Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2014

Τρία Ποιήματα της Ιουλίας Κορμέντζα



***
Βαδίζουμε…..

Απ’ του Γαλαξία ερχόμαστε τις εσχατιές
 άοπλοι οδοιπόροι στης γης τις απλωσιές.
 Διαβάτες περαστικοί με βιαστικές ματιές,
επισκέπτες στης ζωής το «σήμερα»,
του «αύριο» οι αναχωρητές.


Ψηλαφίζουμε
τα σημάδια του χθες…
την απορία μας ψελλίζουμε
στο αίνιγμα- Χίμαιρα
αν την μοίρα μας οι ίδιοι ορίζουμε
και βαδίζουμε…….



στο μονοπάτι του χρόνου
 με τα όποια εφόδια έχουμε εφ’ ώμου
 σ’ ηδονών αναζήτηση κι «ευτυχιών»…
 Αντικρίζουμε
το ατέρμονο του δρόμου
 που ξανοίγεται μπρος,
μ’ άνθη που και που στρωμένος, εν μέσω ακανθών...


Και βαδίζουμε…
κάθε βήμα το χώμα με ίδρωτα ραντίζουμε.
 Αγγίζουμε
πράγματα που φθάνουν στη κορυφή
 Κι ελπίζουμε…
να μη χαθούν σε στεναγμών κοιλάδα σκοτεινή.



Αντιμετωπίζουμε
κύματα
 που υψώνονται ως τα ύψη τ’ ουρανού,
 και με τη δυναμική ψυχής και νου
αντιπαλεύουμε τα κρίματα
στα βάθη να μη μας τραβήξουν του ωκεανού.


Ανυψώνουμε
το είναι μας κι ανθίζουμε
όταν ανεμίζουμε
λάβαρα νικών
Γονατίζουμε…
όταν υψώνουμε λευκό πανί των υποταγών
 Λυγίζουμε…
Όταν στο παιχνίδι των σύννεφων με τον Ήλιο
 με ταχύτητα του ανέμου
 φεύγουν συνοδοιπόρε αδελφέ μου
 μακρυσμένων χορδών ζωής
ανήκουστες αρμονίες.



Δακρύζουμε….
όταν ταξιδεύουν με ταχύτητα των αστραπών
 ψυχής προσδοκίες
και στ’ άπειρο χάνονται ονείρων οπτασίες.


Γνωρίζουμε….
Πως άπιαστο είναι
το Ουράνιο της Αληθείας Φως,
 πως δεν θα κατέβη σε μας ο Θεός
 αλλά εμείς πρέπει ν’ ανέβουμε σ’ Αυτόν….
Και συνεχίζουμε….


Να βαδίζουμε…
ώσπου προσεγγίζουμε
τη σιωπηλή πομπή λιτανείας ψυχών
 προς τον αιώνιο δρόμο,
 το δρόμο της επιστροφής
κάτω απ’ τη διαμαντένια βροχή των αστεριών.


Και καθοδόν ψιθυρίζουμε
 τα «συν»,
τα «πλην»
και «αμήν»,
ατέρμονη ωδή
στο αέναο της Ζωής…..

ΙΟΥΛΙΑ ΚΟΡΜΕΝΤΖΑ {Ανέκδοτη συλλογή «Εγώ…Εσύ… το πλήθος Εμείς»}

                                          ****

Ένα τραγούδι ψυχής
Σ το διάβα της ζωής
 το προσπαθώ και συνεχίζω
ένα τραγούδι ψυχής
 σιωπηλά να ψιθυρίζω.

Ω! Ένας τρούλος εκκλησιάς
 θα ’ταν ο κόσμος αυτός
 και θα ’λαμπε στο άπειρο χρυσός
και θα γονάτιζαν με μιας
 οι γήινοι πόνοι

 στο φως του εμπρός,
 αν, στην διαδρομή της ζωής
 μ’ όσα πρεσβεύουν οι νόμοι,
 ω, θαύμα μεγάλο,
 οι άνθρωποι ο ένας στον άλλο

 λέγανε το «Σ’ αγαπώ»
 αναμεταξύ τους από καρδιάς
σαν μάνα κι αδελφός!

