Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2014

Παπαμιχαλόπουλος Βασίλης''Η Τέχνη του Λόγου''


 Τρία  Ποιήματα του  Βασίλη Παπαμιχαλόπουλου 









ΣΥΜΠΛΗΓΑΔΕΣ
Όπως άνοιξαν θα ξανακλείσουν
οι συμπληγάδες πέτρες.
Μονότονα. Ξανά και ξανά.
Όμως η αιωνιότητα,
δεν πλήττει ποτέ με την επανάληψη.
Πάντα έχει όλο τον καιρό μπροστά της.

Για εμάς όλους ανησυχώ
που δε θα βρεθεί κανείς να στοιχειοθετήσει
έστω ένα ελάχιστο ελαφρυντικό.




ΑΝΑΤΟΛΗ
Έτσι για να γεννηθεί η μέρα
βάφεται το σύμπαν όλο,
ματώνει η Ανατολή.
Και να σκεφτείς
μόνο από ένα-δυο σφαγμένα σύννεφα
στα γόνατα του ήλιου.

Όμως,
μην το φοβάσαι τούτο το παιχνίδι.
Στα ψέματα γίνεται πάντοτε καρδιά μου.
Είναι τόσο αθώος ο ήλιος στην Ανατολή
που τα παιδιά των άλλων μόνος του τα μεγαλώνει.
Τόσο αθώος!



ΠΑΛΙΜΨΗΣΤΟ

Κάτω από τούτο το μετέωρο βήμα ήρθα
και κάτω από το ίδιο θα φύγω πάλι.
Ανάμεσα στην προϊστορία
και την πραγματική ιστορία του ανθρώπου.
Μη σας ξεγελά η πένα και το χαρτί που σημειώνω.
Πολύ πιο γρήγορα θα αφανιστούν
από το σκαλισμένο βράχο.
Κι αν επιμένω τόσο γράφοντας δεν είναι παρά γιατί επιθυμώ
να πιστοποιήσω και επίσημα ετούτη τη φθορά.
Το μόνο βέβαια που με τρομάζει
σε εκείνη τη μακρινή μου απουσία δεν είναι η έλλειψη της σκέψης
αλλά η οδύνη της ψυχής μου
όταν κληθώ να εξηγήσω από μνήμης
πώς γραφόταν η ειρήνη ή η αγάπη.


ΠΑΠΑΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟς ΒΑΣΙΛΗς

Αντώνης Περδικούλη ''Θλίψης Τρόπαια''



        







                    Τρία Ποιήματα  του Αντώνη Περδικούλη







             ΠΙΣΩ ΑΠ’ ΤΟΝ ΙΣΚΙΟ

                      Πίσω απ’ τον ίσκιο του μεσημεριού
                      Κοιμάται ασάλευτο ένα δέντρο
                     Με τα’ απολιθωμένα του πουλιά
                      Καλιγώνοντας τον άνεμο
                     Στέκει η απάρθενη σιωπή
                     Τυλιγμένη γαλάζιο φώς
                      Πουθενά δεν τραγουδά ένα παιδί
                     Όλα μια πικρή σειρήνα τρένου
                     Ένα απροσμάχητο παραμύθι
                     Μια καμπάνα εσπερινή.

                 












      ΤΟ  ΣΥΝΝΕΦΟ


                 Πάρτε αυτό το σύννεφο από μπροστά μου
              Με εμποδίζει να βαδίζω στα νερά
 
              Ο ριγηλός καπνός του με αρρωσταίνει
              Δεν έχω μάτια να δώ τον ουρανό

              Μού ματώνονται οι μνήμες στις πέτρες
              Με τρομάζουν φωνές απατηλά τρόπαια

             Η σιωπή με χαρακώνει σά ρομφαία
             Οι άφθαρτοι κάλυκες των λογισμών

              Πάρτε αυτό το φαντασμένο σύννεφο
              Που σκοτεινιάζει αδιάντροπα τον λύχνο μου.















   Η  ΜΕΡΑ  ΑΠΟΔΗΜΕΙ

                     Η μέρα αποδημεί
                    Με μια κιθάρα
                    Ξυπνούν ανταύγειες χρυσές
                    Οι πόθοι
                    Ένας ανθός καρτερεί
                    Κάποιο αθώο φιλί
                   Ίσως στο λεοντόκαρδο βλέμμα
                   Του θαύματος που ψυχορραγεί
                    Ίσως στην τελευταία μας μέρα.


                          Αντώνης Περδικούλης

από  την χειρόγραφη  συλλογή ,''Θλίψης Τρόπαια