Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2014

Δημήτρης Κοκαβέσης

                                                        ΔΗΜΗΤΡΗς ΚΟΚΑΒΕΣΗς




















ΦΩΤΙΕΣ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ

Ανώριμο το γέλιο
ηλίου
κι όμως!... Έσταζε
φωτιές
του σύμπαντος σε όνειρα
λάμψεις!...
Πρόωρες, γόνιμες και άγονες
ηλιαχτίδες
τολμούσαν.
Τολμούσαν!... Και ξεσκέπαζαν
κάθε στιγμή
σε συμπεριφορές αλαζονικές
απ’ τα σπουδαία
της νυκτός έτριβαν!... Ρίγους
ξεσκέπαζαν
και έστηναν γέλιο τους, μες τις αρχές
σε ακυβερνησίες
της νυκτός, τα παγωμένα
χνότα, διαλύονταν
στις λάμψεις!... Δεν κρατούν συμβόλαια
και αποτελέσματα
απ’ την ανάσες ηλιαχτίδων
μας δίνουν
και δένουν ανάσες, με μας
ανταγωνίζονται
σε ομορφιές απ’ της ζωής
κερδοσκοπίες
σαν εμάς!... Δεν κουβαλούν.
Dhjk©29-08-2014






ΑΣΗΜΗ

Άσημη, η ψυχή σου
και γιατί προκαλώ
κάθε στιγμή ελευθερίες της
και αναμετρήσεις!...
Οι ερεθισμοί κρατούν, αιχμαλωσίες
και νυχτοπερπατήματα
του ουρανού σαν ζεις
μες την τροχιά του σε αποτέλεσμά!...
Κενό.
Dhjk©23-08-2014





















ΑΝΤΟΧΕΣ

Στην ομορφιά
και την εκδήλωση
στις αγριότητες του κύματος
μοιάζει
το βλέμμα σου!...
Ένα κύμα αντιπαλότητάς
βράχων
σε ανταγωνισμούς των πράξεων
να μου μαζεύει
και να δωρίζει!... Τα ωραία
απ’ το σώμα σου
γεμάτο, ταξιδεύοντας μόνον
γαλανό!...
Δεν με κουράζει μα
με κουράζουν οι απόκρημνοι
και αιχμηροί
βράχοι σου, σαν κρίνουν κρίσιμες
επικρατήσεις
και καταστάσεις κορυφώνουν
την παιδία!...
Αντοχής.
Dhjk©21-07-201







ΘΑΥΜΑΣΜΟΣ

Στο όραμα σου
Βρίσκομαι
Ο πιο ωραίο δημιούργημα
Και όρθωμα…
Ψυχής μας,
Παρθενώνα!
Μαζί μας;!,…
Πάντα,…
Το χέρι το πιαστώ
Και κάπου…
Ας βουίζει
Κεραυνός,
Με μας, θαυμάζει…
Κι ο Θεός
Στις αγκαλιές
Των ουρανών…
Που μας ζεσταίνουν . 

10-02-2012
Dhjk ©


 Δημήτρης Κοκαβέσης

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014



ΝΑΝΟΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ

Νάνος Βαλαωρίτης



Η Ανισόρροπη  Μούσα
ΠΟΙΗΜΑΤΑ  2(1963-1965)

Ενθάδε κείται η ιδέα που σχημάτισα για τον εαυτό μου
Και μια φωνή μου ψιθυρίζει να’ ρθω εδώ να μείνω
Στο κοιμητήριο των καλών προθέσεων στον τάφο μιας ωραίας ελπίδας που θα καταθέσουνε στεφάνια οι ανθοδέσμες κι οι αυταπάτες

Ενθάδε κείται η ιδέα που είχα για τον εαυτό μου
Ολόκληρο ένα κεφάλαιο της ζωής μου είναι εδώ κλεισμένο
Όταν όλα πήγαιναν καλά κι ήτανε όλα ρόδινα
Μέσα στο βιβλίο που ήμουνα ο ίδιος, θύτης, θύμα κι αναγνώστης

Αλλά δεν ήρθε εγκαίρως ο εαυτός μου στο μέρος το καθορισμένο
Ίσως να σταμάτησε ένα ρολόι – κι ίσως αυτός που διάβαζε
Να πήδηξε μια σελίδα απ’ το βιβλίο και να τ’ άφησε
Ίσως ν’ άλλαξαν οι προφητείες και να σκοτείνιασαν οι οιωνοί-

Κι έμεινα με τη μετασχηματισμένη ιδέα του εαυτού μου
Και τώρα ενθάδε κείται ο θυρωρός της σκέψης μου της κεντρικής
Με τ' αντικλείδι μου στου νου το χέρι ο κλέφτης
Κι ο παλιατζής των αποφάσεων μου

Ενθάδε κείται ωραία προκλητική η σελίδα
Η χαμένη από τον εαυτό μου – αλλά κανείς δεν έμαθε
Ποτέ το πώς και το γιατί να σκίστηκε από το βιβλίο
Με τέτοιον τρόπο οριστικό και μυστηριώδη κι άγνωστο.

Φωτογραφία: Ποιήματα 2
Η ανισόρροπη Μούσα 
1963-1965

Ενθάδε κείται η ιδέα που σχημάτισα για τον εαυτό μου
Και μια φωνή μου ψιθυρίζει να’ ρθω εδώ να μείνω
Στο κοιμητήριο των καλών προθέσεων στον τάφο μιας ωραίας ελπίδας που θα καταθέσουνε στεφάνια οι ανθοδέσμες κι οι αυταπάτες

Ενθάδε κείται η ιδέα που είχα για τον εαυτό μου
Ολόκληρο ένα κεφάλαιο της ζωής μου είναι εδώ κλεισμένο
Όταν όλα πήγαιναν καλά κι ήτανε όλα ρόδινα
Μέσα στο βιβλίο που ήμουνα ο ίδιος, θύτης, θύμα κι αναγνώστης

Αλλά δεν ήρθε εγκαίρως ο εαυτός μου στο μέρος το καθορισμένο
Ίσως να σταμάτησε ένα ρολόι – κι ίσως αυτός που διάβαζε
Να πήδηξε μια σελίδα απ’ το βιβλίο και να τ’ άφησε
Ίσως ν’ άλλαξαν οι προφητείες και να σκοτείνιασαν οι οιωνοί-

Κι έμεινα με τη μετασχηματισμένη ιδέα του εαυτού μου
Και τώρα ενθάδε κείται ο θυρωρός της σκέψης μου της κεντρικής
Με τ' αντικλείδι μου στου νου το χέρι ο κλέφτης
Κι ο παλιατζής των αποφάσεων μου

Ενθάδε κείται ωραία προκλητική η σελίδα
Η χαμένη από τον εαυτό μου – αλλά κανείς δεν έμαθε
Ποτέ το πώς και το γιατί να σκίστηκε από το βιβλίο
Με τέτοιον τρόπο οριστικό και μυστηριώδη κι άγνωστο.