ΙΟΥΛΙΑ ΚΟΡΜΕΝΤΖΑ {Ανέκδοτη συλλογή «Τραγούδια της σιωπής»}


                                      ***
Μια φρεγάτα μικρή!

Φως! Φως!

Του καλοκαιριού φως
 αστραφτερό!
 Ποταμού πλημύρα
μ’ ανεμπόδιστη ροή κ
ατρακυλάει απ’ τον ουρανό
 σαν χρυσαφένια βροχή
 χύνεται

απ’ άκρη σε άκρη πάνω στη γη
 διασκορπίζεται
και κάθε γωνιά της με φως
 ντύνεται,
με το φως
κάθε της πλάσμα ερωτοτροπεί!


Αχ, πώς ξανοίγεται
μπροστά μου η θάλασσα γυαλί!
 Κι όπως σαν άπειρο κι αιωνιότητα
 ξεδιπλώνεται θελκτική,
μ’ έναν ήλιο από πάνω της, ν’ αστραποβολεί,
λες και ποντοπόρο στην αγκαλιά της με προσκαλεί!

Ω, Κι ως εκεί
που φθάνει το μάτι μου μακριά
τίποτα γύρω, μήτε στεριά, μήτε πανί
την γαλανή της δεν μου εμποδίζει θωριά!
Και δίπλα σου, α, ψυχή μου, ψυχή μοναχική
 να μην έχεις κάποιον ν’ απευθύνεσαι κι εσύ,
να του μιλάς για του κόσμου την θαμπωτική ομορφιά!

Αχ πάνω στα γαλάζια νερά
και να ’σπαζε με μια
 το γιομάτο θλίψη κανάτι μου
 και τα κομμάτια του να γίνονταν ευθύς
 μια φρεγάτα μικρή!

 Τότε με μπάρκο το άχτι μου
για την τόση ανεμοδούρα μοναξιάς στη ζωή,
την ελπίδα τιμονιέρη θα μίσθωνα….
και με καραβοκύρη εσένα ψυχή,
θ’ ανύψωνα
και της καρδιάς τ’ όνειρο
στο κατάρτι σημαία ν’ ανεμίζει…..

θα ’βαζα μπρος και του νου τη μηχανή
και μεσοπέλαγα θ’ άφηνα
το είναι μου ν’ αρμενίζει
σ’ αυτήν την μαργιόλικη θάλασσα
την Ελληνική
που ’χει τον Ήλιο κυβερνήτη,
φλογοβόλο εραστή!

Εραστή
 που σαν την χαϊδεύει το χέρι του το ζεστό
τον αψύ της θυμό
τον κάνει αγαθόν οργασμό……

