποιο άγνωστο αστέρι
...............................................
Σου μιλούν για βροχή
κι εσύ ........
κοιτάς τον ήλιο
απαντάς ....
με τραγούδι σιωπή
στης βοής το βασίλειο
ξεφαντώνουν...
με ήχους της λύπης
μα εσύ...
στα φτερά σου κεντάς
λίγο γέλιο δροσιάς
σε χαράζουν...
με λόγια σπαθιά
τους κοιτάς..
μες τα μάτια βαθιά
χαρακιά σου το βλέμμα
σαν ποτάμι κυλά

για που το βαλες καρδιά μου
σε ποιο κόσμο γυρνάς
κυνηγάς τα θολά όνειρά μου
και την πίκρα με πούλιες κεντάς

σε ποιο άγνωστο αστέρι
περπατάς ...
μ ανεμώνες στο χέρι
τη γύρη τους σκορπάς
μ αγέρι ζεστασιάς
στα φύλλα ζωγραφίζεις
φιλιά δροσοσταλιάς
αγγίζεις ...
τον μίσχο ερημιάς
μπολιάζεις ....
στάλες γλυκιάς απανεμιάς
αφήνεσαι..
γυμνό κορμί η ψυχή
ανάλαφρο το σώμα της
αερικό.........
σαν από ξένη γη
ένα λιοπύρι στην αυγή

για που το βαλες καρδιά μου
μες τη νύχτα τραγουδάς
''φιλντισένια ακρογιαλιά μου
στο φεγγάρι σου ... μιλάς''

                                                          Σε ποιο άγνωστο αστέρι