Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2014

Τρία Ποιήματα του Χρήστου Καριώτη




ΑΓΑΠΗ...
Δεν έχω τίποτα να κρύψω
Είμαι ακριβώς αυτός που βλέπεις
Ένας άθλιος ονειροπόλος
Που χτίζει κόσμους με καυτό μελάνι...
Τι είναι η ζωή χωρίς το άγγιγμα σου;
Μια νύχτα χωρίς το φως του φεγγαριού...
Τι είναι ο έρωτας όταν τον στολίζεις με ανόητους φραγμούς;
"Αγάπη" με δίχτυ ασφαλείας..
Μια ηλίθια πρόβα στον καθρέφτη
για να πεις "σ αγαπώ"


Χρήστος  Καριώτης


ΧΕΙΜΩΝΑΣ...

Είσαι μια συνήθεια που πληγώνει
Το αντίο σου κρατάω
Σε στίχους μαγεμένους σαν νυχτώνει
Νεράιδες κυνηγάω

Κι όπως ταξιδεύεις σε μια απέραντη ερημιά
Θα με βρεις ξανά σε μια σου σκέψη κλειδωμένο
Στα μάτια σου η άνοιξη κρύφτηκε ξανά
Κι εγώ σ’ έναν ατέλειωτο χειμώνα περιμένω





ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΨΥΧΕΣ...

Είμαι ο ασύνδετος κρίκος της θλίψης σου
αν με αγγίξεις θα μου δώσεις φτερά
Η αλήθεια είναι το νέκταρ των θνητών
το ψέμα της αγάπης είναι αθάνατο γλυκιά μου...

Κάποιες ελεύθερες ψυχές
ζουν μέσα στις φλόγες
και στο όνομα του έρωτα
μένουν για πάντα μόνες

Χρήστος Καριώτης



                                                         Πέτρος Τσερκέζης





 ΣΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ


Ο τραγωδός σήκωσε τα πυρπολημένα του μάτια
με φλόγες από δάδες, πλημμυρισμένα από αίμα
και αστροπελέκια μέσα στο ερειπωμένο αμφιθέατρο και είπε:
-Κασσάνδρας όνειρο λάλησαν

Και είπε ο πρώτος μάρτυς ηθοποιός με τρεμάμενη φωνή:

-Αυτό είναι ο, τι απέμεινε από το ματωμένο δείπνο του Μινώταυρου.

Βγάλτε τα εγκληματικά αντικείμενα
κρυμμένα στο μανίκι και από τα φαρδιά μανίκια της ιστορίας.
Μη σκουπίζετε τα ματωμένα σας χείλη.
Το αίμα δεν κρύβετε, δεν εξατμίζεται.
Είναι χάρτης εγκλήματος.
Συνέχισε ο δεύτερος μάρτυς ηθοποιός με βαθιά φωνή
σαν να μιλούσε από το πέτρινο βήμα της ιστορίας:
-Τελείωσε η αποφράδα νύχτα του λαβυρίνθου.

Ξημερώνει. Σήμανε η μεγάλη ώρα της αλήθειας.
Και ο τραγωδός είπε: Λαλήτε λαλητάδες με τα ταμπούρλα του ήλιου,

λαλήτε τα αλάλητα μυστικά αυτού του κόσμου
και ας ματώσουν οι λέξεις, ας ματώσουν οι συνειδήσεις

και ας ματώσει ο ουρανός τα μαύρα φλάμπουρα της προδοσίας
στους τυφλούς οφθαλμούς της ιστορίας.

Σήκωσε τα θολά του μάτια ο τραγωδός προς τον ουρανό:

Νεφεληγερέτη Δια άνοιξε μας τους δρόμους με του κεραυνούς
να ‘ρθει η νέα μέρα, να ξεσπαθώσουμε ατρόμητοι
ακονίζοντας τα σπαθιά μας να κυνηγήσουμε τα σκοτάδια.

Από τη συλλογή:<<ΑΠΕΙΡΩΤΑΝ>>
Του Πέτρου Τσερκέζη