Σάββατο, 16 Αυγούστου 2014

Νεφέλη Ανδριανού .''Δι' ευχών''





"Δι' ευχών"

Kάποια νύχτα
θα είναι τόσο γλυκειά
όλες οι αναμνήσεις θα έρχονται στο φως του τραπεζιού σου.
Θα είμαστε μαζί.
Κάποιος στεναγμός θα ακουστεί κρατώντας την καρδιά σου.
Θα 'μαι ακόμη πιο μακριά σου.
Ένα δάκρυ ,θα σκορπιστεί στου αγαπημένου Φθινοπώρου
τις αμηχανίες ,
τότε που μόνο το χέρι δώσαμε και έμεινα κάτω από την πορφύρα
στη μέση της ΑΘήνας να φοβάμαι σα παιδί.
Σ'αγαπούσα.
Μαζί ήμασταν .
Ο χρόνος ,ο χρόνος να μη σταματούσε ...
Η πιο μεγάλη προσευχή σε ότι Θείο μπορούσε στο νου μου να υπάρχει.
Το κεφάλι μου πεσμένο από ντροπή,
πως να σε κοιτούσα ,
πως να σου μιλούσα
να έλεγα πως είσαι όλη μου η ζωή ;
Mόνο για σένα θα γεννιόμουν διαφορετική.
Θα ξαναερχόμουν ως κάποια άλλη.
Όσο απίστευτο και αδιανόητο ,
εγώ ,το πεταμένο φόρεμα της θλίψης
να νιώσω ,
ένιωσα και παραπάνω.
Αυτή η δυστυχία ξεμάκραινε .
Χειμώνες που άκουγα τη μουσική της βροχής .
Μας ένωνε .
Και στο δικό σου το βλέμμα υπήρχε μια γοητευτική θλίψη.
Αυτό ,το υπέροχο που σε ποίημα ,ανίκανο να εκφραστεί.
Αυτό ,για το οποίο θα πέθαινε μια γυναίκα.
Από ευτυχία η μαρασμό.
Και εκεί μαζί ήμασταν.
Με τις αφές πάνω στη σκέψη σου.
Ξενυχτούσα ,διασκέδαζα βουβά μόνη
μα δεν με ένοιαζε.
Νόμιζα ότι ήμουν στην απέραντη θάλασσα της ανούσιας ζωής
της καταραμένης κοινωνικής κατάστασης.
Και σ'αυτά συμφωνήσαμε.
Μου ζήτησες να μη σ'αγαπώ
δίχως τα λόγια να φωνάξουν
πάλι μαζί βρεθήκαμε.
Έπαψα να σ'αγαπώ,
όχι γιατί δεν θα ήθελα για πάντα να σ'αγαπώ
Γιατί μου το ζήτησες.

Νεφέλη Ανδριανού
 (16/8/2014)