ΥΔΡΟΚΥΑΝΙΟ
 Ποίημα από την ποιητική συλλογή ''Πικρό Καρναβάλι ''
Γαυγίζω αλλά κανείς δεν με ακούει
γρυλίζω αλλά δεν με προσέχει κανένας
νιαουρίζω αλλά δεν γυρνάει κεφάλι να με δει
ψιθυρίζω – αλλά δεν βρίσκω αυτί να με δεχτεί

Να δεχτεί τι – τις γνωστές ανοησίες σου
τα γλυκόλογα που θα ’λεγες στην γκόμενα
τα σαχλά σου τ’ αστεία να την κάνεις
να γελάει να μορφάζει να χαμογελάει

Κραυγάζω και μου απαντούν τα κοράκια
Φωνάζω και μου απαντούν τα κύματα
Ουρλιάζω και μου απαντούν τα χρήματα
Σωπαίνω και με καλούν τα επιρρήματα

Δεν έχω τι άλλο να πω να μην φανώ
Γεγονώς, αποτρόπαιος, αναλφάβητος
Δεν θέλω να δω το μεγαλείο της υφής
Του ύφους της γλώσσας που μίλησε

Αυτός που δεν ήταν ακόμα εδώ
Ούτε θα ’ναι αύριο πια ούτε σήμερα
Βρίσκεται στο γνωστό του στέκι
Σταλάζοντας στον καφέ του υδροκυάνιο



από την ποιητική συλλογή ''Πικρό Καρναβάλι ''
 

Αθήνα,21 Απριλίου2009



Με το πιο τρύπιο μου πουλόβερ κάθομαι και γράφω για τη σημερινή και την αυριανή κατάσταση - φράσεις ωραίες, στίχους ευρηματικούς, αφορισμούς προειδοποιήσεις αναλύσεις των δεδομένων και των ακόμα αδόκητων του μέλλοντος γεγονότων: είναι αναμφι- σβητήτως ωραίο πρωινό ούτε ζέστη ούτε κρύο με λίγα συννεφάκια επάνω απ΄τον αρχαίο ναό τον στημένο στον πανάρχαιο λόφο - από κάτω γογγύζουν και διαμαρτύρονται οι τιτάνες αλυσοδεμένοι χειροπόδαρα από την αυταρχική πολιτική του επικρατούντος καθεστώτος ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ; Αθήνα 20 Σεπτεμβρίου 2012 Από τη συλλογή "Πικρό καρναβάλι" [Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας] εκδόσεις Ψυχογιός Πηγή: www.lifo.gr
Με το πιο τρύπιο μου πουλόβερ κάθομαι και γράφω για τη σημερινή και την αυριανή κατάσταση - φράσεις ωραίες, στίχους ευρηματικούς, αφορισμούς προειδοποιήσεις αναλύσεις των δεδομένων και των ακόμα αδόκητων του μέλλοντος γεγονότων: είναι αναμφι- σβητήτως ωραίο πρωινό ούτε ζέστη ούτε κρύο με λίγα συννεφάκια επάνω απ΄τον αρχαίο ναό τον στημένο στον πανάρχαιο λόφο - από κάτω γογγύζουν και διαμαρτύρονται οι τιτάνες αλυσοδεμένοι χειροπόδαρα από την αυταρχική πολιτική του επικρατούντος καθεστώτος ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ; Αθήνα 20 Σεπτεμβρίου 2012 Από τη συλλογή "Πικρό καρναβάλι" [Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας] εκδόσεις Ψυχογιός Πηγή: www.lifo.gr


ΑΡΔΗΝ

Ποίημα  από  την ποιητική συλλογή'' Πικρό Καρναβάλι''
 


Είμαστε ανοιχτοί στις χειρότερες
επιδράσεις - έχουμε δεί να καταστρέφονται
από κακόφημες διαδόσεις κτίσματα
άνθρωποι, λαοί, ωοθήκες, ονόματα

να σέρνονται στη λάσπη - να γίνονται
σκόνη διάσημα έργα - οργανισμοί
να χρεοκοπούν - αρμόδιοι να διώκονται
καλλονές να καταρρέουν - παραδόσεις

να σβήνουν μες στο θόρυβο των δρόμων
καινούργια αυτοκίνητα να ρίχνονται στα σκουπίδια
αισθήματα να γίνονται κουρέλια
παροιμίες να χάνουν τη σημασία τους

παράλληλοι βίοι να σκορπίζουν χαρτιά
στα εμπορικά κεφάλια της Πέμπτης Λεωφόρου
να κλέβουν στίχους από υπερρεαλιστικούς πίνακες
να χάνουν την αξία τους - και ως μετριοπαθείς

ν΄ανατρέπονται άρδην - χωρίς αποχρώντα
λόγο ν' αποχωρούν αδέσποτοι σκύλοι
να υποβαθμίζονται περιπτώσεις -
ν' αναπτερώνονται μάταιες ελπίδες

Αθήνα 29 Μαρτίου 2012







Εκδόσεις Ψυχογιός 24-10-2013


Με το πιο τρύπιο μου πουλόβερ κάθομαι και γράφω για τη σημερινή και την αυριανή κατάσταση - φράσεις ωραίες, στίχους ευρηματικούς, αφορισμούς προειδοποιήσεις αναλύσεις των δεδομένων και των ακόμα αδόκητων του μέλλοντος γεγονότων: είναι αναμφι- σβητήτως ωραίο πρωινό ούτε ζέστη ούτε κρύο με λίγα συννεφάκια επάνω απ΄τον αρχαίο ναό τον στημένο στον πανάρχαιο λόφο - από κάτω γογγύζουν και διαμαρτύρονται οι τιτάνες αλυσοδεμένοι χειροπόδαρα από την αυταρχική πολιτική του επικρατούντος καθεστώτος ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ; Αθήνα 20 Σεπτεμβρίου 2012 Από τη συλλογή "Πικρό καρναβάλι" [Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας] εκδόσεις Ψυχογιός Πηγή: www.lifo.gr




Ο ΝΑΝΟΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ γεννήθηκε το 1921 στη Λωζάνη της Ελβετίας. Σπούδασε φιλολογία και νομικά στα Πανεπιστήμια Αθηνών, Λονδίνου και Σορβόνης. Δημοσίευσε άρθρα και μετέφρασε πρώτος στο Λονδίνο εκτενώς Έλληνες ποιητές του 1930 – Σεφέρη, Ελύτη, Εμπειρίκο, Εγγονόπουλο, Γκάτσο. Από το 1968 έως το 1993 δίδαξε συγκριτική λογοτεχνία και δημιουργική γραφή στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο. Διηύθυνε από το 1989 έως το 1995 με τον ποιητή Αντρέα Παγουλάτο το περιοδικό Συντέλεια, το οποίο επανεκδόθηκε το 2004 με τίτλο Νέα Συντέλεια. Το 1959 βραβεύτηκε με το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης, το οποίο και αρνήθηκε. Πήρε το Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1982) και το Κρατικό Βραβείο Χρονικού-Μαρτυρίας (1998). Επίσης έλαβε κι ένα βραβείο του Ν.Ρ.Α. (National Poetry Association [Αμερικανική Εταιρεία Ποίησης]) το 1996 – βραβείο που είχε δοθεί προηγουμένως στους Φερλινγκέτι, Γκίνσμπεργκ και άλλους. Έχει λάβει το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για το ποιητικό του έργο (2006). Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τού απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής (2006). Το 2009 τιμήθηκε με το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του. Βιβλία του έχουν εκδοθεί στο εξωτερικό, σε αγγλικές και γαλλικές μεταφράσεις. Τελευταίο του δοκίμιο είναι το Ο Όμηρος και το αλφάβητο, έκδοση της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης (2010),ενώ το 2012 κυκλοφόρησε και στα αγγλικά. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. Στην Ελλάδα επέστρεψε μόνιμα το 2004.