ΙΟΥΛΙΑ ΚΟΡΜΕΝΤΖΑ {Ανέκδοτη συλλογή «Θαλασσινά ειδύλια}

                                          ***

Ιουλία Κορμέντζα
Βιογραφικά στοιχεία
Η Ιουλία Κων. Κορμέντζα γεννήθηκε {1943- }στα Θεοδώριανα της Άρτας και ζει στο Αιγάλεω. Είναι μητέρα δύο παιδιών της Μαρίας και του Λεωνίδα Παπαδόπουλου. Μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών {ΠΕΛ] της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών και της Ένωσης Συνδικαλιστικών Στελεχών. Από νεαρή ηλικία ασχολήθηκε με την ποίηση και τον πεζό λόγο. Ποιήματα και διηγήματά της, είχαν δημοσιευθεί{1955-1965} στη «φιλολογική σελίδα» της εφημερίδας «Βραδυνή», την επιμέλεια της οποίας είχε ο Μπάμπης Κλάρας. Εργάστηκε μέχρι το 1976 στο Υποθηκοφυλακείο Αιγάλεω. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και συνέχισε Νομικές Σπουδές στη Νομική των Αθηνών, έχοντας αναπτύξει παράλληλα και έντονη συνδικαλιστική δραστηριότητα. Το 1979 από το Πανεπιστήμιο Ρούζβελτ του Σικάγου απέκτησε το πτυχίο Μάστερ στη Κοινωνιολογία. Εργάστηκε στη Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδος {Γ.Σ.Ε.Ε.}από το 1981 μέχρι το 1986. Το 1987 δραστηριοποιήθηκε σαν κοινωνική σύμβουλος για τρία χρόνια, εθελοντικά. Άρθρα της δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα «Φωνή της Γ.Σ.Ε.Ε.» Διαλέξεις πραγματοποιήθηκαν σε κοινωνικούς και πνευματικούς συλλόγους της περιοχής που ζει. Ποιήματά της δημοσιεύονται σε εφημερίδες, Λογοτεχνικά περιοδικά και στο διαδίκτυο. Η βιογραφία της συμπεριλαμβάνεται στην Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Χάρη Πάτση {τόμος 14ος , 25 ος και 27 ος} Κυκλοφόρησαν έργα της: 1. Η ποιητική συλλογή «Σκόρπια Φύλλα»,που εκδόθηκε τον Μάρτιο 2006. 2. Η ποιητική συλλογή «Φαιδρά ή Σοβαρά;» που εκδόθηκε τον Απρίλη του 2007. Ανέκδοτες 27 ποιητικές συλλογές

~Σπύρος Ποταμίτης~Εκλεγμένα ποιήματα~






 Σπύρος Ποταμίτης

''Ευχή''
Έτσι που μέλλει σε δύσκολους καιρούς ν΄ αγαπηθούμε
που διαφεντεύει η απονιά και πενθεί το χαμόγελο
με τα προδομένα χρόνια να θρηνούν
στα συντρίμμια των πόθων τα πάθη που φύγανε
λέω για μας:

Θα στρέψει κατ΄ αλλού την οργή ο καιρός
με τη νύχτα να έρχεται
η σιγαλιά θα σιμώσει τη μοναξιά μας
αλαφροπατώντας στις πευκοβελόνες
τη μόνη αγκαλιά που αγάπη μας θέλει
και την καρδιά μας.
Θα στοιχειωθούνε οι θάλασσες με τις γοργόνες
στεφανωμένες τον άνεμο κι εμάς καβαλάρηδες
σε τεράστια πλοκάμια χταποδιών
θ΄ αναστηθούνε θρύλοι παλιοί και θ΄ αγιάσουν
οι καλπασμοί των κυμάτων που μας κουβάλησαν.
Θα στρέψει το κεφάλι κατά σε ο θεός
ενώ θα κλείνεις τα μάτια σου στο φως
και στο μισό σκοτάδι θα σταθείς γυμνή στην άκρη
αθόρυβα δίπλα στους καταρράκτες που γκρεμίζονται οι λύπες.
Με το στερεμένο ποτάμι της φωτιάς να πλημμυρίζει
θα λάμψει μια φλόγα ψηλά στα ουράνια
εκεί στην τροχιά του ήλιου και των αστερισμών
κι εδώ σιμά στο συρμό της καρδιάς μας
απ΄ το χαμόγελο μιας ανεμώνης
να ρέει ο κόσμος.
Θα στοιχιθούνε τα φεγγάρια που χαθήκανε
νύχτα τη νύχτα
με τις προσταγές των ματιών θα βηματίσουν μπροστά
οι στιγμές
και θα κρατήσουν τον αυγερινό στην αγκαλιά τους
μια αιώνια αυγή που δε θα ξημερώνει.
΄Ετσι θέλω να βρεθούμε
αγκαλιασμένοι μέσα στο άπειρο της φωτιάς
πιασμένοι απ΄ το χέρι να διαβούμε πύρινες φλόγες
που θα στεγνώσουν το άρωμα της πασχαλιάς στα κορμιά μας
καθώς θα καίγονται τα φιλιά μας.
Έτσι θέλω ν΄ αγαπηθούμε
με το βοριά να δυναμώνει πέρα στον κάμπο
ουρανοστάλακτους ψαλμούς αγγέλων
καθώς θα θροούν οι αγκαλιές μας να δεθούνε
φοβεροί δρόμοι που θα μας οδηγούνε
εκεί που κανείς άλλος δεν περπάτησε την αγάπη.
Έτσι θέλω ν΄ αγαπηθούμε.
Σαν μια μοναχική ανεμώνη στο βράχο του πέλαγους!
(Από  την ποιητική συλλογή<<Ζυγός>>)





