Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014

~Τρία Ποιήματα: Γεώργιος Τριαντάφυλλος~


 

 

 

Γεώργιος Τριαντάφυλλος

~Τρία Ποιήματα~



''Το Εξωκκλήσι''

Ταπεινό εξωκκλήσι ερημικό

Ανεμοδαρμένο  μα ασάλευτο

Στεριωμένο στο βράχο

Της  Πίστης των προγόνων μου.


Θυμάρι και μυρτιές  γύρω σου

Και άλλοι θάμνοι του νησιού μου

Τίποτε σπουδαίο  και βαρύτιμο

Απ΄τα  φτιασίδια του καιρού  μου.


Μα η θωριά σου με καλεί

Η απλότητά σου  με θαμπώνει

Με κάνεις και νοιώθω  σαν παιδί

Μέσα η καρδιά μου μαλακώνει.


Μπαίνω ταπεινός  Προσκυνητής

Μια άλλη αίσθηση μέσα μου ξυπνά

Αυτή με παίρνει  απ’ την πεζότητα

Σε άλλους κόσμους με γυρνά.


Πως χάθηκα μες ‘ τη βοή

Με ζάλισε του κόσμου η αντάρα

Θάθελα νάμουν πάντα εκεί

Όπου η ατέλειωτη  λιακάδα!



 

''Επιστροφή''

Περιπλανήθηκα

Σε δρόμους  και σοκάκια

Σκόνταψα, έπεσα, πληγώθηκα πολύ.

Μα τώρα,

Στον ευατό μου ξαναήλθα

Ροδίζει μπρός μου

Μια νέα ανατολή.


Γλυκοχαράζει’

Στης ζωής μου την ασέληνη τη νύχτα

Γεννιέται η  ελπίδα

Πως θα φύγει η παγωνιά.

Κάτι μου λέει

Πως τον Θεό μου ξαναβρήκα

Και θα γλυτώσω

Απ΄τη φρικτή  τη μοναξιά.


Ζητώ χριστέ μου

Να με πάρεις απ’το χέρι

Και μη με αφήσεις

Μόνο μου ξανά

Μέχρι να δύσει

Το τελευταίο μου αστέρι

Και μες΄το Φώς Σου

Να βρεθώ παντοτινά!




''Φως''

Άπλετο   φως

Στης ζωής μου τα ξέφωτα

Καθαρός ουρανός, καταγάλανη  θάλασσα,

Μυρωμένη η φύση, ελκυστική

Πουθενά καπνός και καταχνιά

Ανάλαφροι  άνθρωποι ,αγνές παρουσίες

Ήρεμα πρόσωπα  και φωτεινά.


Μα όταν ο ουρανός  μου σκοτεινιάζει

Όλα γύρω  μου ένοχα, καχύποπτα  και σκοτεινά.


Άγρια  η θάλασσα, βαρύς ο ουρανός,

αφιλόξενη η πλάση και μελαγχολική,

οι φίλοι μου άγνωστοι, απόμακροι ,

μουντά πρόσωπα  και εχθρικά.


Τι φταίει που άλλαξα;

Δεν είμαι πια εγώ.

Πως βγήκα απ’το ξέφωτο;


Τον  Ήλιο ζητώ

Να διώξω τα σύννεφα

Σαν πρώτα  να  ζω.

Γεώργιος Τριανταφυλλος


   Ο  Γ.Τριαντάφυλλος  είναι Συγγραφέας,Ποιητής  και  Αρθρογράφος.
Απόφοιτος  Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου. 

--Εκλεγμένα Ποιήματα --Νεφέλη Ανδριανού ''Με πλαγιαστά Γράμματα...''










                                         Νεφέλη Ανδριανού


                                     Με πλαγιαστά  γράμματα... 




''Ποτέ δεν θα καταλάβω πόση ''ζωή''
                 θα αναλογούσε
                   στον καθένα,

                αν υπήρξαμε ποτέ
             σ' έναν αληθινό κόσμο''
(Ν.Α.)




''Δυνάμεις''




Αισθάνομαι τόσο βάθος .

Είμαι ήδη βυθισμένη χρόνια .

Κοιτάζω τ'άστρα κάποιες νύχτες ,

μιλώ συχνά στη λήθη με τις πίκρες .

Δεν έχει απομείνει νοσταλγία ,

ούτε ποτήρι γεμάτο κρασί

να ζεσταθώ εγκεφαλικά και να χορέψω

στη συγκίνηση ,

πέρα από τον ερχομό της μούσας .

Έρχομαι πάλι

εδώ


σε μια λευκή σελίδα

να βλέπω ένα υποτιθέμενο

τέλος

που σχεδίασα
έτσι σπουδαία
ανώφελο.

Το σκοτάδι άπλετο παραμένει στο χρόνο

αλλά στέκει επίμονα η φωνή που λέει

"θα υπάρξει

επόμενη μέρα ".