Αντώνης Περδικούλης


                                                      ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΕΡΔΙΚΟΥΛΗΣ












ΤΟ  ΠΕΤΑΓΜΑ ΣΤΑ ΥΨΗ

                                            Το πέταγμα στα ύψη αργεί
                                               Φυσούν ενάντιοι άνεμοι  

Αρπακτικά πουλιά
Σαν μαύρα βέλη
Ωστόσο η ψυχή ορέγεται
Ανοιχτόθωρα όρη
 Σκιρτήματα στα σπλάχνα 
Πανάρρητες χαρές  
Το πέταγμα  στα ύψη αργεί
Ο άνεμος που ελευθερώνει
Το δροσερό αχνοφίλημα
Στην πιο ανάλαφρη στιγμή.

                                                                         24-8-  2014

                                                                   ΘΛΙΨΗΣ ΤΡΟΠΑΙΑ





                                                                  ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΌ


  Ο Αντώνης Περδικούλης είναι ποιητής ,δοκιμιογράφος.Γεννήθηκε στην Λάρισα το 1964. Μεγάλωσε στην Αγυιά, όπου και έκανε τις εγκύκλιες σπουδές μου. Πρωτοεμφανίστηκε στα Γράμματα τον Φεβρουάριο του 1980,Ποιητικά έργα: «Αλισάχνη», «Γράμμα στον άνθρωπο από σταφύλι», « Ο Ξανθός Αύγουστος και η Ηλέκτρα», «Απόψε ο Αίολος κοιμήθηκε νωρίς», « Ο Αναχωρητής» και «Αόρατος Ήλιος». Έτοιμα προς έκδοση είναι τα ποιητικά μου «Τα Φώτα στα Νερά « και «Θλίψης Τρόπαια» καθώς και τα πεζά «Νυχτερινά κείμενα» και «Μονόλογοι Αυτοεξορίας», με στοχασμούς , κριτικά κείμενα, και αισθητικά δοκίμια για την ποίηση.Ασχολήθηκε συστηματικά με το ποιητικό έργο του Τάκη Βαρβιτσιώτη, δημοσιεύοντας δέκα λογοτεχνικά δοκίμια σχετικά. Στα έργα του η τεχνοτροπία αρχικώς υπήρξε υπερρεαλιστική, μετασχηματίστηκε όμως στα επόμενα σε ρομαντική-συμβολιστική, για να αποκρυσταλλωθεί από τον «Αόρατο Ήλιο» και μετά σε καθαρά συμβολιστική, με αδιάλλειπτη την λυρική έξαρση της υπερρεαλιστικής εικόνας και την αφαιρετική γραφή κυρίαρχη Κρίσεις και απόψεις για το έργο μου έγραψαν έγκριτοι Νεοέλληνες λογοτέχνες, όπως: Δημοσθένης Κόκκινος, Μιχάλης Σταφυλάς, Κώστας Σπανός, Δημήτρης Μητρόπουλος, Κώστας Μπεκιαρόπουλος, Δήμητρα Μπαρδάνη, Ηλίας Κατσάνος, Γ. Πολ. Παπαδάκης, Νίκος Ψημμένος, Άγγελος Πετρουλάκης.









Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2014

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΕΡΔΙΚΟΥΛΗΣ - ΜΕΘΕΞΗ










ΜΕΘΕΞΗ

Ήταν τα μάτια θάλασσα

Δεν χόρταιναν την πλάση

Ωραία στόματα καρδιές

Μια εύξεινη αγκαλιά



Στα ονείρατά σου αναπαμός

Στη ρέμβη σου κοχύλια

Θέρος  ανθός τα χείλη σου

Λαμπύριζαν σαν πεύκα


Κι αν σε μεθούσε ο έρωτας

Ήλιος τρελός μαϊστρος

Επιθυμία πρωϊνή

Στην κάθυγρή σου χλόη..


ΑΝΤΩΝΗς ΠΕΡΔΙΚΟΥΛΗς

24-8-2014
ΘΛΙΨΗΣ ΤΡΟΠΑΙΑ

Σάββατο, 23 Αυγούστου 2014

Θανάσης Τσίρος









Τρία ποιήματα  του Θανάση Τσίρου




''ΑΤΙΤΛΟ'' 
Φρούτο του δέντρου που σαγήνεψε τη μέρα
Σώμα του βράχου που συντρίφτηκε ο βοριάς
Χιόνι λευκό στις στέγες των καμπαναριών της άνοιξης
Με τη φλογέρα του Αύγουστου στο στόμα μεθυσμένε τζίτζικα
Ποτάμι σιωπηλό στην κοίτη του φθινόπωρου
Κορίτσι μόνο
Κλέβω τα χρώματα απ΄ της ζωής τον κήπο
Κλέβω την όραση τη γεύση τη μιλιά
Είμαι μονάχος κι είναι ο κόσμος όλος
Ο όμορφος δημιουργός
Ο μέγας καταλύτης


 (από  τη συλλογή <<Στο φως και το σκοτάδι>>1981)




"ΔΙΚΑΙΩΣΗ''

Εμείς αφήνουμε τις λέξεις
να πετάνε
σαν  τρυφερά πρωτόπειρα σπουργίτια
στο φως της άνοιξης που λάμπει
ή σαν μαστίγια μαύρα
που χαράζουν
βαθιά σημάδια στο χοντρό πετσί της
ιστορίας.


(από τη συλλογή<<Τα μαχαίρια της Χαραυγής>>2007) 



''ΑΜΑΡΑΝΤΟ''

Φύτεψα ένα αμάραντο ποίημα
    στην όχθη του χρόνου.
Κάθε πρωί γεννάει ένα άνθος
    μια γλυκιά καλημέρα.
Δεν χρειάζεται νερό
    ούτε δάκρυα.
Μόνο ένα ζεστό χαμόγελο.

Φύτεψα ένα αμάραντο ποίημα
     στον κήπο της σιωπής.
Άκου το παιδικό του γέλιο
      μες στη νύχτα.
Άκου το φλάουτο
       που υμνεί τα μάτια σου
Άκου το θρόισμα
        της μυστικής μου μέθης.


