Σάββατο, 2 Αυγούστου 2014

Νεφέλη Ανδριανού


  ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗς  ΝΕΦΕΛΗς ΑΝΔΡΙΑΝΟΥ











ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ


(Τι κι αν τα δειλινά ,θα περνάνε μπρος μου)

Tα πολλά συναισθήματα
άφαντες αποχρώσεις κάκιστων λάμψεων
μα λένε
η απλότητα του κόσμου απλόχερα ομορφαίνει
στον ιδανικό κόσμο των τεράτων.

Στης μελωδίας
άχαρο το όλο που αγαπούν

ποιον ενδιαφέρει η απλότητα;
Aυτούς που δεν ρίσκαραν.
Εσύ δεν το ονομάζεις κλουβί αυτό;
Tα φτερά γιατί τα ξέχασες;
Δεν είχες ,δεν απέκτησες ,δεν σκέφτηκες ;
Όταν θα σβήνει ο ήλιος να θυμάσαι πως επέλεξες
στις διαθέσεις να σαι απών.

Μια γυναικεία καρδιά δεν συγχωρεί.
Αυτό είναι προνόμιο των αφελών αντρών.
Όμοιο ,σα τους Μήνες...

Εμείς θανάσιμα ξεχνάμε.











ΛΟΓΟΣ

Δε φοβάμαι τη μελαγχολία
είναι μια οντότητα μέσα μου,
η πρώτη ζωή μου ,η πιστή καλή φίλη
δεν με ρήμαξε ποτέ.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που μελαγχόλησανε και με πούλησαν
έτσι σπουδαία.
Δεν φθονώ τους αλκοολικούς
τους ναρκομανείς
τα περιθώρια.
Τους κατανοώ.
Ξέρω απο υποκατάστατα.
Η αγάπη είναι το φούξια μπαλόνι μακρια .
Πήρα αισθήσεις ,αντανακλαστικά
πρόωρα ,
αν και μαριονέτα που και που
πολύ καλά γνώρισα πως είναι να ΄σαι το σκουπίδι.
Μα να φοβούνται την ανακύκλωση.
Είναι μια ευγενική χειρονομία
δυνατών ψυχών.
Τους έρωτες φοβάμαι.
Είναι πολύ κατάλληλοι ψεύτες.
Και πάντα τελειώνουν συγκαταβατικά .

Σχεδόν.
Πάλη με τους εαυτούς μας.
Δε φοβάμαι το Θάνατο.
Είναι ο Θεός της ζωής
μα φοβήθηκα μήπως δεν απλώσω λίγα χνάρια
και με ποδοπατήσουν με υπέροχες ειρωνικές φάτσες.
Δε ζητώ τίποτα ,
παραμόνο το τίποτα.
Καταραμένη ελξη ,αξιοπρεπέστατη λέξη.
Σπουδαία πράγματα ορίζονται απο κεινο.

Καλή είναι και η κρυφή επιβίωση.
Μόνο που προϋποθέτει λόγους ,όρους
ρίσκο.

Δάκρυζα για την Ελευθερία
μα δεν ασπάζομαι την πλέρια ελευθερία.

Εκείνη εξοικονομεί τη βλακεία.

Κάπου με ενοχλεί.
Όπως τα λόγια μου τα περασμένα.









''ΑΘΩΟΤΗΤΑ''

(Άνθη αντίκριζαν το γυάλινο τοίχο του φωτός
μα οι ψυχές μας, μολυβένια στρατιωτάκια,ξημερώματα,
θρηνούσαν κάποιους στίχους)

Τα άνθη του Χρόνου
εξέπληξαν τον Άνθρωπο
τα λάθη όμως
υψώθηκαν πληγές πάνω απ'ολους μας.
Μπορείς να κρύβεσαι απο τους άλλους
μα όχι απο εσένα.
Μπορεί να αποφασίζεις πάνω σε ένα λεπτό
μα κάτι άλλο είναι που θα ξέρει
τι φέρνει ο άνεμος στο πέταγμα όσων σου λείπουν.

Δικά σου τριαντάφυλλά δεν είναι
παράνομα τις νύχτες δεν δακρύζουν
τ'αγκάθια της πραγματικότητας όμως
είχαν αιτία
γιατί όλα θα αποτελούσαν μικρές αλήθειες
όλα-όσα μπορεί να φανταστεί ο νους.

Των αρωμάτων ,των κλαδιών
θυμόμουν την ανάγκη
λύγιζα και νοσταλγούσα στις σκίες
όλο τα ίδια και τα ίδια
Άλλοτε Γυρνούσα
εκεί ,σε όσα ,πάντα μες στην καρδιά μου τριγυρνούσα.
Άλλοτε συμφωνούσα με ψυχή γυμνή
πως με μεθούσα
δίχως αναμονή.

Αυτά ήταν.







Νεφέλη Α.