''Εποχή''

 

Ποτέ μου δεν μίσησα το άφταστο .
 Ήταν το δηλητήριο που χρειάστηκα για λίγο
στη μετάγγιση της ευαισθησίας μου.
Μα,

όταν φύσηξε το πρώτο Φθινοπωρινό αεράκι ,

άλλαξε η όψη του βιβλίου

της ζωής μου

στην ενθύμηση
απλά,
 μιας άλλης περασμένης εποχής .





''Δεν είμαι''



Δεν είμαι δέντρο να στέκω ,

αγέρας να τριγυρνώ ,πάντα ,

φωτιά να ερωτευτείς

είμαι νερό

που απομακρύνεται,
εκεί που απλώνεται η ψυχή

των παθών σου.


Είμαι τα πάντα όσο θα είμαι και το τίποτα,


δεν ,
είμαι.





''Μετά''


Ζω,για κάθε συγκίνηση  
με  πλαγιαστά  γράμματα 

Και αποζητώ αγγέλους χρόνια .

Με προλαβαίνουν,


όταν τα χάνω και τρέχω με μανία στην καταστροφή .

Δεν αρνούμαι

την ύπαρξη

δυνάμεων που ίσως να ΄ναι δίπλα μου ,

ακόμα και τώρα.

Κάπου αόρατες
αιωρούνται .


Αισθάνομαι μια αγκαλιά

στην ανησυχία

κάθε βράδυ πριν

σβήσουν τα μάτια .

Το πρωί που φτάνει ,

ατενίζω πάλι το άσπρο φόντο

που μου υπενθυμίζει πως μπορώ να κοιτάξω βαθιά μέσα στις λέξεις μου

και να σώσω

τον εαυτό μου.


Κοιτάζω σε κείνες και βλέπω ότι πέρασα από τα πλανέματα στην ύπαρξη .

Πάλι γύρισα
δέκα χρόνια ,
πίσω.


Στο μετά.

''Κοίτα ψηλά''

 

Η ταραχή της τελειότητας

είναι το καλόγουστο όπλο της ύπαρξής σου.

Ένα ιδιαίτερα ψηλό δέντρο όπου οι ρίζες του

μπλέκονται στην ταχυπαλμία

στο έρεβος της ανάσας.


Κάνε ένα βήμα


για να δεις μια καλύτερη μέρα.


Αν θες να ζήσεις ,
γύρνα την πλάτη

στις (φθηνές)
καλημέρες τους.


''Εφηβεία''


Υποστηρίζω την ευτυχία ,
την αλλαγή

θυσιάζοντας τη γαλήνη της σκόρπιας ψυχής μου ,

σε κάποιους ξέχωρους στίχους ,
πλάι στην ανήσυχη πλευρά μου .


Βάφω τους τοίχους με χρώματα ,
σκιές της μοναξιάς ,
των παθών ,

στην ψυχοσύνθεση μιας ματιάς

προς το αιώνιο ,των αγγέλων .

Αμήν.


            
''Αντιστροφή''

Ω, πάλι ,αμαρτία!

Εκεί στο ήρεμο φως  όπου έρχεται η μέρα να σαρκάζω οτιδήποτε έχει να κάνει με έρωτες και αγάπες

μετά από λίγες ώρες ,
θα παλεύω με τον πονοκέφαλο ,
με το στομάχι μου ,

χορεύοντας

με τις απουσίες ,

οι οποίες ήταν προδιαγεγραμμένες,
 απ’ όταν γεννήθηκα.


''Ευφορία''


Το μυαλό μου θα καλπάζει ,

στους στίχους ,στα σενάρια της φαντασίας.


Πνίγομαι μες στον καπνό .
Μα έχω αρκετή καφεΐνη και αισθάνομαι ασφάλεια ,

ψυχική .

Σωματικά πρέπει να δακρύσω ,
να μένω ήρεμη ,

αλλά δεν…

Σπαράζοντας,
τραινάρω λίγο το χρόνο ,

να ζήσω το ξύπνημα όπως μου πρέπει .

Είμαι πιο χαρμόσυνη και ενεργετική δίχως πρόγραμμα.

Πιο αληθινή ,

πιο ντροπαλή ,

στην πλάνη μου ,

καθορίζω το μέλλον.


Αλλά αισθάνομαι κάτι να με πνίγει ,

από την εξάρτηση της ζωντάνιας.

Μια δύσπνοια. Μια αυταπάτη.

Ω, ψυχοσωματικό,

έρεβος ή ευτυχία ;


«Φωνάξτε φωνές μου ,δυνατά!»


Τα χέρια έχουν αποκτήσει φτερά.

Έτσι θέλω να τα βλέπω,
να τρέμουν.

Για να θυμάμαι τα ελαττώματα μου.