  (από την ανέκδοτη  συλλογή <<Θαύματα  και τραύματα>>
 Θανάσης Τσίρος


Τρίτη, 19 Αυγούστου 2014

ΑΝΤΩΝΗς ΠΕΡΔΙΚΟΥΛΗς


                                             ΑΝΤΩΝΗς  ΠΕΡΔΙΚΟΥΛΗς



                                                    Π Ο  Ι  Η  Σ  Η
                                                      ΕΙΚΟΝΑ
                                              Στον  αγέρα φωνές
                                             Κελαηδίσματα
                                             Βροντερές καρδιές
                                             Η μητέρα σεμνή
                                             Λάμπει στο παράθυρο
                                             Και η νιότη γελά
                                             Αφρισμένη κρήνη
                                             Δε νογά να στερέψει
                                             Σαν τον αμάραντο
                                              Στοχάζεται..
                                                       ΟΝΕΙΡΟ
                                       Νησόβγαλτη αλαργινή πλανεύτρα
                                       Τάχα η καρδιά σου δεν ποθεί
                                        Ολόδροσα ερωτικά ακρογιάλια
                                         Ροδόφυλλα να παίζεις στον αφρό
                                         Λεμόνια στα ζεστά μαλλιά σου…
                                                   Ο  Μ  Ο  Ρ  Φ  Ι  Α
                                            Σα να μιλώ στη θάλασσα
                                            Των λυπημένων σου ονείρων
                                            Απάνω  σε πλάνο αγέρι
                                            Υάκινθους και μπλέ νερά
                                            Ρέει το φώς στην κόμη σου
                                            Όπου ορθρίζει ένα πουλί
                                           Υψώνουν βλέμμα οι χάριτες
                                           Λυώνουν στην τόση ομορφιά
                                            Αμείλικτες οι λέξεις..
                                                                       Αντώνης  Περδικούλης
                                                                        Ιούλιος  2014
                                                                      «Θλίψης  Τρόπαια»

Κυριακή, 17 Αυγούστου 2014

Ζαράρης Π.Λάσκαρης

Τρία  Ποιήματα  ,του Λάσκαρη  Ζαράρη








Οι παραμένοντες


Το φρούριο τι γλώσσα να εκφράσει
ποιο σκοπό να τραγουδήσει τώρα
που γδύνεται σιγά-σιγά μπροστά στα μάτια μας;
Εκεί που μέναμε κλεισμένοι για να μην προδοθούμε,
ίσως το άγγιγμα αλλιώτικου ανέμου να μας φόβιζε
ίσως η πίστη στα ιδανικά μας να μας έδενε
και μια σημαία χρόνια και χρόνια
στις πολεμίστρες μας ξεθώριαζε,
κάθε κυματισμός και η ψυχή μας…
στην ψευδαίσθηση.

Τόσο οι πονηροί εχθροί μάς παράβλεψαν
που δεν πλησίαζαν το φρούριο
ούτε να μας αγριέψουν σκόπευαν.
Τα σχέδια του πολέμου κιτρίνιζαν
μέσα στις στάχτες της ελπίδας τους
και η αγάπη μας ήταν φτιαγμένη από σίδερο.

Εσύ έφυγες πρώτη και δέκα χρόνια αντιπαλεύεις
τα χώματα, τα αισθήματα
τον ήλιο ρωτάς που παίζει με τα κύματα
τον ψίθυρο της θάλασσας αρπάζεις
να νιώσεις και πάλι τα ατίθασα φιλιά μου
και η φωνή σου
με τη φωνή των επίγειων απολαύσεων σμίγει.

Ένα παλικάρι μες στη νύχτα ούρλιαξε·
ακούστηκε στις πιο απόμακρες γωνιές του ουρανού
αποχαιρετώντας όλα αυτά τα αγαπημένα
μα επώδυνα, βούτηξε, δεν περίμενε.
Ήταν η πρώτη απώλεια που σ’ έθλιψε·
ένας απ’ τον κόσμο που άφησες
τώρα απέναντί σου.                         


Μια συνηθισμένη ιστορία

Η  Ελένη· η άβυσσος άκουγε τη φωνή του
συχνά είχε μια παράξενη μελωδία.
Ο Πέτρος ήταν σαν το πουλί που άφηνε
το δέντρο του για να πετάξει μακριά
σε απάτητα σημεία, όπου η ανάσα
δυσκολεύεται και το γαλάζιο σε συνθλίβει.

Πέτρωσε ο Πέτρος σαν τα βράχια, σαν τις λέξεις
μια άλλη ιστορία αγάπης να ξεγράφεται
στο χώμα της Ελένης.
«Δεν ερμηνεύονται τα χρόνια από ψηλά
τα σκοτεινά σημεία της ζωής μας»,
είπε η Ελένη και δάκρυσε κόβοντας
ανθισμένα λουλούδια.
Ένα σύννεφο πόνου κατέβαινε στην ψυχή
τραγουδώντας στο σώμα που αλλάζει πορεία.
Κάναμε δίκαιη μοιρασιά στον ήλιο
μα τον βάλαμε σ’ ένα καράβι
που μετέφερε πλαστά νομίσματα.
Ο καπετάνιος κουρασμένος
μ’ ένα γελοίο ύφος να ρωτά
σε κάθε περαστική σειρήνα:
«Πού βρίσκεται το λαμπερό νησί
με το βαθύσκιωτο δέντρο της ευτυχίας;».

Ελένη ήταν η ξερή γη και Πέτρος ο ουρανός της,
οι πόθοι τους ξεχείλιζαν τη θάλασσα
και προξενούσαν τρικυμίες.
Δεν ήξερε κανείς τους να διαβάζει την καρδιά
γι’ αυτό ναυάγησαν χωρίς να πουν αντίο.






 Η ισορροπίστρια  της νύχνας

Στήριξε το ένα της πόδι στη μνήμη.
Κλειστά τα μάτια στο σκοτάδι,
χαϊδεύουν οι παλάμες τις πληγές,
πάνω στις κορυφογραμμές ο ήλιος ξεψυχάει,
λειψές οι αναμνήσεις ξεθωριάζουν.

Μόλις φάνηκες στο περίγραμμα του ήλιου
με τα καψαλισμένα δάχτυλα της μέρας.
Πώς έμαθες να ισορροπείς στις άγονες
γραμμές του ονείρου, στις αιχμηρές γωνιές
του παραδείσου, με τις αυταπάτες γκρεμισμένες
απ’ τα χέρια του εχθρού σου-της σιωπής;

Είπες: «Μαζεύω ευωδιές απ’ άλλες εποχές
καθώς τρυγάω τον πόνο των ανθρώπων
κι ακροβατώ στις επιφάνειες των αστεριών.
Μέσα μου εκρήγνυνται μάταιες πλάκες
-οι μέθες της σιωπής μετά τον οργασμό-
πιο ουσιαστικές αλήθειες κι από το στιγμιαίο
ίλιγγο του θανάτου».