               ***              ***
Καθώς με ταξιδεύεις στα κοραλλένια νησιά
με το ζωνάρι του ήλιου δένομαι στην πλώρη
κατάστηθα γλυκιά η αλμύρα βρίσκει τον πόθο
κύμα το κύμα ονείρων θάλασσας αρχόντισσας...

Έξω απ΄ το όνειρο άδεια η κάμαρα μου
άδεια και η σιωπή που τη γεμίζει ο πόνος
τοίχοι που μούχλιασαν υγρές προσμονές
των αγκαλιών που με κρατούν στις μνήμες...
Ατίθασου άλογου που κατεβαίνει το γκρεμό
χαίτη η φωνή μου σμίγει στου ανέμου το χορό
των μουσικών δοξάρια χέρια που κάλπασαν
στη δίνη του άγνωστου γνωστό να γίνει...
Καθώς με ταξιδεύεις στο κάλεσμα του απείρου
και σπάζουνε μέσα μου τα κάγκελα της φυλακής μου!
31-10-2014

       ***            ***

Ήρθε και πέρασε η βροχή...
Εσύ δεν ήρθες! Το ουράνιο τόξο
ένα σταυρόλεξο στα χείλη σου
μαβιά σιωπή του σούρουπου...

Τώρα είναι νύχτα! Όλα είναι νύχτα
καθώς αργοσαλεύουνε δειλά τα όνειρα...

29-10-2014

           ***                                                 ***
                      
Στον ίλιγγο της σιωπής ταξιδεύουμε
σύννεφα της καταχνιάς κουβαλώντας
τον ήχο της βροχής πάνω στα φύλλα
που ξαμώνουν την αιθρία της άνοιξης...

Ταξιδεύουμε σαν τα σμήνη των χρόνων
που έχασαν τα φτερά τους κι ο άνεμος
τα παραδέρνει στα ίδια και τα ίδια, σκιές
εκείνων των ανθρώπων που ξεχάστηκαν...
Ταξιδεύουμε στις μέρες σαν τον τυφλό
που ψηλαφεί στο σκοτάδι του λίγο φως
να νιώσει στ΄ ακροδάχτυλα του το χρώμα
που δεν έμαθε η καρδιά του να το διαβάζει...
Ίσως γι΄ αυτό να βάφουμε με τόσο μαύρο
εκείνο το γιασεμί που «ξημερώνει – βραδιάζει»
δεν καταλάβαμε ποτέ γιατί παραμένει λευκό!
26-10-2014




 Σπύρος Ποταμίτης
                ***









Βιογραφικό: Ο Σπύρος Ποταμίτης γεννήθηκε στην Ζάκυνθο το 1955, όπου και ζει μόνιμα από ηλικίας 18, όταν και επέστρεψε από την Αθήνα που πέρασε τα μαθητικά και εφηβικά του χρόνια. Ασχολήθηκε με την πεζογραφία και την φιλοσοφία, κυρίως όμως με την ποίηση. Από τις περισσότερες από 75 ποιητικές του συλλογές (25 από τις οποίες έχουν εκδοθεί) οι πιο γνωστές είναι: «Διαδρομές», «Έκτη αίσθηση», «Άγονη γραμμή», «Δρομέας», «Ευθεία γραφή», «Ιδιωτική έξοδος»,«Κύκλος λησμονιάς», «Μορφές» κλπ.ς