Υγρές αναπνοές στον πόθο της ζωής,
εσύ έσμιξες το δέντρο με τη θάλασσα
κι οι ρίζες σου ποτίστηκαν από την αντοχή
στη μάχη του καημού του ένοχου.
Πώς μπόρεσε η έρημη γη





Λάσκαρης Π. Ζαράρης





Σάββατο, 16 Αυγούστου 2014

Νεφέλη Ανδριανού .''Δι' ευχών''





"Δι' ευχών"

Kάποια νύχτα
θα είναι τόσο γλυκειά
όλες οι αναμνήσεις θα έρχονται στο φως του τραπεζιού σου.
Θα είμαστε μαζί.
Κάποιος στεναγμός θα ακουστεί κρατώντας την καρδιά σου.
Θα 'μαι ακόμη πιο μακριά σου.
Ένα δάκρυ ,θα σκορπιστεί στου αγαπημένου Φθινοπώρου
τις αμηχανίες ,
τότε που μόνο το χέρι δώσαμε και έμεινα κάτω από την πορφύρα
στη μέση της ΑΘήνας να φοβάμαι σα παιδί.
Σ'αγαπούσα.
Μαζί ήμασταν .
Ο χρόνος ,ο χρόνος να μη σταματούσε ...
Η πιο μεγάλη προσευχή σε ότι Θείο μπορούσε στο νου μου να υπάρχει.
Το κεφάλι μου πεσμένο από ντροπή,
πως να σε κοιτούσα ,
πως να σου μιλούσα
να έλεγα πως είσαι όλη μου η ζωή ;
Mόνο για σένα θα γεννιόμουν διαφορετική.
Θα ξαναερχόμουν ως κάποια άλλη.
Όσο απίστευτο και αδιανόητο ,
εγώ ,το πεταμένο φόρεμα της θλίψης
να νιώσω ,
ένιωσα και παραπάνω.
Αυτή η δυστυχία ξεμάκραινε .
Χειμώνες που άκουγα τη μουσική της βροχής .
Μας ένωνε .
Και στο δικό σου το βλέμμα υπήρχε μια γοητευτική θλίψη.
Αυτό ,το υπέροχο που σε ποίημα ,ανίκανο να εκφραστεί.
Αυτό ,για το οποίο θα πέθαινε μια γυναίκα.
Από ευτυχία η μαρασμό.
Και εκεί μαζί ήμασταν.
Με τις αφές πάνω στη σκέψη σου.
Ξενυχτούσα ,διασκέδαζα βουβά μόνη
μα δεν με ένοιαζε.
Νόμιζα ότι ήμουν στην απέραντη θάλασσα της ανούσιας ζωής
της καταραμένης κοινωνικής κατάστασης.
Και σ'αυτά συμφωνήσαμε.
Μου ζήτησες να μη σ'αγαπώ
δίχως τα λόγια να φωνάξουν
πάλι μαζί βρεθήκαμε.
Έπαψα να σ'αγαπώ,
όχι γιατί δεν θα ήθελα για πάντα να σ'αγαπώ
Γιατί μου το ζήτησες.

Νεφέλη Ανδριανού
 (16/8/2014)

Κυριακή, 10 Αυγούστου 2014

~Μια συνέντευξη του Ποιητή Δημήτρη Γκόγκα~

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΕς ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙς

~Μια συνέντευξη  του Ποιητή Δημήτρη Γκόγκα~

''Αγαπώ την ποίηση τόσο που: ‘’Αν δεν μπορώ να γράψω δεν μπορώ ν’ανασάνω''Δ.Γ.

 

 

(γράφει η Ρούλα Τριανταφύλλου)

Γνωρίσαμε  τον Ποιητή  Δημήτρη Γκόγκα  στο δυαδίκτυο,μέσα από την προσωπική ιστοσελίδα:ΦΕΓΙΤΗΣ και την ιστοσελίδα  :Οι ποιητες που αγαπησα και αλλες μικρες (και μεγαλες )ιστοριες λογου(Ανθολόγιο Ποίησης)dimitriosgogas.blogspot.com  

Διακριτικός ,σεμνός  και  με ήθος. Κρατά χαμηλό προφίλ<<Έχετε να κάνετε  με έναν ερασιτέχνη ποιητή>>αυτά  τα λόγια μου είπε από την πρώτη μας συνομιλία  στο δυαδίκτυο.

Η ποίηση του Δημήτρη Γκόγκα ,κατανοητή απ'όλους ,γνήσια πηγαία.Στα ποιήματά του αναφέρεται συχνά στον θάνατο(σας έχω πει ότι είναι το τέλος που με γοητεύει) Ανησυχίες,αναζητήσεις ,μοναξιά ,πόνος Θάνατος.

 

''ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΠΕΘΑΙΝΩ''

''Ψάχνω να βρω τα γραμμένα σημάδια
                                                                ψυχή μου
μες στην ψυχή μου, εκεί στην γωνιά, που την άφησες
                                                                  άδεια''

 

 ''Ότι με στεναχωρεί με εμπνέει.''

Στα ποιήματα του συναντάμε έντονο το στοιχείο του προβληματισμού  από τις κοινωνικές καταστάσεις.

''Η ίδια η ζωή με εμπνέει''

       ''ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΘΑΝΑΤΟ''

Ναυαγός στη γραμμή του θανάτου.Μ'ένα μολύβι κουπί ως που να φτάσεις;



κ.Γκόγκα πρώτα να  σας καλωσορίσω και να σας  ευχαριστήσω για την τιμή  που μου κάνατε να σας φιλοξενήσουμε στις Λογοτεχνικές Παρουσιάσεις.


Πότε αρχίσατε να γράφετε και από ποιόν Έλληνα Ποιητή/τρια έχετε επηρεαστεί.

Ξεκίνησα θαρρώ από όταν ήμουν μαθητής Λυκείου. Σταμάτησα, άρχισα πάλι, γενικά ήμουν σε μια κατάσταση αναζήτησης. Ύστερα ήρθε και ο εργασιακός μου χώρος, ήμουν στρατιωτικός όπως σας έχω πει, δεν βοηθούσε. Απεγκλωβίστηκα τελείως από κάποιες μορφές φυλακής σκέψης όταν αφυπηρέτησα. Νομίζω ότι  η ποίηση του Καβάφη αλλά και του Σεφέρη, Λειβαδίτη επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο γράφω. Λάτρεψα τον Σαχτούρη,  Αναγνωστάκη…… νομίζω ότι κάτι πήρα από την γραφή τους.

Ποιες είναι οι κύριες πηγές έμπνευση σας.

Θα σας πω ότι δεν μου αρέσει να γράφω ερωτική ποίηση. Έχω γράψει αλλά δυσκολεύομαι., πάρα πολύ. Μου αρέσει όμως να την διαβάζω. Πώς να μην σταθείς εκστασιασμένος στο « Μονόγραμμα»  του Ελύτη,  στο «Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας» του Λειβαδίτη. Κυρίως εμπνέομαι από κοινωνικές καταστάσεις και από αυτά που συμβαίνουν στο άμεσο περιβάλλον μας.  Η ίδια η ζωή με εμπνέει, ανησυχώ  για όλα αυτά που γίνονται χωρίς να τα εγκρίνω, ανησυχώ για το μέλλον, το παιδί μου, για τα παιδιά όλου του κόσμου.  Ότι με στεναχωρεί με εμπνέει. Ξέρετε η άποψή μου είναι ότι για να γράψεις πρέπει να έχει ένα πόνο μέσα σου.

Θυμάστε  τον πρώτο σας ποίημα;

Όπως σας είπα άρχισα να γράφω τα πρώτα ποιήματά μου σαν μαθητής Λυκείου. Θα ήταν προς το τέλος της σχολικής χρονιά, 1982. Φυσικά και το έχω κρατήσει :


Στην Τάξη

Αρχές μουχλιασμένου Φθινοπώρου
αρχές θλίψης
καθώς κοιτάζω το σκιερό βουνό
που γέμισε ομίχλη
και τον επιστάτη να σκίζει κούτσουρα
στο προαύλιο.
Τακ- τακ μια καρδιά στον φεγγίτη
ξυπνά απ΄ το κτύπημα του τσεκουριού.

Καθισμένος στο τελευταίο θρανίο
που το έγλυφε η στάλα του πρωινού
- είχε δώδεκα όλα και όλα η τάξη-
σε μια στιγμή αυτοκριτικής
 ο νεαρός δάσκαλος από το Δημητρίτσι*
μας είπε:  όσα και οι μήνες του χρόνου!

Πλουμιστά όνειρα σκαλισμένα
στο πάνω μέρος του θρανίου που επιμελώς
ξύσαμε (κατόπιν διευθυντικής εντολής)
με σπασμένα γυαλιά.

Είχαν ματώσει τα χέρια μιας ζωής
όπως ο ιδρωμένος Σεπτέμβρης.
Θα φώναζε η μάνα, ο πατέρας θα γελούσε.

Ο δάσκαλος στο βάθος της μεγάλης αίθουσας
με το φαρδύ τσαλακωμένο σακάκι
-η ομπρέλα κρεμασμένη στο λευκό τοίχο με τις Ελληνικές σημαίες-
για να τον προστατεύσει,
σε περίπτωση ξαφνικής βροχής-
(έβρεχε συχνά στον κάμπο την περίοδο κείνη)
έλεγε –έτσι πίστευε- μετά παρρησίας 
το μάθημα : «Περί κώνων και υψών».

Προπαρασκευαστική θλίψη Χειμώνα,
κυριεύει τους λιγοστούς  μαθητές  των επαρχιών,
με τα ρυτιδωμένα  πρόσωπα
και τα λιγδιασμένα μαλλιά
από το λακ και το ζελέ των βιβλίων.

Ποιους Νεοέλληνες ποιητές διαβάζετε;

Δεν ξέρω εάν μπορώ να αποφύγω την απάντηση στην ερώτηση αυτή. Ειλικρινά διαβάζω ότι ποίηση πέσει στα χέρια μου. Αρχικά δεν ξεχωρίζω τίποτα. Μου αρέσει να ρουφώ τον κάθε στίχο. Αυτό δεν σημαίνει ότι  δεν υπάρχει το κακό ποίημα, το καλό το καλύτερο.  Μου αρέσει όπως σας είπα η ποίηση του Αναγνωστάκη, του Σαχτούρη, προβληματίστηκα  όμως διαβάζοντας και την Ποιητική συλλογή που έπεσε τελείως τυχαία στα χέρια μου του κυρίου Νίκου Αβανίδη.  Αναγιγνώσκω   λοιπόν τους πάντες. Όλους …..Όλοι έχουν να μου προσφέρουν και κάτι. Αν μπορώ να ξεχωρίσω το καλύτερο και να το κάνω κτήμα μου, νομίζω ότι είναι και αυτό μια επιτυχία.

Με  την ποίηση  μπορούμε  να πούμε  νικάμε  τον χρόνο; τον εαυτό μας; τον θάνατο; την μοναξιά  ΤΙ;

Κάνουμε μια απεγνωσμένη προσπάθεια ν΄ αφήσουμε το αποτύπωμα μας, πάνω στον κόσμο. Μας δημιουργείται η ψευδαίσθηση  της νίκης τουλάχιστον της μοναξιάς. Γιατί μην λησμονούμε ότι τόσο ο θάνατος, ο χρόνος,  είναι μοναξιές. Πόσο μάλλον ο κάθε άνθρωπος που οδεύει χρόνο με τον χρόνο προς τον θάνατο. Μόνος είναι ουσιαστικά. Όταν γράφεις ποίηση,  μεταξύ άλλων φυλακίζεις την μοναξιά  μέσα στους στίχους. Αισθάνεσαι τότε ότι μίλησες και απελευθερώθηκες.  Μα σαν περάσει  τούτο, πάλι κλειδώνεσαι στην μοναξιά που σε οδηγεί βασανιστικά στην επόμενη απόπειρα γραφής.


Γεννιέται κανείς  ποιητής ή γίνεται;

Πιστεύω ότι για να υπηρετήσεις την ποίηση, πρέπει να έχεις το θείο χάρισμα. Για να το αναδείξεις όμως τούτο το χάρισμα πρέπει να δουλέψεις πολύ, αλλιώς εάν αφεθείς μόνο στην ικανότητα να γράφεις κάποτε θα εξαντληθείς. Όπως και τον κάθε αθλητή.          Εάν δεν προπονείται διαρκώς κάποτε το ταλέντο του, θα στερέψει. Έτσι λοιπόν κανείς,   γεννιέται για να γίνει ποιητής.


Ποιες είναι οι δυσκολίες της ποιητικής τέχνης

Νομίζω πως δεν είμαι δα και το καταλληλότερο  άτομο να μιλήσω για αυτό το θέμα. Ίσως εάν κάποια μέρα γίνω ποιητής με την πλατιά και ουσιαστική έννοια που δίνουν οι καθ΄ όλα ειδικοί,  να μπορέσω να απαντήσω.  Σίγουρα το ποίημα θα πρέπει να είναι ένα ζωντανό δημιούργημα, όπου οι λέξεις θα πρέπει να δένονται άρρηκτα μεταξύ τους  για να μην υπάρχει  ο κίνδυνος  να ξεφεύγει από το δρόμο του. Να ακολουθείται ένα συγκεκριμένο ύφος.

Υπηρετήσατε τα 30 χρόνια στον Ελληνικό Στρατό. Και το 2002, είχατε συμμετάσχει για έξι μήνες περίπου σε μια Ειρηνευτική Αποστολή του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν,      Κ. Γκόγκα, Ο λόγος ή το όπλο έχει μεγαλύτερη δύναμη;

Είναι μια πολύ δύσκολη ερώτηση. Θυμάμαι όταν υπηρετούσα στην Ειρηνευτική δύναμη  κλεινόμουν με το πέρας του σιωπητηρίου στην βιβλιοθήκη του Αποστολής. Την είχα κάνει ένα μοναδικό καταφύγιο για να βάλω κάτω τις σκέψεις μου και να αριθμώ τις λέξεις σε μια προσπάθεια να αποτυπώσω αυτό που ζούσα, συγκλονισμένος. Κάπου – κάπου εμφανιζότανε ο διοικητής και από την μικρή πορτούλα ξεμύτιζε ρωτώντας με τι ασχολούμαι. Όταν μετά από πίεση, του είπα ότι  «γράφω ποίηση» , χαμογέλασε πικρά, ένα ειρωνικό μειδίαμα διαγράφηκε στα χείλη του και με καληνύχτισε. Από τότε ποτέ δεν με ενόχλησε και με άφησε να βουτώ κάθε απόγευμα και βράδυ μέσα στους στίχους, τις λέξεις, τα ποιήματα και να μεθώ από το καλό ή κακό δημιούργημα ως αμπελουργός που δοκιμάζει το κρασί μα μέχρι το τελευταίο ποτηράκι, έχει ήδη ζαλιστεί και περιμένει το σιωπητήριο για να κλείσει το μάτι.  Νόμιζα τότε ότι γράφοντας ποίηση πολεμούσα τον ίδιο μου τον εαυτό. Ότι νικούσα ότι αντιπροσώπευα. Ότι κέρδιζα τον πόλεμο. Τόσα χρόνια μετά, ο πόλεμος μαίνεται από την μια και η ποίηση γράφεται από την άλλη. Νομίζω πως η διαμάχη συνεχίζεται με αμείωτη ένταση.




Κατά πόσο η στρατιωτική - αναπόφευκτη - βία, μπορεί συνδυαστεί αλλά και συμβιβαστεί  με  την ποίηση;

Η βία απ΄ όπου και αν προέρχεται μπορεί να αποτελέσει πηγή έμπνευσης, λαμπρό πεδίο γραφής.  Τούτο έχει αποδειχθεί  μέσα από δεκάδες ποιήματα και στιχουργήματα. Ο ποιητής εμπνέεται από την βία όχι για να την εκθειάσει αλλά για να εκφράσει τον αποτροπιασμό του και την διαμαρτυρία του, χρησιμοποιώντας για σφαίρες τους στίχους του.

Τι σας  προβληματίζει περισσότερο στην εποχή μας.
Η αποχή από τα κοινά. Με τρομάζει η κούραση του κόσμου. Δεν ξέρω εάν οφείλεται στους διαρκείς αγώνες που έχει δώσει για επιβίωση. Πρέπει να μην σταματήσει ποτέ να αγωνίζεται για την ζωή του. Η κάθε παραίτηση είναι και μια παραχώρηση βήματος στους αντιπάλους.  Στους όποιους αντιπάλους.


Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε μέσα από τα ποιήματά σας.

Είμαι ερασιτέχνης ποιητής και η ποιητική δράση μου δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο σύγκρισης. Είναι μηδαμινή. Όμως στα λίγα ποιήματά μου, που έχουν δει  το φως,  αναρτημένα και διάσπαρτα εδώ και εκεί και στην προσωπική μου σελίδα, κυρίως στο διαδίκτυο πιστεύω ότι μπορεί να διαπιστωθεί ότι αναφέρομαι συχνά στον Θάνατο (σας έχω πει ότι είναι το τέλος που με γοητεύει) . Θέλω οι άνθρωποι  να μην φοβούνται το τέλος , ως σβηστήρι μιας  όμορφης ζωής αλλά να το αντιμετωπίζουν ως μέρος μιας πραγματικότητας. Ως κάτι που πρέπει να το βιώσουν. Θα ήταν όμως ψέμα εάν υποστήριζα πως δεν φοβάμαι.

Στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα ,ποιο ρόλο έχει ο ποιητής/τρια και ποιοι είναι οι στόχοι του/της.

Ο κάθε άνθρωπος παίζει τον ρόλο του, μικρό και μεγάλο στον θίασο της ζωής. Έτσι και ο Ποιητής. Η πληρότητα του έργου του μπορεί να συμπληρώσει τα κενά που παρατηρούνται στην ζωή μας. Ο ποιητής δημιουργεί έντονα συναισθήματα και κατορθώνει να φέρει τον άνθρωπο πιο κοντά και αντιμέτωπο με τον εαυτό του.

Βλέπουμε τα τελευταία χρόνια να εκδίδονται ολοένα και περισσότερα βιβλία στην Ελλάδα. Τελικά είναι θέμα αστείρευτου ταλέντου σ’ αυτόν τον τόπο, ή απλά έγινε μόδα.
Όχι εγώ δεν θα το υποστήριζα αυτό. Η αλήθεια είναι ότι πολλαπλασιάστηκαν οι συγγραφείς, οι ποιητές. Ο καθένας γράφει για τους δικούς του λόγους και κατ΄ ανάγκη δεν είναι κακό τούτο. Μέσα όμως από την πληθώρα των εκδοθέντων βιβλίων, δεν θα αργήσει να ξεχωρίσει αυτό που πραγματικά έχει κάτι να πει, αυτό που θα αγγίξει τον αναγνώστη.  Έχω ένα φίλο ποιητή, που κατόρθωσε στα 55 χρόνια να εκδώσει το πρώτο του βιβλίο ποίησης. Έγραψε δηλαδή 60 ποιήματα και μου είπε πως «εγώ ότι είχα να πω το είπα μέσα από αυτά τα ποιήματά μου». Μπορεί κάποιος να του πει  ότι δεν είχε το δικαίωμα αυτό; Ας αφήσουμε λοιπόν του ανθρώπους να γράφουν  και να εκφράζονται με τους δικούς τους ποιητικούς τρόπους και να ακολουθούν την δική τους ποιητική οδό.


Οι κριτικοί σ’ όλα τα είδη της τέχνης διαμορφώνουν το επίπεδο, ανυψώνοντας ή κατακρεουργούν τους καλλιτέχνες. Τελικά έχει σημασία η παρουσία κριτικών στους τομείς της τέχνης; Κατά πόσο λειτουργεί αμερόληπτα σε μια εποχή που τα πάντα διαβρώνονται.

Είναι απαραίτητοι στο επίπεδο της Τέχνης. Όμως αυτός που καθορίσει την πορεία ενός ποιητή δεν είναι άλλος παρά ο αναγνώστης. Έχω διαβάσει ποίηση που οι κριτικές δεν  ήταν ενθαρρυντικές  κι όμως προσωπικά με άγγιξε και αναζήτησα εκ νέου έργο του ποιητή αυτού προκειμένου να τον διαβάσω και πάλι. Αν ο ποιητής γράφει καλά, δεν έχει την ανάγκη κανενός κριτικού για να ορθοποδήσει. Με αυτό δεν θεωρήσετε ότι υποστηρίζω πως δεν είναι απαραίτητος όλος εκείνος ο μηχανισμός, προκειμένου προωθηθεί το έργο κάποιου. 

 Κάθε ευαίσθητος ποιητής έχει τη Μούσα του. Πείτε μας για εσάς, ποια είναι αυτή η μούσα.
Όσο για την μούσα μου; Ότι με ακολουθεί και ακολουθώ και εγώ χρόνια. Η σύντροφος της ζωής μου.  

Τι σας βοηθάει περισσότερο να απελευθερώσετε την έμπνευσής σας.

Η απόλυτη ηρεμία. Θέλω ο κόσμος να σιωπά, ότι κινείται γύρω μου να σταματά, ν΄ ακούγεται μόνο ένα απαλό αεράκι.  Τότε μόνο μπορώ  να κινήσω το μολύβι  και ν΄ απλώσω σκέψεις πάνω στην λευκές κόλλες.

Πες τε μου έναν στίχο που σας αγγίζει περισσότερο.

Θα ήθελα να μπορώ να πολεμώ  πολύ περισσότερο στην ζωή μου. Θα ήθελα οι λέξεις μου να είναι ένα κοφτερό λεπίδι.  Όσοι το κατορθώνουν αυτό χαίρουν την εκτίμησή μου. 
Ο στίχος ίσως του Καβάφη: « Τιμή σ’ εκείνους όπου στη ζωή των ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες» με γοητεύει  κάπως περισσότερο. 


 Σας   ευχαριστώ πολύ  για την τιμή που μου κάνατε δίνοντάς μου βήμα λόγου.
Ίσως και να είπα πολλά περισσότερα πράγματα απ' ότι θα έπρεπε,αναλογιζόμενος και την,πολύ μικρή  προσφορά μου στην ποίηση

Ευχαριστώ   κι εγώ κ.Γκόγκα.
  • Το ποίημα :''Στο μισό του  δρόμου το τέλος αργεί ακόμα'' έλαβα το 2οΒραβείο του 3ουΠοιητιικού Διαγωνισμού  ΕΛΙΚΩΝ(2014)

*ΣΤΟ  ΜΙΣΟ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥΝ ΤΟ ΤΕΛΟς ΑΡΓΕΙ ΑΚΟΜΑ
1. Στο μικρό δωμάτιο

μέτρησε τέσσερις

άσπρους τοίχους.

Ψηλά ο ουρανός.

«Ήρθε η Άνοιξη» σκέφτηκε.

Τους έβαψε γαλάζιους

 Και πνίγηκε στη θάλασσα.


2. Στο σκονισμένο κομοδίνο

είχε ξεχάσει

τα κρεμαστά σκουλαρίκια της.

Με ζωγραφιές

σε χάλκινο κλουβί

μικρά πουλιά

που είχαν τα φτερά της.

 Το ίδιο βράδυ

πέταξαν μακριά.

3. Ήθελε πάντα

να περπατήσει

κάτω από τους ήχους της βροχής,

 με μια ομπρέλα να γέρνει

στον κυρτό της ώμο.

Μια μέρα

της βδομάδας,

έβρεχε πολύ από νωρίς,

πήρε απ’ το μπαούλο την ομπρέλα,

 την έβαλε με προσοχή στον ώμο.

Η βροχή σταμάτησε ευθύς.

4. Η δουλειά που είχε

δεν τον ικανοποιούσε απόλυτα

μα κρυβόταν επιμελώς

πίσω από τη φράση:

δόξα τω θεώ που έχω δουλειά.

«Αυτό ήταν αυτονόητο»

μονολόγησε

και συνέχισε να μαζεύει

τα σκουπίδια του δήμου,

κοιτάζοντας κάτω από τα βλέφαρα

τον κόσμο που περνούσε.

5. Αποφάσισε

-το είχε αποφασίσει από το βράδυ-

να συγυρίσει το σπίτι το πρωί.

Σηκώθηκε,

ήπιε κρύο καφέ,

 έκανε ζεστό μπάνιο,

έβαψε είκοσι νύχια,

 είδε τηλεόραση,

ντύθηκε αργά,

βγήκε έξω στην πόλη.

 Συγύρισε τον εαυτό της,

δεν ήθελε να λερωθεί.











*ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΘΑΝΑΤΟ


Με το μολύβι σβήνει ένα φως.

Έρχεται θάνατος

και σε τυλίγει σαν ένα πελώριο δένδρο με κίτρινα φύλλα.


Δεν στοχάζεται πλην των άλλων

που θα φωνάξουν με δύναμη


 και θα πούνε: Αθάνατος


 καθώς ένα μικρός λεμονανθός θα σβήνει.

Είναι ο Χειμώνας που λιώνει στην ζωή,

κι ανθίζει η Άνοιξη.


Η προσμονή σέρνεται με το φίδι


ανάμεσα στους στίχους του ευαγγελίου.


Είναι το ίδιο φίδι που μας έδωσε την ζωή να την ζήσουμε


και εάν προλάβουμε να ρωτήσουμε λέμε: την ζήσαμε;


Κι εσύ ζήτησες για μαξιλάρι το μπράτσο μου


και μέσα στο στρατσόχαρτο το όνειρο σου



σύννεφο να στάζει.

Η κραυγή σου πορεύεται


καθώς το ατσάλι σπάει την σιωπή


και το μαύρο την γεύεται.

Το μάτι μου κλείνει σαν πόρτα

Σαν παραθύρι με πόμολο μια πένα


Κι απλώνεται στις λιάστρες να το ξεράνει ο άνεμος.

Μέσα στο μέτρο σκάλισες την καμαρούλα σου


 σε διάφανο βάζο η στάχτη κι ένα γαρύφαλλο

στην κεφαλή.

Τότε δεν μπορείς να αποφύγεις τον μέλλοντα.

 Ναυαγός στη γραμμή του θανάτου.

Μ΄ ένα μολύβι κουπί ως που να φτάσεις;

  • Το παραπάνω ποίημα έλαβε τονΑ' ΈΠαινο στον 3οΠανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης  της Πνευματικής Συντροφιάς Λεμεσού(2014)





ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Δημήτριος Γκόγκας
 
Ο Δημήτριος Γκόγκας γεννήθηκε το 1964 στο Στρυμονικό Σερρών. Σπούδασε στην Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών στα Τρίκαλα. Ασχολείται με την ποίηση. Ποιήματά του κατά καιρούς έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά και σε σελίδες του διαδικτύου (Ποίηση και Λογοτεχνία, Το Κόσκινο ) Έχει παρακολουθήσει σεμινάριο δημοσιογραφίας στην Θεσ/νίκη και σχετικές δημοσιογραφικές ημερίδες.
Μέχρι σήμερα δεν έχει εκδώσει κάποια ποιητική συλλογή
To 2014 βραβεύτηκε με τον Α΄ Έπαινο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης της Πνευματικής Συντροφιάς της Πόλης Λεμεσού Κύπρου για το ποίημα : Περιγραφή για ένα Θάνατο
Την ίδια χρονιά έλαβε το 2ο Βραβείο του 3ου Ποιητικού Διαγωνισμού ΕΛΙΚΩΝ "Στο μισό του δρόμου το τέλος αργεί ακόμη"
Είναι διαχειριστής  Ιστολογίων στο διαδίκτυο: http://dimitriosgogas.blogspot.com (οι ποιητές που αγάπησα και άλλες μικρές και μεγάλες ιστορίες λόγου) και Κυπρίων Ποίηση.